พ่อเพื่อนติดบ่วง

พ่อเพื่อนติดบ่วง

last updateLast Updated : 2025-07-18
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
31Chapters
2.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“เดี๋ยวค่ะ” เธอจับแขนล่ำเขาไว้ “ทำไมลุงดูเหมือนรู้จักกับดาด้าดีล่ะคะ หรือว่า...” “อืม ลุงเป็นพ่อของดาด้า” “พ่อหรือคะ?” “ใช่ และคนที่ทำร้ายหนูก็น่าจะเป็นคนงานของลุงนี่แหละ เดี๋ยวลุงจัดการเอง” เธอตกใจไม่น้อย ที่ลางสังหรณ์เป็นจริง เพราะเธอรู้สึกมาตลอดว่าเรื่องที่เกิดขึ้น อาจเป็นฝีมือของสรัญดาและแก๊งแองเจิ้ลแบล็กพิงค์ ที่ตั้งใจหลอกเธอมาที่น้ำตกเพื่อจะวางยาสลบ แล้วลากเธอมาที่นี่ สรัญดาต้องการจะทำลายเธอให้ย่อยยับ เพราะไม่พอใจที่เธอได้รับความสนใจจากผู้ชายทั้งโรงเรียน ความสวยและน่ารักของเธอกลายเป็นเสี้ยนหนามตำใจที่ต้องกำจัดทิ้งสินะ

View More

Chapter 1

บทที่ 1...บางสิ่ง...กระตุ้นเตือน

浴室からシャワーの音が聞こえてくる。

森川拓海(もりかわ たくみ)がシャワーを浴びているのだ。

午前3時。

さっき帰宅したばかりだった。

森川知佳(もりかわ ちか)は浴室の扉の前に立っていた。話したいことがあったのだ。

これから相談しようとしていることを、彼が聞いてくれるだろうか。少し不安になった。

どう話しかけようかと迷っていると、中から妙な音が聞こえてきた。

耳を澄ませて、やっと理解した。拓海が一人でしていることの音だった……

荒い息づかいと押し殺したうめき声。胸を重いハンマーで叩かれたような衝撃が走った。苦しみが波のように押し寄せてくる。その痛みに息が詰まった。

今日は二人の結婚記念日で、結婚して5年が経つ。それなのに夫婦として一度も……

結局、自分で済ませることを選んでも、私には触れたくないということなのか?

彼の息づかいがさらに荒くなる中、限界まで我慢したような低い声で果てた。「結衣……」

この一言が、心を完全に砕いた。

頭の中で何かが音を立てて崩れ、すべてが粉々になった。

必死に口を押さえ、声を漏らさないよう振り返った瞬間、よろめいた。洗面台にぶつかって床に倒れてしまった。

「知佳?」中から拓海の声がした。まだ息が整わず、必死に抑えようとしているのが分かったが、呼吸は荒いままだった。

「あ……お手洗いに行こうと思って、シャワー中だなんて知らなくて……」苦しい言い訳をしながら、慌てて洗面台につかまって立ち上がろうとした。

でも焦れば焦るほど、みじめになっていく。床も洗面台も水で濡れていた。やっとの思いで立ち上がったとき、拓海が出てきた。白いバスローブを慌てて羽織って乱れていたが、腰の紐だけはしっかりと結ばれていた。

「転んだのか?俺が手伝うよ」彼女を抱き上げようとした。

痛みで涙が溢れそうになったが、それでも彼の手を振り払った。そして意地を張って、「大丈夫、一人でできるから」と言った。

そして再び滑りそうになりながら、足を引きずって寝室へと逃げ帰った。

「逃げる」という表現は決して大げさではない。

拓海と結婚したこの5年間、知佳はずっと逃げ続けていた。

外の世界から逃げ、周囲の視線から逃げ、そして拓海の憐憫の視線からも逃げていた――拓海の妻が足の不自由な人だなんて。

足の不自由な人が、端正で事業も成功している拓海と釣り合うはずがない。

でも彼女にも以前は健康で美しい脚があったのに……

拓海もすぐに出てきて、やさしい口調で心配そうに尋ねた。「痛くないか?見せてくれ」

「大丈夫」知佳は布団を引き寄せ、自分のみじめさと一緒に布団の中に身を隠した。

「本当に大丈夫か?」彼は本当に心配していた。

「うん」彼女は背中を向けて、強くうなずいた。

「じゃあもう寝るか?お手洗いに行きたかったんじゃなかったのか?」

「もう行きたくない。寝ましょうか?」知佳は小さく言った。

「わかった。そうそう、今日は俺たちの記念日だから、君にプレゼントを買ったんだ。明日開けて、気に入るかどうか見てくれ」

「うん」知佳は答えた。プレゼントはベッドサイドに置かれており、もう見ていた。ただ、開けなくても中身がわかる。

毎年同じ大きさの箱で、中には全く同じ時計が入っている。

知佳の引き出しには、誕生日プレゼントと合わせて、すでに9個の同じ時計が眠っており、これが10個目だった。

会話はそこで途切れ、彼は電気を消して横になった。空気中にボディソープの湿った香りが漂っていた。でもベッドの沈み込みをほとんど感じなかった。2メートルの大きなベッドで、彼女がこちら側に寝て、彼は向こう側の端に横になっている。二人の間にはまだ3人が寝られるほどの距離があった。

二人とも結衣という名前を口にすることはなく、ましてや彼が浴室でしていたことについても触れなかった。まるで、何も起こらなかったかのように。

知佳は固まったまま仰向けに横たわり、ただ目の奥がヒリヒリと痛むのを感じていた。

結衣、立花結衣(たちばな ゆい)は彼の大学の同級生で、初恋であり、憧れの人だった。

大学卒業のとき、結衣は海外に行き、二人は別れた。拓海は一時期立ち直れず、毎日酒に溺れていた。

知佳と拓海は中学の同級生だった。

中学時代からひそかに彼を好きだった。

その頃、拓海は学校一のイケメンで、クールな優等生だった。一方知佳は芸術系の生徒だった。美しくはあったが、美しい女の子は大勢いた。成績がすべてだった学生生活において、芸術系の生徒はそれほど目立たず、偏見を持たれることさえあった。

だから、それは彼女だけの片思いで、いつか彼の前に立てる日が来るなんて思ったこともなかった。

芸術大学のダンス学科を卒業して夏休みに実家に帰っていた時、落ち込んでいる拓海と再会するまでは。

その夜も拓海は酔っぱらっており、ふらふらと歩いていた。横断歩道を渡るとき信号を見ておらず、一台の車がブレーキも間に合わず突っ込んできた。彼を突き飛ばしたのは彼女だった。心配で彼の後をついていた知佳が、彼を押しのけて自分が車にはねられたのだった。

知佳はダンス専攻で、大学院への推薦も決まっていた。

しかし、この交通事故で、足は不自由になった。

もう二度と踊ることができなくなった。

その後、拓海は酒をやめ、知佳と結婚した。

知佳に対して罪悪感を抱き続け、感謝し続け、優しい言葉をかけ続けた。でも同時に冷淡で水のように冷たく、そしてたくさんのプレゼントをくれ、たくさんのお金をくれた。

ただ一つだけ、愛してはくれなかった。

知佳は、時間がすべてを癒してくれると思っていたし、時間がすべてを薄れさせてくれるとも思っていた。

しかし想像もしなかったのは、5年が過ぎても、彼は「結衣」という名前をこれほど深く心に刻んでいるということだった。さらには、自分で処理するときでさえ、呟いているのはその名前だということだった。

結局は私があまりにも愚かで世間知らずだったのだ……

一睡もできず、スマホの中のそのメールを、この夜100回は見返した。

海外のある大学からの大学院入学許可通知で、今夜彼と相談するつもりだったこと――私が海外の大学院に行くことは可能かどうか?

しかし今となっては、拓海と相談する必要はなさそうだった。

5年間の結婚生活、数え切れない眠れぬ夜。それがついにこの瞬間から終わりに向かって歩み始めるのだ。

拓海が起きたとき、知佳はまだ寝たふりをしていた。外で家政婦の中村さんと話している声が聞こえた。「今夜は接待があるから、彼女には待たずに休むよう伝えて」

言い終えると、彼はまた部屋に戻ってきて様子を見た。知佳は布団をかぶっており、涙で枕が濡れていた。

普段拓海が会社に行くときは、知佳が彼の着る服をコーディネートして脇に置いておき、彼はそれを着るだけだった。

しかし今日はそれをしなかった。

拓海は自分でクローゼットに行って着替え、会社に向かった。

知佳はそのとき目を開け、ただ目がひどく腫れぼったいのを感じた。

スマホのアラームが鳴った。

それは自分で設定した時間で、起きて英語を読む時間だった。

結婚後の知佳は、足のことで9割の時間を家に閉じこもっていた。もう外出することはない。一日の時間を区切って、それぞれに何かすることを見つけて時間を潰すしかなかった。

スマホを手に取ってアラームを止め、それからさまざまなアプリを目的もなく見始めた。

頭の中はぼんやりと混乱していて、何も頭に入らなかった。

それが、ある動画アプリで突然一つの動画を見つけるまでは。

画面の中の人があまりにも見覚えがある……

もう一度アカウント名を見ると――結衣CC。

このおすすめ機能は……

投稿時間は、昨夜だった。

知佳が動画をタップすると、すぐに賑やかな音楽が響き、それから誰かが叫んでいる声が聞こえた。「いち、に、さん、結衣おかえり!乾杯!」

この声は、なんと拓海だった。

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
31 Chapters
บทที่ 1...บางสิ่ง...กระตุ้นเตือน
นิยายเรื่องนี้ประกอบด้วยเรื่องสั้น 3 เรื่องได้แก่1.พ่อเพื่อนติดบ่วง2.เล่นงานเพื่อนพ่อ3.พ่อเพื่อนใจยักษ์ปฐมบทพ่อเพื่อนติดบ่วง“อือ...”ความรู้สึกเร่าร้อนอย่างประหลาดกำลังแผดเผา ลามเลียเธอตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าในทุกอณูเนื้อ หัวใจหวิวไหวอ่อนระทวย แต่ก็ซู่ซ่าซ่านสยิวทุกรูขุมขน อย่างที่ไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อน“โอยยย...อูยยย...” นี่เธอเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมจึงรู้สึกซ่านตรงร่องกลีบอูมขนาดนี้ ซ่านจนสั่นระริก เสียวสยิวจนปวดคัดไปทั้งช่วงล่าง เม็ดสาวกระสันกลางร่องกลีบอ่อนโดนกระตุ้นจากบางสิ่งอย่างหนักหน่วงจนทำให้เธอแทบจะต้านความซ่านสยิวไว้ไม่ไหวโอววว...มันเป็นความรู้สึกที่แสนทรมาน แต่ก็ซ่านสุขสมอย่างบอกไม่ถูก เดี๋ยวร้อนเดี๋ยวหนาว ผะผ่าวเนื้อตัว มันคืออะไรกันแน่นะ ทำไมร่างกายของเธอจึงแปรปรวนถึงเพียงนี้“อะ อ๊ะ อ้า...” การถูกกระตุ้นอย่างหนักหน่วงจากบางสิ่งช่วยปลุกสติของเธอคืนกลับมาจากอาการสะลึมสะลือครึ่งหลับครึ่งตื่น ดวงตาสวยปรือลืมตาขึ้นมองสิ่งที่ก่อกวนความรู้สึกและปลุกเร้าร่างกายของเธออย่างไร้ความปรานี พอเจอคำตอบก็ตกใจตาค้าง !“อุ๊ย!” เธอตาเหลือก อ้าปากหวอ ใจหล่นวูบ ขวัญหายวาบ เมื่อเห็นชาย
Read more
บทที่ 2...ตื่นขึ้นมาเจอสามชายโฉด
เจนจิราพยายามตั้งสติ หันมองรอบกาย กวาดสายตาตื่นตระหนกมองหาคำตอบว่าเธออยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมเธอถึงตกมาอยู่ท่ามกลางสามทรชนป่าเถื่อนหื่นหิวพวกนี้ได้“อะ...” แล้วก็ได้คำตอบว่าเธอนอนอยู่บนเตียงเก่ากึกในห้องขนาดไม่ใหญ่นัก สภาพห้องดูรกร้างเต็มไปด้วยหยากไย่และไรฝุ่น หน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้เผยให้เห็นแนวป่าเขียวขจีรกทึบราวกับอยู่กลางป่ากลางป่างั้นเหรอ???คำถามก็คือเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ในเมื่อก่อนหน้านี้เธอกับกลุ่มเพื่อนกำลังปิ๊กนิกกันอยู่ที่น้ำตกธารสวรรค์ ในเขตอุทยานแห่งชาติ เธอกำลังดื่มกินสนุกสนานกับกลุ่มเพื่อนสนิท...ไม่ใช่เหรอ?หรือเธอกำลังฝันอยู่?แต่ถ้าอยู่ในความฝัน ทำไมกลิ่นสาปเหงื่อของคนพวกนี้จึงแรงนัก !“พวกแกเป็นใคร!!”“ก็กำลังจะเป็นผัวน้องไง” ไอ้คนที่มุดหน้าอยู่ในหว่างขาของเธอผลุบลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับแลบลิ้นเลียริมฝีปากมันแผล่บอย่างสุขสม “หอยคนสวยหวานมากเลย แบบนี้พี่กินได้ทั้งคืน แผล่บ แผล่บ แผล่บ”“อะ อร๊ายย ยะ อย่า..” เธอร้องห้ามตามสัญชาติญาณ หวาดกลัวจนตัวสั่น พยายามขยับช่วงล่างหนี แต่หนีไม่พ้น “โอ๊ยย อ๊า อย่า..”“ฮึ่มมม แผล่บ แผล่บ...” ว่าแล้วมันก็ก้มลงใช้ลิ้นสากควานร่องสาวของเธออี
Read more
บทที่ 3...เกือบโดนละ
“โธ่เอ๊ยย เหนื่อยเปล่าน่าน้อง ยอมเป็นเมียพวกพี่ง่ายๆดีกว่า เสร็จแล้วจะให้กลับบ้าน!” พวกมันคนหนึ่งพูดขึ้น พูดง่ายๆเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ปล่อยให้พวกมันสวาปามร่างเธอให้เสร็จๆแล้วจะปล่อยตัวกลับบ้านอย่างนั้นเหรอ?? แล้วทำไมเธอต้องเป็นเหยื่อพวกบ้าคลั่งดิบเถื่อนนี่ด้วยล่ะ เธอทำผิดอะไรเหรอ ???“ไม่ ปล่อยนะ ไม่!!”“แผล่บ!!”“อร๊ายยยย” ขาดคำนั้น ประตูไม้บานเก่าถูกถีบออกดังโพล๊ะ ชายวัยห้าสิบท่าทางดุดันก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับปืนสั้นในมือ ตะโกนเสียงห้าวกร้าวทรงอำนาจที่ทำให้ทุกอย่างในห้องหยุดชะงักแทบจะทันที“พวกมึงทำระยำอะไร!!”“เอื้อกก” สามชายฉกรรจ์ตกใจตาเหลือก ผละจากร่างเธอ รีบวิ่งกระโดดหนีออกทางหน้าต่างโดยไม่คิดชีวิต ชายวัยห้าสิบวิ่งปรู๊ดไปที่หน้าต่าง ยิงปืนออกไปข้างนอกสองสามนัดเหมือนยิงข่มขู่ เสียงปืนดังลั่นไปทั้งป่า ฝูงนกบินกรูร้องโหวกเหวกโวยวายดังระงมปัง! ปัง! ปัง! “อ่า...” หัวใจของเจนจิราเต้นหนักหน่วงจนทำให้กายสั่นพร่าเหมือนลูกหมาตกน้ำ อาการตกใจกลัวยังไม่จางหายไปจากจิตวิญญาณ แต่ยังมีสติรู้ตัวว่าตอนนี้เธอน่าจะปลอดภัยแล้ว “โอวว..”เมื่อรู้ว่ารอดพ้นจากสามชายฉกรรจ์ เธอก้มมองช่วงล่างเปลือยเปล
Read more
บทที่ 4...หนูโดนเพื่อนหลอกมา...
“เอ่อ คือ...หนู...อ๊า” ความซ่านที่ก่อตัวก่อนหน้านี้ ส่งผลให้ร่างกายของเธอต้านไม่ไหว จึงปลดปล่อยน้ำสวาทออกมาราวกับฉี่แตก เปรอะเปื้อนเสื้อยืดขาวของชายวัยห้าสิบจนเปียกฉ่ำ “อะ...อือ...หนู...หนูขอโทษค่ะ หนูขอโทษค่ะ หนูคง...กลัวจนฉี่ราด!!”สาวน้อยอายจนแก้มแดงปลั่ง หลบสายตาชายวัยห้าสิบที่มองช่วงล่างของเธอด้วยความอึ้ง ตะลึงงันเหมือนไม่รู้ตัว มองจ้องเหมือนโดนสะกดไว้โอววว...น้ำเยอะจังอีหนูเอ๊ย! เขาเผลอคิดในใจ ! หากเด็กสาวได้ยินความคิดเขา ก็คงคิดว่าตัวเองหนีเสือปะจระเข้ แถมจระเข้ตัวนี้ พิษสงมันร้ายเสียยิ่งกว่าเสือหิวสามตัวที่เพิ่งกระโดดหน้าต่างหนีไปเสียอีก“ไม่เป็นไรครับ แล้วหนูเป็นยังไงบ้าง...” สายตาของชายวัยห้าสิบมองเธออย่างห่วงใย เวทนา และสนใจระคนกัน หากไม่ใช่เพราะหน้าอกขนาดใหญ่อลังการภายใต้เสื้อนักเรียนสีขาวมันชวนสายตาขนาดนั้น เขาก็คงไม่ก้มมองแล้วจ้องตาเป็นมันโดยไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นความผิดของหนูเองนะสาวน้อย “อืม...”“เอ่อ...หนู...หนูไม่รู้เลยว่าหนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ที่นี่ที่ไหนหรือคะลุง?” ถามอย่างใสซื่อ อาการตื่นตระหนกยังไม่สามารถควบคุมได้สนิท ยังใจสั่นเป็นระยะ ยังหวาดหวั่นกรายๆ “หนู..ไม
Read more
บทที่ 5...เขาคือพ่อของเพื่อนตัวร้าย
“หนูรีบใส่กระโปรงเถอะ เดี๋ยวลุงจะพาไปโรงพยาบาลนะ”“ไม่ค่ะ หนูไม่อยากไปโรงพยาบาล” เพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับน้าสาวน่ะสิ ญาติคนสุดท้ายที่เธอเหลืออยู่ คนที่รับอุปการะเธอต่อจากพ่อแม่ที่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุเมื่อสามเดือนก่อน น้าสาวเป็นพยาบาลที่ทั้งดุและเข้มงวด หากรู้ว่าเธอเจอกับอะไรในวันนี้ คงไม่ยอมให้เธอใช้ชีวิตอิสระที่หอพักต่อไป“หนูมั่นใจว่า หนูยังไม่โดนพวกมันข่มขืนค่ะ จากคำพูดของพวกมัน คิดว่าน่าจะแค่เริ่มน่ะค่ะ” เล่าพลางหน้าแดงก่ำด้วยความอาย “เพราะลุงเข้ามาซะก่อน หนูเลยรอด อ่า..เสื้อลุง...หนูจะเอาไปซักให้นะคะ”ชายวัยห้าสิบยิ้มนิด ๆ แววตาเอ็นดูแฝงเล่ห์บางๆอย่างคนเจ้าชู้ “ไม่ต้องหรอก”“แต่มัน...” มันเลอะน้ำใคร่กับน้ำฉี่ของเธอไปแล้วนะ เธอควรจะรับผิดชอบสิ“ไม่เป็นไร หนูใส่กระโปรงก่อนเถอะ”เธอหันมองหากระโปรงนักเรียน เห็นมันวางอยู่ตรงมุมห้อง จึงผละตัวลงจากเตียงแล้วเดินไปหยิบ แต่กลับเจอโทรศัพท์ตกอยู่ตรงนั้นหนึ่งเครื่อง ซึ่งไม่ใช่ของเธออย่างแน่นอน กระเป๋าเป้ของเธอก็วางอยู่ใกล้กัน ทุกอย่างในกระเป๋ายังอยู่ครบ“เอ๊ะ...ของใครนะ?”“มีอะไรหรือหนู”“เปล่าค่ะ!” เธอรีบเก็บโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้ในกระเ
Read more
บทที่ 6...เอ็นดูเพื่อนลูก
“พ่อหรือคะ?” เธอแปลกใจ...“ใช่ และคนที่ทำร้ายหนูก็น่าจะเป็นคนงานของลุงนี่แหละ เดี๋ยวลุงจัดการเอง”“โอ๊ะ! จริงหรือคะ” เธอตกใจไม่น้อย ที่ลางสังหรณ์เป็นจริง เพราะเธอรู้สึกมาตลอดว่าเรื่องที่เกิดขึ้น อาจเป็นฝีมือของสรัญดาและแก๊งแองเจิ้ลแบล็กพิงค์ ที่ตั้งใจหลอกเธอมาที่น้ำตกเพื่อจะวางยาสลบ แล้วลากเธอมาที่นี่ เพื่อเป็นเหยื่อให้พวกหื่นมันรุมโทรมแล้วถ่ายคลิปเสียวไว้แบล็คเมล์สรัญดาต้องการจะทำลายเธอให้ย่อยยับ เพราะไม่พอใจที่เธอซึ่งเป็นเด็กใหม่ได้รับความสนใจจากผู้ชายทั้งโรงเรียน ความสวยและความน่ารักของเธอกลายเป็นเสี้ยนหนามตำใจที่ต้องกำจัดทิ้งสินะหลังจากพ่อแม่เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุไปเมื่อสามเดือนก่อน เจนจิราก็ต้องย้ายมาอยู่กับน้าสาวที่จังหวัดนี้ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯมากนัก...เมื่อเธอได้เข้าเรียนต่อที่โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งเพื่อจะเรียนให้จบ ม.6 ซึ่งยังเหลืออีกหนึ่งเทอมเท่านั้น เธอต้องปรับตัวและปรับใจกับเพื่อนใหม่ที่ไม่ค่อยต้อนรับเธอสักเท่าไหร่ นั่นเพราะความสวยและความน่ารักของเธอมันกลายเป็นเสี้ยนหนามหัวใจให้ผู้หญิงมากมายในโรงเรียนนี้“เจน...เรามาเป็นเพื่อนกันมั้ย มาอยู่กลุ่มเรามั้ย”สรัญดา รวิ
Read more
บทที่ 7...คิดว่าฉันจะยอมเป็นเหยื่อเหรอ
“ไม่มีทางหรอก” นิ้วโป้งเช็ดน้ำตาบนร่องแก้มแดงเรื่อของสาวน้อย “ต่อไปนี้พ่อจะดูแลเจนเหมือนลูกคนหนึ่งเลยล่ะ แต่...เจนห้ามบอกเรื่องนี้กับยัยดาด้านะ ยัยดาด้าหวงพ่อมาก พ่อกลัวยัยดาด้าจะทำร้ายหนูน่ะ”“ค่ะพ่อ นี่จะเป็นความลับของเราสองคน”เมื่อเด็กสาวลงจากรถไปแล้ว สายตาหวานฉ่ำเหลือบเห็นบางอย่างวางอยู่บนพื้น เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความแปลกใจ พอเห็นว่าเป็นกางเกงในของเด็กสาว เขายิ้มพอใจออกมา...“น่ารักจัง กางเกงในสีขาว เฮ่อ ทำไมใจเราเต้นขนาดนี้” โดยเฉพาะเมื่อนึกถึงตอนที่เจ้าหล่อนฉีดน้ำสวาทใส่เสื้อของเขา กายที่กระตุกสั่นยามถึงจุดสุดยอด เสียงครางแผ่วเบากระแทกใจ “จะเป็นไรมั้ย ถ้าเราไม่ซักเสื้อตัวนี้ โอย กระชุ่มกระชวยเป็นบ้า!”กำนันสาวิตรรู้สึกเนื้อเต้นไปหมด อดใจไม่ไหว รูดซิปกางเกงยีนแล้วควักลำขนาดเจ็ดนิ้วออกมา กางเกงในของสาวน้อยรูดสาวลำร้อนจนทำให้เขาเสร็จสมไปหนึ่งน้ำ ก่อนที่รถของเขาจะขับออกไปจากหน้าหอพักสตรีหลังโรงเรียนเอกชนเมื่อกลับถึงหอพัก เธอรีบอาบน้ำชำระร่างกายโดยเฉพาะตรงส่วนอวัยวะเพศที่โดนลงลิ้นจนอ่วม เธอล้างแล้วล้างอีกเพื่อให้คราบใคร่หมดจดสิ้นซาก แม้ความรู้สึกขยะแขยงจะไม่หมดสิ้นไป“ยัยดาด้า เป
Read more
บทที่ 8...คอลมั้ยคะป๋า
“กำลังจะทักไปพอดี หนูโอเคนะ” “โอเคค่ะ ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย แต่หนูมีเรื่องอยากถามค่ะ”“อะไรเหรอ”“กางเกงในหนูหายค่ะ อยู่บนรถพ่อปะ?”“อยากได้คืนปะ” เจนจิรายิ้มกริ่ม คิดว่าการยั่วพ่อพระนักการเมืองท้องถิ่นจะยากเสียอีก เธอเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋านักเรียนแล้วเดินเข้ามาในห้องเรียนสรัญดา รวิวรรณและอรนภาที่นั่งรวมกลุ่มอยู่ด้วยกันที่หลังห้องหันมองเธอเป็นตาเดียว ด้วยสายตาเย็นชาเย่อหยิ่ง แต่แฝงความหวาดหวั่นเอาไว้ อารมณ์เดียวกับคนร้ายที่เพิ่งฆ่าคนตายมาเจนจิรายิ้มร่า โบกมือทักทาย เดินเข้าไปหากลุ่มของสรัญดา ด้วยสีหน้าเป็นห่วง “เมื่อวานพวกแกถูกทำร้ายรึเปล่า ฉันนี่เกือบซวย อยู่ ๆ ก็มีผู้ชายเข้ามาจะทำร้าย แต่โชคดีพ่อของดาด้าเข้ามาช่วยไว้ซะก่อน”สรัญดาตกใจ “พ่อเหรอ?”“ใช่ พ่อไม่ได้บอกเธอเหรอ”“บอก บอกสิ” เขาไม่ได้บอกต่างหาก เพราะไม่ได้คิดจะลงโทษลูกสาวตัวเองเลย “แล้วพวกนั้นทำอะไรแก”“พวกมันจะข่มขืนน่ะสิ”“ว๊าย!” รวิวรรณกับอรภาแสร้งตกใจ“แล้วแกจำหน้าพวกคนร้ายได้มั้ย”“จำไม่ได้หรอก แต่พ่อของเธอบอกว่าจะจับตัวให้ได้ เพราะคิดว่าน่าจะเป็นคนงานในฟาร์ม ตอนนี้อาจกำลังสอบสวนคนงานอยู่มั้ง”“พวกมันเป็นคนงานที่บ้า
Read more
บทที่ 9...คอลเสียวววว
กำนันสาวิตรหายใจกระเส่า จ้องหน้าอกสาวน้อยตาเป็นมัน หัวใจกระหน่ำเต้นแทบคลั่ง “ชอบสิ ชอบมากเลยหนูจ๋า ถ้าได้เห็นทั้งเต้าก็คงดี”“งั้นหนูเปิดให้ดูนะ” เจนจิราปลดกระดุมออกทุกเม็ด แล้วควักเต้าโตทั้งสองเต้าออกจากบราเซียสีนเนื้อ โชว์หราต่อหน้าจอโทรศัพท์ “นี่ไงคะ”“อืม” กำนันสาวิตรครางลั่นคอ “ทำไมหนูเจนถึงใจดีกับพ่อแบบนี้”“เพราะพ่อช่วยหนูไว้ไงคะ หนูก็เลยอยากเป็นลูกที่ดีของพ่อ อยากทำให้พ่อมีความสุข”กำนันสาวิตรหน้าแดงก่ำ ล้วงควักดุ้นเอ็นของตัวเองออกมาแล้วสาวรูดไปด้วยระหว่างมองนมโตเต็มวัยผ่านจอโทรศัพท์“หนูเจน...น่ารักเหลือเกิน”“พ่อทำไรคะ”“พ่อ...อือ...พ่อปวดคัดไปหมดแล้ว”สาวน้อยหัวเราะคิกคัก “พ่อช่วยตัวเองเหรอ ขอดูหน่อยสิคะ นะนะ”“ถ้าอยากดูเจนก็ให้พ่อดูของเจนด้วยสิ”“ได้สิคะ” สาวเจ้าไม่รอช้า รีบถอดกางเกงในออก แล้วนั่งอ้าซ่าใส่โทรศัพท์ ใช้ปลายนิ้วเกี่ยวเบ็ดอย่างเย้ายวน ก่อกวนร่องสาวแดงสด จนน้ำสวาทฉ่ำแฉะ “แบบนี้โอเคป๊ะ เห็นชัดมั้ยพ่อ”“อืมมม...อือชัด” สายตาหื่นกระหายของกำนันสาวิตรบ่งบอกถึงความตื่นเต้น ขณะขยับตัวออกห่างจากจอโทรศัพท์เล็กน้อย เพื่อให้สาวน้อยเห็นการชักว่าวของเขาถนัดขึ้น “ของเจนสวยจั
Read more
บทที่ 10...เด็กดื้อกินดุ
วันนี้กำนันสาวิตรผู้กล้าแกร่งสวมหมวกใส่แว่นดำอำพรางใบหน้ามาเสียด้วย คงกลัวว่าจะมีใครจำหน้าได้สินะ เธอล่ะอยากจะหัวเราะ เพราะยังไงก็ต้องถอดทุกอย่างออกจากกายอยู่แล้วเมื่อถึงชั้นสองของน้ำตก บริเวณนั้นไม่มีคนอยู่เลย เธอเดินลัดเลาะตามโขดหินเข้าไปที่โพรงถ้ำด้านหลัง ซึ่งมีป้ายติดไว้ว่าเขตอันตรายห้ามเข้า!!!เพราะป้ายนี้เองที่ทำให้เธอติดสินใจเลือกตรงจุดนี้เป็นสถานเริงรมย์ร่อนโลกีย์“หนูเจน...ตรงนั้นมีน้ำวนนะ อันตราย อย่าเข้าไปเลย กลับออกมาเถอะ” เขาตะโกนเรียก“ป๊อดหรือคะ เราก็แค่อย่าลงไปในแอ่งน้ำ เราข้ามโขดหินพวกนี้เข้าไปที่หลังโพรงถ้ำสิคะ เจนเคยข้ามไปสองสามครั้งแล้ว ตรงนั้นสวยมากเลยค่ะพ่อ”เธอหันมาขยิบตาให้เขา ก่อนจะกระโดดลงไปยืนบนโขดหิน จากนั้นก็ย่างเหยียบหินก้อนใหญ่อีกสามสี่ก้อน แล้วก้าวไปยืนอยู่หน้าโพรงถ้ำ“มาสิคะพ่อ” เธอส่งยิ้มให้เขาแล้วเดินผ่านหน้าโพรงถ้ำ ออกไปทางด้านข้าง ตรงไปยังด้านหลังของโพรงถ้ำขนาดกลาง บริเวณนั้นมีน้ำตกขนาดเล็กที่ไหลลงมาจากโพรงถ้ำและแอ่งน้ำใส่วับไม่ลึกนัก จุดลับที่ไม่มีใครกล้าเข้ามา แวดล้อมไปด้วยแนวป่าหนาทึบและโขดหินขนาดใหญ่เป็นกำแพง“อ่า...สวยสดชื่นที่สุดเลย” และเหมา
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status