Mag-log inDespués de la muerte de su amada, Leandro Fuentes me odió durante diez años. Intenté acercarme a él de todas las formas posibles, pero él solo me lanzaba una sonrisa helada. —Si de verdad quieres agradarme... mejor muérete. Aquella frase me atravesó el pecho como una daga. Pero el día que un camión se lanzó contra mí, fue él quien dio su vida para salvarme, muriendo en un charco de sangre. Antes de cerrar los ojos para siempre, me miró profundamente y dijo, con voz entrecortada: —Si tan solo... nunca te hubiera conocido. En el funeral, la madre de Leandro, doña Eugenia, se aferraba a su retrato mientras las lágrimas le nublaban la vista. —¡Yo debí dejarlo estar con Clarisa! ¡Nunca debí forzarlo a casarse contigo! Su padre, don Ernesto, me fulminó con la mirada, y, con la voz cargada de rabia, añadió: —¡Leandro te salvó tres veces! ¡Era un hombre excepcional! ¡¿Por qué no moriste tú en su lugar?! Todos, absolutamente todos, lamentaban que él se hubiera casado conmigo. Incluso yo. Me echaron del funeral como si fuera una ladrona de paz. Sin rumbo, como un alma errante, caminé sin saber a dónde ir. Tres años después, un avance científico rompió las barreras del tiempo: se creó una máquina capaz de llevarnos al pasado. Y yo... yo volví. Esta vez, decidida a no volver a cruzarme con Leandro, a dejar que él y Clarisa estén juntos. Esta vez, haré feliz a todos... aunque eso signifique desaparecer de sus vidas.
view moreUmuwi akong luhaan pagkagaling sa condo ng aking kasintahan. Hindi ko maatim ang kanyang ginawa, nagsilaglagan ang aking mga luha ng maalala ko ang pagtataksil niyang ginawa. Suppost to be our third wedding anniversary today pero dahil sa ginawa niya nawasak ito iglap. Namalengke ako at gumawa ng cake at mga handa namin para sa araw na ito. Gusto ko siyang isorpresa sana pero ang nangyari ako naman pala ang masusurpresa.
May alitan kami nitong mga nakaraang araw dahil hindi sa hindi ko pag sipot sa kanya noong inaaya niya akong mag dinner sana kami sa kanilang bahay. Tinanggihan ko siya dahil napaka rami kong tinatapos na trabaho. Sinabi ko naman sa kanyang babawi na lang ako kapag nakaluwag luwag na. Nag iipon na kasi kami ng para sa aming kasal. We are planning to get married soon. Pero dahil sa hindi ko pagsipot sa kanya noon madalang niya na akong tawagan pa. Hindi na siya nag memessage din gaya ng dati, naging matamlay siya pero binalewala ko yun. Ako na lang ang nag adjust, ako ang tumatawag sa kanya at nag memessage. Sinasagot naman niya ako pero hindi na katulad dati. Nag iba na ang kanyang ugali at naguguluhan ako dahil sa tuwing gusto kong i-discuss sa kanya ang sitwasyon namin nagagalit siya kaya hindi ko na inulit pang muli.
Gusto ko siyang isorpresa ngayong anibersaryo namin at gusto kong ayusin namin ang gusot na nangyayari ngayon. Iniisip ko kasi na baka nawawalan na ako ng oras sa kanya dahil sa tuwing inaaya niya akong pumunta sa kanyang condo tumatanggi ako. Natatakot akong may mangayari sa amin kaya umiiwas ako lagi kung sa condo niya ako inaaya, last time muntik nang may mangyari sa amin kung hindi lang ako nagpigil matagal nang may nangyari sa amin. Gusto ko kasing ialay ang aking puri sa kanya pagkatapos ng aming kasal at basbas ng simbahan para sa amin.
Akala ko naman kaya niyang magpigil pero hindi pala, nakita ko silang sabik na sabik sa isat isa ng babaeng yun. hayok na hayok siya sa pagbayo na gustong gusto din naman ng babae, halos masuka ako sa aking nasaksihan. Tumaas lahat ng aking balahibo habang pinapanuod ko ang mga ito. Nagsilaglagan ang aking mga luha at natulos sa aking kinatatayuan. Hindi ako makagalaw sa mga pangyayaring ito. Hindi ako makapagsalita gusto kong sumigaw pero hindi ko magawa, nakita ko lang naman ang aking kasintahan na enjoy na enjoy sa kanyang ginagawa.
Lalong nanikip ang aking dibdib noong marinig ko ang sinabi niyang "BABE ILOVE YOU, I LOVE EVERYTHING ABOUT YOU," hindi na ako nakapag pigil pa ng iyak ng marinig ko lalo ang sagot ng babae niya.
"YES BABE, THAT'S I... I LOVE YOU TOO, MAGPAKASAL NA TAYO SOON...AS YOU KNOW, WE'RE HAVING A BABY," siwalat niya kaya naiyak na ako ng tuluyan na ikina windang nilang dalawa.
Natanggal ang pagkaka-ugnay ng kanilang kasarian at sing bilis pa ng kidlat na tumayo itong si Jake pagka kita sa akin. Hindi magka ugaga sa pagtakip ng kanyang ari na mukhang hindi pa nilabasan dahil may mga tumutulo pa sa ulo ng kaniyang ari. Pinukol ko siya ng matalim na tingin, hinding hindi ko sila mapapatawad sa ginawa nilang ito.
"Mga baboy kayong dalawa lalo ka na Jake. Paano mo nagawa sa akin ito?...Paano?...Bakit?...." sunod sunod kong tanong hindi alintana ang mga luhang nagsilaglagan na. Natauhan siya at biglang bilis ng pag aayos ng kaniyang sarili. Tinakip niya kay Ivy ang kumot na nalaglag kanina sa sahig dahil nakabuyangyang ito at walang makuhang pantakip sa kanyang sarili.
"Let me explain hon...listen to me," pagsusumamo niya pero umiling ako at napa urong.
"Stop, don't you dare come near me," sabi ko ng lalapit sana siya sa akin.
"Kelan pa to ha, kaylan mo pa ako niloloko gago ka," sigaw ko. Hindi ko napigilan ang aking sarili at sinampal siya ng malakas. Napayuko siya, napatingin din ako sa walang hiyang haliparot na babaeng ito. Hindi talaga ako makapaniwala na ang babaeng kalantari ng lalaking ito ay walang iba kundi ang babaeng kababata ko at kaibigan noon.
"At ikaw IVY, hindi mo ba alam na may kasintahan ang lalaking ito at malapit na rin siyang ikasal tapos papatusin mo pa. Hindi mo ba siya nakita noong pinapakilala ko siya sa inyong lahat at laging kasama sa mga lakad or baka naman nagbubulag bulagan ka para maakit mo. Nasaan ang delikadesa mo ngayon ha!!!!..." Galit kong pahayag sa kanya. Hindi ko inaasahan na iiyak siyang parang aping api na.
"Huwag mo siyang idamay dito, wala siyang alam tungkol sa atin. Kasalanan mo to, napakatagal kitang hinintay pero binalewala mo ako," sagot bigla ni Jake. Hindi ako makapaniwala sa kanyang isinawalat.
"Ako pa ngayon ang may kasalanan ha!! Anong ginawa kong mali sabi-" hindi ko natapos ang aking sinasabi ng biglang umiyak si Ivy at sinabing masakit daw ang tiyan.
"Stop it, don't say any word for now. We will talk later, I will call you," aniya na hindi ko inaasahan. Parang ang lumalabas pa nito ngayon ay ako ang kontrabida dito. Todo asikaso ng gagong lalaki sa haliparot na babaeng yan. Nanghina ako sa nakita, mukhang siya ang girlfriend at ako ang sampid sa lagay na to ngayon.
"Mga walanghiya kayo, ako pa ngayon ang lumalabas na naninira dito," sigaw ko at pinagbabato sila ng mga unan na napulot ko.
"Stop...I said stop," sabi niya at tinulak ako pagkalapit niya sa akin. Lalo akong naiyak sa kanyang ginawa, awang awa ako sa aking sarili. Hindi makapaniwala na ang minahal ko ng higit pa sa buhay ko ganyan pala ang ugali. Natauhan siya ng makita ang sitwasyon ko, hahawakan na sana niya ako ng bigla na namang umiyak ang babae niya.
Natauhan siya at binalikan ang higad niyang babae. Todo asikaso niya ito at binuhat para ipaupo ng maayos. Nawalan na ako ng pag asa pagkakita ko sa aming sitwasyon kaya ako na ang kumalas. Galit na galit ako, kaya na pala niya akong saktan dahil lang sa babaeng yan.
Cuando se publicó la lista oficial... ahí estaba mi nombre.No lo esperaba. Fue una sorpresa absoluta.Esa misma tarde, fui a buscar a Leandro al café donde solíamos encontrarnos.—¿Fuiste tú? —pregunté directamente—. ¿Qué hiciste para que me eligieran?Él bajó la mirada, sonriendo con naturalidad.—Vendí un pequeño porcentaje de acciones. Nada grave. Tú lo vales.Tuve que reír, de la rabia. ¿Nada grave?Sabía perfectamente que ese tipo de decisiones no se tomaban sin pasar por una junta de accionistas.—¿Leandro, tú sabes lo que estás diciendo?—Sí —dijo sin titubear—. No me importa lo que cueste, mientras tú seas feliz. Porque tú... tú eres la persona más importante para mí.¿La más importante?Lo miré, sin decir nada. Y al notar mi silencio prolongado, se puso nervioso. Se le tiñeron las orejas de rojo y tosió un par de veces para disimular.—Vi que te gustó esa foto de un campo de flores... así que te preparé una sorpresa para esta noche. Si quieres, podemos ir juntos y...—Leandro
Cuando me confesó su amor hace diez años, yo —que lo había amado durante tanto tiempo— no sentí nada.Sin vacilar, rechacé su declaración... y partí sola a estudiar al extranjero.Durante esa década, me dediqué por completo a mis estudios y a mi carrera. Todo fue bien: sin tropiezos, sin dramas, sin heridas abiertas.Al regresar, conseguí una plaza como profesora titular en una de las mejores universidades del país.Por su parte, Leandro, apenas descubrió que el certificado de matrimonio no era válido, al día siguiente lo anuló.Me sorprendió, no lo voy a negar.Pero para mi alivio, su decisión no alteró el rumbo de mi vida. Al contrario, sentí que una gran piedra se desprendía de mi espalda.En estos diez años, Leandro ya no fue el hombre impulsivo de antes. No volvió a discutir conmigo, ni cayó en las crisis gástricas que solía padecer por estrés. Esta vez, todo fue distinto.Ahora es más tranquilo, más sereno. Tiene algo protector en la mirada. Como un hermano mayor que ha estado ah
La voz de Clarisa retumbó en la grabación, impregnada de burla y veneno.—¿De verdad, señora, cree que obligando a Leandro a casarse con Vanesa él va a terminar enamorándose? Por favor... con que le diga un par de mentiras bien armadas, corre detrás de mí como un perrito.—Él me cree todo. Siempre. Su corazón me pertenece, aunque lo tenga atado toda la vida. Y no es que lo ame... pero es útil. Mientras él me espera, yo disfruto con otros. ¿Para qué conformarse con uno solo?Doña Eugenia apretó el teléfono, furiosa.—¡Desgraciada! ¡Sinvergüenza! ¡Ojalá te parta un rayo!Del otro lado se escuchó una risa seca, arrogante. Y luego, el audio se cortó.Leandro se quedó helado.Esa no era la Clarisa que él había creído conocer.Esa no era la voz dulce, herida y víctima de siempre.Su madre puso una mano en su hombro, bajando el tono pero sin suavizar la verdad.—No sé qué te dio esa mujer... pero es manipuladora, Leandro. Es lista. Se muestra de una forma contigo, y de otra con todos los demá
La sopa cayó al suelo con un golpe sordo. El líquido caliente se esparció por todas partes, como si la realidad acabara de estallar delante de él.—¿¡Qué dijiste!? —rugió Leandro, con una mezcla de incredulidad y horror, sintiendo un dolor agudo en el pecho, como si algo lo hubiese golpeado con toda su fuerza.Intentó mantener la calma, pero sus piernas le fallaron. Dio dos pasos tambaleantes hacia la puerta antes de desplomarse ligeramente. Su asistente lo sujetó justo a tiempo.—¿Dónde está ella? ¡Llévame con Vanesa ahora mismo!Casi corriendo, llegaron a la entrada de la sala de urgencias, en donde Leandro empujó la puerta sin escuchar advertencias.—Espere, señor Fuentes. Aún no puede entrar —intentaron detenerlo unas enfermeras.Pero ya era tarde. Las apartó con fuerza y se acercó a la camilla. Sus manos temblaban mientras levantaba la sábana que cubría el cuerpo.Se quedó helado.—Ella... no es Vanesa.Una enfermera entró corriendo detrás.—Señor, lo siento. La mujer fa






Bienvenido a Goodnovel mundo de ficción. Si te gusta esta novela, o eres un idealista con la esperanza de explorar un mundo perfecto y convertirte en un autor de novelas originales en online para aumentar los ingresos, puedes unirte a nuestra familia para leer o crear varios tipos de libros, como la novela romántica, la novela épica, la novela de hombres lobo, la novela de fantasía, la novela de historia , etc. Si eres un lector, puedes selecionar las novelas de alta calidad aquí. Si eres un autor, puedes insipirarte para crear obras más brillantes, además, tus obras en nuestra plataforma llamarán más la atención y ganarán más los lectores.
RebyuMore