Chapter 1 - Wedding Anniversary

NGUMITI ng makahulugan si Mina at hinawakan ang kamay ni Clara. "Kailangan pa bang malaman kung sino 'yun? Sobrang tagal na no'n saka, sure naman akong nakalimutan na niya 'yung babae."

"Pero gusto ko pa rin malaman—"

"Mommy!"

Sabay silang napalingon ng marinig ang boses ni Nathan, ang apat na taong gulang na anak ni Mina.

Patakbo itong lumapit sabay yakap sa ina. "Sabi ni Daddy, uwi na raw tayo!" sabi ng bata sa matinis nitong boses.

Hinaplos ni Mina ang buhok ng anak sabay ngiti. Pagkatapos ay tiningnan si Clara. "Kailangan na naming umuwi, kita na lang tayo sa susunod."

Pagtayo ay ganoon din ang ginawa ni Clara. Nais niyang tanungin muli kung sino ang babae pero naglalakad na paalis ang dalawa, hindi na niya nagawang magsalita.

Pinili na lamang niyang maupo ulit, nag-iisip kung kanino niya malalaman kung sino ang babaeng unang minahal ng asawa.

Hanggang sa lapitan siya ni Ethan. "Kanina pa kita hinahanap, nandito ka lang pala."

Lumingon si Clara, pinakatitigan ng matagal ang asawa. Ang dami niyang gustong itanong pero pinili na lamang niyang manahimik at sumunod hanggang sa makabalik sila sa bahay, magpapaalam lang saglit bago umuwi.

"Uuwi na kayo agad?" tanong ni Ysabelle, nakakatanda at nag-iisang kapatid na babae ni Ethan. "Maaga pa para umuwi! Kaya ayokong mag-asawa, e. 'Di ko nai-enjoy—" bigla siyang natahimik ng mapansin ang tingin ni Noah, ang pinakamatanda sa kanilang magkakapatid.

Hindi naman siya takot pero sa oras na magsalita ito, paniguradong barado na naman siya. Pero dahil siya ang tipo ng babae na hindi nagpapatalo kaya mauuwi lang sila sa away.

Ang pinakakinakatakot na mangyari ni Ysabelle ay ang magalit ang terror niyang ina. Kaya hangga't maaari ay umiiwas na kaagad siya.

"Mag-ingat kayo pauwi," ani Helena.

Wala ni isang nagsalita pero sabay-sabay silang tumango. Ganoon naman lagi ang scenario sa tahanan ng mga Villareal. Tumatahimik ang lahat at nakikinig lang kay Helena, ang ina ng magkakapatid.

Pagkatapos ay magkasabay na lumabas sina Ethan at Noah habang karga si Nathan. Habang nakasunod lang ang kanilang mga asawa.

Magkasabay sa paglalakad sina Mina at Clara, ngunit tahimik ang huli. Bago sumakay sa kani-kanilang sasakyan ay bumulong ang una, "'Wag mo na 'uung masiyadong isipin pa, okay?"

Madaling sabihin pero mahirap gawin dahil wala naman ito sa sitwasyon niya ngayon. Gayon pa man ay hindi na siya nagsalita at tahimik na sumakay sa kotse.

Matapos niyang ikabit ang seatbelt ay nagtanong si Ethan, "Anong pinag-usapan ninyong dalawa ni Mina kanina?"

Natigilan si Clara, pero ilang sandali pa ay umakto ng natural. "Wala, tara na't gusto ko ng matulog."

Mayamaya pa ay naramdaman ni Clara ang kamay nitong humaplos sa kanyang braso. Paglingon ay bigla siya nitong hinalikan sa pisngi.

"I know, you're mad. Kung ano man ang kasalanan ko, humihingi na kaagad ako ng sorry."

Awtomatikong uminit ang pisngi ni Clara at mabilis na umiwas ng tingin. Sa isang iglap, naglaho ang agam-agam niya para sa asawa.

Sa isip-isip niya, baka totoo nga ang sinabi ni Mina. Hindi siya dapat magpaapekto sa nakaraan ni Ethan dahil siya na ang kasalukuyan, ang asawa.

Hindi siya pakakasalan nito kung hindi pa rin nito nalilimutan ang unang pag-ibig.

Kaya mabilis niyang kinalimutan ang lahat, saktong paparating na ang first wedding anniversary nila kaya medyo abala siya sa paghahanda.

"Hon," tawag niya rito, habang nasa kwarto sila. Nasa sofa ulit ito at tutok sa laptop.

"Hmm, bakit?" walang tinging tanong ni Ethan.

Si Clara na nakasandal sa headboard ng kama ay humiga ng pataob at nangalumbaba. "Busy ka ba next weekend?"

"Bakit, anong meron?"

Ngumisi si Clara pero nakanguso ng magsalita, "Nakalimutan mo na?"

Nag-angat ng tingin si Ethan, seryoso ang ekspresyon sa mukha ng ngumiti. "Of course not."

"Really? So, anong meron next weekend?" ani Clara, nais makatiyak.

Ngumisi si Ethan, sabay ligpit sa laptop at pagkatapos ay sumampa na siya sa kama. "Wedding anniversary natin, you think, makakalimutan ko? Kahit na busy ako, 'di ko makakaligtaan ang araw kung kailan tayo kinasal."

Natuwa si Clara saka ito niyakap at pagakatapos ay natulog na sila.

MABILIS na lumipas ang mga araw, namalayan na lamang ni Clara, bukas na ang wedding anniversary nila. Sobrang excited niya kahapon pa lang kaya hindi siya nakatulog ng maayos kagabi.

Gayon pa man ay puno siya ng energy sa araw na iyon dahil magsi-celebrate sila sa resort. Naka-ready na siya habang nasa loob pa ng banyo si Ethan, tsinitsek kung wala bang nakalimutan. Mayamaya pa ay lumabas na rin ito.

"Alis na tayo?"

Tumango si Clara at nauna ng lumabas ng kwarto. Nakababa na siya ng hagdan pero nakakapagtakang matagal itong nakasunod.

"Ma'am, ready na po ang kotse sa labas," saad ng katulong na kagagaling lang sa labas.

Tumango siya at inutusan ito, "Pwede bang akyatin mo si Ethan? Ang tagal niya—"

Hindi na niya natapos ang sasabihin ng mapansin ang asawa na mabilis na bumababa ng hagdan. Ngumiti siya ngunit bigla na lang itong kumaripas ng takbo palabas at tuloy-tuloy hanggang sa kotse.

"E-Ethan?!" tawag niya rito saka ito mabilis na sinundan. Bago pa man siya tuluyang makalapit ay nakasakay na si Ethan sa sasakyan matapos agawan ng puwesto ang driver.

Sa isang iglap ay humarurot palayo ang kotse at naiwan siya na naguguluhan. "S-Sandali lang, Ethan!" tawag niya pang muli, nakailang hakbang na habol dito ngunit kusa rin tumigil.

"Ma'am? Ayos lang kayo?" concern na tanong ng katulong.

Hindi naman agad nakasagot si Clara dahil naguguluhan pa rin sa nangyayari. Hanggang sa biglang tumunog ang cellphone niya, pagtingin ay tumatawag kaibigan ng asawa, si Adrian.

"Hello, Clara, si Ethan?"

Magulo sa kabilang linya, maingay ay tila nagmamadali ang kilos nito. "Ahm… kaaalis lang, nagmamadali nga, e. Bakit, may nangyari ba?"

"Tsk, mukhang alam na niya ang nangyari kay Noah."

Natigilan si Clara sa narinig. "B-Bakit, anong nangyari?"

"Ang mas mabuti pa ay pumunta ka na sa ospital. Hindi ko alam kung ano ng nangyayari pero nabalitaan kong naaksidente sina Noah at Mina."

Sa sinabi ni Adrian ay agad na kinabahan si Clara, dali-dali siyang nagpahatid sa driver matapos malaman ang ospital na pinagdalhan sa dalawa.

Nang makarating ay lakad-takbo siyang nagtungo sa operating room matapos ipagtanong sa nurse station kung nasaan ang dalawa.

Pagliko ay tanaw na niya ang pamilya, naroon ang dalawang biyenan at si Ysabelle ngunit wala ang asawa.

Gayon pa man ay naglakad siya palapit. Nang mula sa kaliwang pasilyo ay sumulpot si Ethan na inaalalayan si Mina. Nakahinga siya ng maluwag ng makitang wala naman gaanong pinsala sa katawan ang hipag, mga benda lang sa braso at binti.

"Anong ginagawa mo rito?!" galit na sabi ni Ysabelle matapos makita si Mina.

"Ate," saway ni Ethan. "'Wag kang magalit sa kanya."

"At bakit hindi?! Dahil sa kanya kaya nasa loob si Noah, nag-aagaw-buhay!"

"Aksidente ang nangyari, okay? Hindi mo kailangan na magalit," pagtatanggol pang muli ni Ethan.

"Tama na, tumigil na kayo," saway ni Victor sa dalawang anak. "Ang mas mabuti pa ay magdasal kayo na maging successful ang operasyon."

Tuluyang nakalapit si Clara at tahimik na umupo sa tabi ni Ysabelle, panaka-naka ang tingin sa asawa. Hindi man lang siya binigyang pansin na nasa tabi lang ni Mina.

Ilang sandali pa ay bumukas ang pinto ng operating room at lumabas ang doctor. Agad na lumapit ang pamilya, maliban kay Clara, Ethan at Mina.

"Kumusta na ang anak ko, Dok?" tanong ni Helena. "Ligtas naman siya, 'di ba?"