Se connecter
ALAS-NUEBE na ng mga sandaling iyon. Nasa kama na si Clara ng sandaling iyon, may hawak na libro kunwari ay nagbabasa kahit ang totoo ay hinihintay lang niyang tumabi ang asawa.
Kanina pa ito sa harap ng laptop, nagtatrabaho. Nang saglit itong tumigil para hilutin ang noo matapos alisin ang eyeglasses ay nagsalita siya, "Ethan, kanina ka pa riyan. Ipagpabukas mo na lang 'yan."
Nag-angat ito ng tingin pero binalewala lang ang sinabi niya at muling sinuot ang eyeglasses. "Tapusin ko lang 'to, mauna ka ng matulog."
Ngumiti si Clara, mariing pinaglapat ang labi. "Okay…" Nilapag niya ang libro sa side table saka nahiga sa kama. Inayos niya ang kumot habang nakatingin sa asawa.
Nang mapagtantong matatagalan pa talaga ito ay pumikit na siya. Ngunit makaraan ang ilang sandali ay hindi siya madalaw ng antok. Akmang babangon ng maramdaman niyang lumubog ang kabilang bahagi ng kama kaya sinamantala niya ang pagkakataon.
Pumaling siya ng higa sa pwesto ni Ethan at niyakap ito, dama ang init na nagmumula sa katawan nito kaya lihim siyang napangiti.
"Are you awake?" ani Ethan, sa malalim at namamaos na boses.
Nagmulat ng mata si Clara at mas pang nagsumiksik sa katawan nito. Gustong-gusto niya ang amoy ni Ethan pero madalas na ayaw nitong inaamoy niya.
"Gusto ko ng matulog," anas ni Ethan, pilit inaalis ang kamay nitong nakapulupot sa kanya.
Ngumiti lang si Clara, lalong kumapit. "Hmm… mas makakatulog ako ng ganito."
Napabuntong-hininga na lamang si Ethan sabay pikit, hinayaan na sa nais nito. Pero ilang sandali pa ay naramdaman niya ang unti-unting pagbaba ng kamay ni Clara hanggang sa tuluyan nang ipinasok sa loob ng kanyang damit. Mabilis siyang nagmulat sabay pigil sa kamay nito. "What are you doing?!"
Hindi sumagot si Clara, sa halip ay bumangon bigla at kumaibabaw sa asawa. Pagkatapos ay hinalikan ito sa labi na ikinabigla ni Ethan. Hinawakan siya sa magkabilang balikat upang pigilan ngunit lumaban siya.
Hinawakan ang mukha nito upang palalimin pa ang halik ngunit naitulak na siya nito.
"Not now, pagod ako," ani Ethan.
"Pero—" bago pa niya matapos ang sasabihin ay bigla itong bumangon at umalis sa kama, naiwan siyang naguguluhan.
Masakit para sa kanya na kahit mag-iisang taon na silang mag-asawa ay isang beses pa lang may nangyari sa kanila—iyon ay sa mismong araw pa ng kanilang kasal.
Gusto niyang isipin na busy lang si Ethan sa trabaho, pero may pagkakataong napapatanong siya sa sarili kung siya ba ang may mali?
Hindi ba siya maganda at kaakit-akit sa paningin nito na kahit halik man lang ay umiiwas ito?
"M-May problema ba tayo, Ethan?" mapait niyang tanong bago pa ito lumabas ng silid at matulog muli sa guest room kapag nais nitong umiwas.
Bumuntong-hininga si Ethan, hindi na humarap para hindi nito makita ang katotohanan. "Siyempre, wala. Pagod lang talaga ako." Sabay pihit sa doorknob, pero hindi pa man nabubuksan ang pinto ay may pahabol pang tanong ni Clara.
"Hindi mo na ba 'ko mahal? May iba na ba?"
Umismid si Ethan saka ito hinarap. "Ano bang sinasabi mo? Hindi ako nambababae. Alam mong wala akong panahon para riyan at busy ako sa kompanya… Sige na, matulog ka na."
"Then, dito ka na matulog. 'Di mo kailangan pumunta na naman sa guest room." Marahang tinapik-tapik ni Clara ang kama. "Sleep here." Matapos ay hindi na niya ito hinintay na bumalik ito sa kama at nahiga na patalikod. Mariing kagat ang ibabang labi upang pigilan ang pag-iyak.
Tahimik siyang lumuha hanggang sa makatulogan ang sama ng loob na nararamdaman.
Mga bandang alas-dos ng madaling araw ay nagising siya na nanunuyo ang lalamunan. Bumangon siya sa kama upang kumuha ng tubig na maiinom pero napansin niyang siya na lamang ang nasa kama.
Hindi na siya nag-abala pang hanapin ang asawa at masama pa rin ang loob. Palabas na siya ng makarinig ng ingay mula sa banyo, lagaslas ng tubig kaya lumapit siya akmang kakatok. "Ethan—"
Saktong bumukas ang pinto at bumungad ang asawa. Pareho silang nagkagulatan ngunit nakakapagtakang hindi naman ito bagong ligo pero pawisan, hinihingal at namumula ang leeg saka tenga.
"B-Ba't gising ka pa?"
"Ikaw. Anong ginagawa mo sa banyo ng ganitong oras?" tanong ni Clara.
Umiwas ng tingin si Ethan saka ito nilagpasan. "Nagbawas lang."
Hindi na nang-usisa pa si Clara. Lalabas na sana siya ng pamansin sa sink ang cellphone ng asawa, naiwan ito kaya pumasok siya, balak sanang ibalik.
Pero hindi pa man niya nahahawakan ay naunahan na siya ni Ethan. Pag-angat ng tingin ay may kaba sa mukha nito.
"Ilang beses ko bang sasabihin sa'yong ayoko ng pinapakialaman—"
"Sino 'yung nasa cellphone mo, Ethan?" putol ni Clara. "Nakita ko sa screen—"
Sa pagkakataong iyon ay si Ethan naman ang nag-cut off. "Anong babae? Sigurado ka sa nakita mo?"
Hindi nakasagot si Clara dahil pahapyaw lang niyang nakita ang screen ng cellphone. Pero tiyak niyang babae iyon at hindi siya dahil maikli at may kulay ang buhok.
"Baka namamalikmata ka lang," ani Ethan, sabay hawak sa balikat nito. "Ang mas mabuti pa'y matulog ka pa para hindi kung ano-ano ang nakikita mo." Sabay akay pabalik sa kama.
Nagpatianod naman si Clara, bumalik sa kama at muling natulog. Ngunit simula ng araw na iyon ay hindi na mawaglit sa kanya ang nakita.
Bumabagabag ang imaheng nakita niya, hindi man malinaw pero tiyak niyang ibang babae iyon. Hindi siya matatahimik hangga't hindi nalalaman ang totoo.
Dalawang linggo niyang palihim na sinusundan si Ethan kapag papunta na ito sa trabaho. Ganoon din sa hapon kapag pauwi na ito pero lagi lang dumidiretso ng uwi si Ethan, walang kakaiba sa routine nito.
Kaya minsan, kinukuwestiyon na niya ang sarili kung tama pa ba ang ginagawa niya? Masiyado na siyang naghihinala sa asawa.
Kilala niya si Ethan, alam niyang hindi nito magagawang magloko kaya bakit ganoon na lamang siya kung mag-isip?
"Ayos ka lang? Mukhang malalim ang iniisip mo, ah?"
Napalingon si Clara ng marinig ang boses na iyon. Awtomatiko siyang ngumiti ng tumabi sa kanya si Mina, asawa ng kapatid ni Ethan.
Nasa isang family gathering sila ng mga sandaling iyon at matapos ang dinner ay lumabas siya saglit upang magpahangin.
Habang malalim ang iniisip ay hindi niya napansin ang paglapit nito. "W-Wala, Ate."
"Anong wala? Tinatawag kita kanina pa, pero 'di ka sumasagot. Ano ba 'yun? Don't tell me, may problema kayo ni Ethan?"
Umiling-iling si Clara. "Hindi 'yun gano'n, Ate. Wala kaming problema… Ako lang," sabay bulong sa huling dalawang salita.
Nagtaas ng kilay si Mina, biglang na-curious. "Ano ba 'yun? Willing naman akong makinig kung gusto mo lang i-share."
Walang balak si Clara na ikwento ang kapraningan niya pero ng sandaling iyon, hindi niya napigilan ang sarili. May tiwala naman siya kay Mina na hindi ito magkukuwento sa iba.
"Ate… matagal mo ng kilala si Ethan, 'di ba?"
"Oo, almost a decade na rin. Ba't mo na tanong?"
"Ano… sa tingin ko, may ibang babae si Ethan," pag-amin niya habang mahigpit na hawak ang kamay.
Bumakas ang pagkamangha sa mukha ni Mina hanggang sa tuluyan itong natawa. "Ano? Imposible!"
Hiyang-hiya naman si Clara. "Alam ko, pero 'di ko lang maiwasan kasi…" saka niya kinuwento ang naganap ng gabing iyon. "Gusto lang malaman kung sino ang babaeng 'yun na nasa cellphone niya?"
Huminga nang malalim si Mina saka nagsalita, "Baka 'yung nakita mo ang… first love niya?"
"Who is she, Ate? Kilala mo ba?"
BUKAS ang bibig at hindi makapaniwala si Janice sa narinig na kuwento. Tulala siya ng ilang segundo nang biglang kilabutan at hinimas-himas ang sariling braso."Nakakatakot.""Talaga, kaya secret lang natin 'to. 'Wag na 'wag mong babanggitin kay Ethan dahil ayokong malaman niyang may alam ako. Mas safe rin para sa'tin dalawa na kunwari ay wala tayong alam," ani Clara.Mabagal ang pagtango ni Janice, hindi pa gaanong nagsi-sink in sa utak lahat. "Masamang-tao pala talaga 'yang ex mo… kaya dapat ka talagang umiwas.""Iyon na nga ang isa sa problema dahil makulit siya."Pagkatapos ay sabay silang napabuntong-hininga. "Kung mayaman lang sana ako, matutulungan kita," ani Janice.Napangiti si Clara sabay yakap sa kaibigan. "Maghanap ka na kasi ng sugar-daddy para magpapa-ampon na lang ako sa'yo," biro niya para gumaan naman ang usapan."'Di bale, bukas pupunta ako sa club. Baka makabingwit ako ng mayaman," pagsakay pa ni Janice sa biro.Ngumiti si Clara kahit hindi naman talaga siya masaya.
NANG manumbalik sa normal ang pakiramdam ni Clara ay saka niya binuksan ang pinto ng banyo sabay silip sa labas. Wala na sa kwarto si Ethan, tuluyan na itong nakaalis kaya sinamantala niya ang pagkakataon at nagmadaling bumalik sa silid ni Ysabelle.Ni-lock niya ang pinto at pagkatapos ay sumampa sa kama. Binalot niya ang sarili sa kumot habang iniisip ang narinig kanina. Biglang sumagi sa isip niya ang nangyaring insidente sa kulungan kung saan ay namatay ang mga tao na bumugbog dito."Don't tell me... may kinalaman siya ro'n? P-Pinapatay niya ba ang mga ito at sinadyang pagmukhaing aksidente lang ang nangyari?" Natatakot siya at kinikilabutan sa naiisip. Hinala niya lang iyon ngunit paano kung totoo nga?Mas higit niyang dapat layuan si Ethan, mapanganib itong tao.Gumalaw bigla ang doorknob, napatingin siya roon ng may takot. Hanggang sa may kumakatok na kaya nagsalita na siya, "S-Sino 'yan?""It's me," boses ni Ysabelle kaya dali-dali niyang binuksan ang pinto."Ba't ka nag-lock?
PASADO alas-siyete na nang makakain sila. Sa hapagkainan ay tahimik lang sila, tanging si Nathan lang, na kapag nasasarapan sa kinakain ay gumagawa ng kung anong ingay.Si Clara na ini-enjoy ang pagkain ay napapatingin sa magkabila niyang tabi. Ewan niya ba kung bakit siya napunta sa gitna nina Mina at Ethan. Gusto nga niyang lumipat pero nasa kabilang bahagi naman ang dalawang biyenan at si Ysabelle na katabi si Nathan.Kaya nawalan na siya ng option na pumili ng mauupuan. Kanina, habang nasa loob silang dalawa ni Helena sa kwarto ay napapaisip siya kung ano na kayang nangyayari sa labas.Ano-ano ang napag-usapan ng mga ito kaya ganoon na lang kinalabasan, halata naman na galit pa rin pero pinili na lamang manahimik."Kumain ka pa," anas ni Ethan saka nilagyan ng karne ang plato ni Clara. "Kaunti lang ang kinain mo."Napatingin si Clara sa kabilang bahagi ng table. Tatlong tao ang nakatingin sa kanya ng sandaling iyon, maging si Mina sa kaliwa niya ay napasulyap. Kita niya iyon sa gi
KITANG-KITA ni Clara na may gumuhit na inis sa mga mata ni Ethan kahit pa nakangiti ito. Walang duda na nasaktan niya ang ego nito pero wala na siyang pakialam doon at pinagpatuloy na lamang ang ginagawa.Sunod na lang niyang narinig ay ang yabag ng paa nitong papaalis. Nag-angat lang siya ng tingin nang matiyak na wala na ito saka siya tuluyang nakahinga nang maluwag.Nang matapos magluto ay nagsalok siya sa mangkok at dinala sa kwarto para makakain ang biyenan."Nagkita na ba kayo ni Ethan?" tanong ni Helena."Kanina po.""Ang sabi ay babalik siya, pero hindi naman. Ano na naman kaya ang ginagawa niya ngayon? Tsk, tsk," dismayadong untag ni Helena at pagkatapos ay kumain na. Unang tikim ay napangiti at malambing na tiningnan ang manugang.Naging magana ang pagkain ni Helena habang nakangiting pinagmamasdan ni Clara. Ilang sandali pa ay napatingin siya sa bintana... pansin ang paglubog ng araw.Nang tingnan ang oras sa suot na relo ay napatayo siya. "Kailangan ko na po palang umalis,
MAAGANG nagpaalam si Clara kay Flora at sa iba pang kasamahan sa canteen ng araw na iyon. Wala naman naging problema kaya pagkatapos ng tanghalian, mga pasado ala-una ay umuwi siya para mag-ayos.At habang nagbibihis ay dumating ang sundo niya, si Janice nga nakabantay sa labas habang nakahalukipkip—mapaghinala ang tingin sa sasakyan na nasa tapat ng gate."Anong ginagawa mo riyan, ang init-init," aniya sa kaibigan."Binabantayan ko lang."Natawa si Clara, sabay himas sa likod ng kaibigan. "Ang driver lang naman 'yan, wala si Ethan kaya relax ka lang.""Kahit na, malay mo may kung inutos ang amo niyan… what if, sumama na lang kayo ako?"Napangiti si Clara. "You don't have to worry, si Mommy lang naman ang pakay ko ro'n… after naman ay uuwi agad ako." Pagkatapos ay niyakap na niya ito bilang paalam saka sumakay sa kotse. "Tara na po, Kuya, at baka maipit pa tayo sa traffic.""Ingat," ani Janice habang kumakaway.Ganoon din ang ginawa niya habang umaandar paalis ang sasakyan. Sa kalagit
PAGKAPARADA ng sasakyan ay bumaba ang driver at dumiretso sa likod para kunin ang wheelchair. Inayos ito at nilapag sa tabi ng pinto ng kotse saka pinagbuksan ang amo.Kahit nagagawa nang makatayo at makalakad nang paunti-unti ni Ethan ay naka-depende pa rin siya sa wheelchair dahil iyon ang payo ng doctor sa kanya para mapadali ang kanyang paggaling.Inalalayan siya ng driver na makalipat sa wheelchair at pagkatapos ay marahan ng tinulak papasok sa bahay ng magulang.Naroon siya para bisitahin ang mga ito at mag-iisang linggo na niyang hindi nakikita ang ina. Huling balita niya ay masama ang pakiramdam nito noong isang gabi.May sumalubong na katulong para bumati na tinanguan lang niya. "Si Mommy ba, gising?""Yes po, Sir."Pagdating sa hagdan ay doon na tumayo si Ethan, maingat at dahan-dahan—nakaalalay pa rin ang driver. "No, kayo ko na 'to," aniya sabay bawi ng braso na hawak nito. Pagkatapos ay saka siya dahan-dahan na umakyat pataas. "Diyan lang kayo, 'wag niyo 'kong susundan."
HINAWAKAN ni Ethan ang mukha ni Clara sabay punas sa basang pisngi. "'Wag ka nang umiyak, gagawa ako ng paraan para maibalik ito sa dati."Hindi pa rin matigil sa pag-iyak si Clara kahit ilang minuto na silang naroon. Maya't maya niyang sinusubukang pagdikitin sa dati ang nagkapira-pirasong litrato
MABIGAT ang hakbang ni Mina patungo sa dining area, busangot pa ang mukha upang mapansin ni Ethan at hindi naman siya nabigo."Anong nangyari?" anito.Umiling siya, kunwari ay walang balak magsalita hanggang sa maupo sa tabi ng anak. "A-Aalis na lang kami ni Nathan.""Ha?" react ni Ethan. "Ba't kay
DAHAN-DAHAN ang ginawang paglingon ni Clara, matapos niya iyong marinig. Sa isang iglap, tila ibang tao ang nakikita niya at hindi ang asawa. "D-Dito na sila titira? Nang hindi mo sinasabi sa'kin?" may pait ang pagkakasabi niya.Kaya biglang nahiya si Mina, agad nadamang magkakaproblema pa ang mag-
NANGHIHINANG bumalik sa sasakyan si Clara, wala sa sarili siyang naupo sa backseat habang ang driver ay nagtataka naman, makailang ulit siyang tinawag at tinatanong.Sa huli ay sumuko ito, napakamot sa ulo at naghintay sa kinauupuan.Nakayuko lang si Clara, tahimik na lumuluha. Mayamaya pa, nang ka







