วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 10 ไม่ยอมด้วยฐานะอะไร [30%]

Rome Game #10

ไม่ยอมด้วยฐานะอะไร

: ROME TALK :

เด็กคนนั้นเป็นอะไร ไม่ได้รู้จักกัน ไม่ได้สนิทสนมกันและไม่เคยนอนกับผม ทำไมเธอถึงมองผมด้วยสายตาและท่าทางที่แสนจะรังเกียจผมด้วยนะ ผมมั่นใจและแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรให้เธอแน่นอน ทว่า... พอยิ่งคิดมันก็ยิ่งชวนให้น่าสงสัย เอ่ยปากถามออกไปคำตอบที่ได้ก็ช่างกวนประสาทเสียจริง

จนรู้ว่าเธอคือนินิว รุ่นน้องคณะวิศวะสาขาคอมฯ ปี 2 เป็นผู้หญิงที่สวยมากๆ มีดวงหน้าคมและมีผมสีดำยาวสลวย ดวงตากลมโต คิ้วโก่งสวยได้รูป จมูกเรียวเล็กและขนตาหนายาวเป็นธรรมาชาติ ริมฝีปากอวบอิ่ม แถมมีผิวที่ขาวอมชมพูเหมือนคนสุขภาพดีไปหมด รูปร่างสูงโปร่ง แม้จะดูเหมือนผอมหากแต่ว่าบางมุมหรือบางส่วนก็ไม่ได้ผอมตามไปด้วย ง่ายๆ เธอมีลุคที่ดูเป็นสาวหวานและลุคคล้ายกับสาวเกาหลีด้วยซ้ำ เพราะด้วยใบหน้าสวยที่เก๋แลดูเห็นครั้งแรกก็สะกดใจใครต่อใคร

ยกเว้นผม... ที่หมั่นไส้มากกว่าความสวย ทั้งที่ผมจะมองผู้หญิงอันดับแรกเลยก็คือความสวย สำหรับนินิวเธอน่าหมั่นไส้มากด้วยสายตาที่ใช้มองผมนั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าเราจะเจอกันในสถานการณ์ที่มันแปลกประหลาดไปหมด จากที่ผมไม่ชอบใจเธอกับการมองคนอื่นด้วยสายตาเหยียดๆ กลับกลายเป็นว่าผมได้รู้ความเป็นไปในชีวิตของเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ

นินิวแลดูมีปัญหากับชีวิตมาก อาจจะเพราะตัวเธอเองหรือในครอบครัวผมเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน จนเหมือนเราค่อยๆ ใกล้ชิดสนิทกันมากขึ้น เพียงเพราะเธอเหมือนต้องการที่พึ่งพิงและใช่ ผมเป็นให้เธอได้ ทั้งที่ตอนแรกคิดแค่อยากจะแกล้งเธอด้วยความอยากเอาคืน อยากรู้เหตุผลว่าเธอมองผมแบบนั้นทำไม

กลับกลายเป็นว่าผมได้รับรู้ความรู้สึกของเธอมากกว่าเดิมเสียอีก ผมแค่รู้สึกว่าอยากพนันกับตัวเอง อยากลองดูสิว่าเธอจะง่ายเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่ผมสนใจเข้าหาหรือเปล่า ปรากฏว่าเธอไม่ง่าย ไม่ได้สนใจเรื่องอย่างว่ากับผม เธอสนแค่ว่ามีที่ให้พึ่งพิงเป็นพอ ในที่สุดผมก็รู้เหตุผลที่เธอมองผมด้วยสายตารังเกียจ เธอไม่ชอบนักพนันและการพนันทุกชนิด เพราะมันทำให้พ่อของเธอต้องตายไปและเหตุผลของเธอจึงทำให้ผมอยากทำความเข้าใจกับเธอเสียใหม่

สุดท้ายดูเหมือนจะดีดันแย่ลงซะงั้น ผมไม่ได้เป็นผู้ชายที่ดีขนาดนั้น ผมเจ้าชู้และผมเฟรนลี่อยากลองของและอยากพนันกับตัวเอง ใครจะรู้ว่านินิวมองออกและขอไม่ยุ่งเกี่ยวกับผมอีก ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรหรอกนะ แค่ปล่อยผ่านไปมันควรจบได้แล้ว กระทั่งนินิวโทรมาหาผมร้องห่มร้องไห้ว่าตัวเองหลงไปอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ ทำเอาผมแทบบ้า...

ผมบ้าโทรหาเธอเป็นร้อยๆ สาย เพื่อให้เธอบอกผมว่าตัวเองไปหลงอยู่ที่ไหน เพียงเพราะใจมันพะว้าพะวงเป็นห่วงเธอเสียจนเอากับผู้หญิงไม่ลง ผมโทรหาไอ้เกียร์หวังให้เพื่อนช่วย ปรากฏว่าผมเจอนินิวอยู่ที่ห้องของตัวเองพร้อมกับไอ้เจค ความโล่งใจและโล่งอกมันเป็นแบบไหนผมเพิ่งจะสัมผัสมันได้ก็อีตอนเห็นว่าเธอปลอดภัยนั่นแหละ ผมไม่รู้ปัญหาที่นินิวพบเจอ ไม่รู้ว่าเธอกำลังเผชิญหน้ากับอะไร ผมรู้แค่ว่าผมต้องให้กำลังใจเธอ สอนเธอว่าอย่าหนีปัญหา นินิวฟังผมและเลือกที่จะไม่โกรธกันด้วยเรื่องนั้นอีก

และมันทำให้ผมเข้าใจ... คำถามของเธอที่ถามว่า ‘เข้าหาผู้หญิงที่ตัวเองสนใจ เพียงเพราะสนองความต้องการทางเพศของตัวเองใช่ไหม’ คำตอบของผมมันคือใช่อยู่แล้ว อย่างที่บอกผมไม่ได้เป็นคนดีอะไรมากขนาดนั้น แต่มันเปลี่ยนไปจริงๆ ตอนที่รู้ว่าผมเข้าหานินิวมันไม่ใช่เพราะต้องการมีเซ็กซ์กับเธอ ถึงจะแอบคิดบ้างก็คนมันเคยชินก็เถอะ แน่นอนผมสงสัยในตัวของนินิวหลายเรื่องกระทั่งตอนที่เธอนอนหลับ ผมแอบดูเม็ดยาที่เธอต้องกิน ทำให้รู้ว่าเม็ดยาที่เหลือหนึ่งเม็ดมันเป็นยานอนหลับ

ถึงขนาดต้องพึ่งพามันทำให้ผมตระหนักได้ว่าเธอต้องเจอกับปัญหาที่มันหนักหนามากๆ จนทำให้เธอต้องกินยา ในเมื่อเธอไม่เล่าผมก็ไม่เซ้าซี้ถาม ผมเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องเอาตัวเข้าไปวุ่นวายกับเด็กคนนั้นด้วย ทั้งที่ควรจะหมั่นไส้เธอ ไม่ชอบหน้าเธอหรือเปล่า

สงสารเหรอ? ใช่ มันอาจจะเป็นอีกเหตุผลที่คนอย่างผมเอาตัวเข้าไปพัวพันกับนินิว เพียงเพราะคำว่า ‘สงสาร’

จนกระทั่งวันนี้มาถึง...

“พี่อย่าเกลียดหนูเลยนะ ที่จะต้องไปเป็นเมียเก็บของท่าน”

“ไม่...” ผมส่ายหน้าไปมาเพราะคำตอบมีอยู่ในใจ ผมจะเกลียดเธอได้ยังไงกันในเมื่อเธอไม่ได้ทำอะไรผิด

“หนูไม่อยากโดนเกลียด” ใบหน้าสวยแลดูหม่นหมอง ต่างจากตอนที่เธออยู่กับผม ปัญหาที่เธอพบเจอตอนนี้ผมเข้าใจมันดีแล้ว ถ้าหากเธอบอกผมสักนิด ถ้าหากเธออธิบายมัน ทุกอย่างที่เธอพบเจอผมจะทำให้มันมลายหายไป โดยที่เธอไม่ต้องแก้ไขมันอยู่คนเดียว “ด้วยสายตาหรือท่าทางของพี่”

แม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ ผมกลับรู้สึกดีใจที่ได้รู้จักกับนินิว แม้จะได้ไม่รู้จักถึงตัวตนเธอลึกมากขนาดนั้น ทว่าผมกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสับสนและงุนงงไปหมด ผมควรห้ามเธอใช่หรือเปล่า? ผมควรรั้งเธอสิ แต่คำถามก็ถูกตั้งขึ้นมา

ห้ามด้วยฐานะอะไรโฬม... มึงไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ แค่สนิทกัน แค่รู้จักกันในวันที่เธอต้องการที่พักพิง แต่ตอนนี้เธอกำลังบอกลาผมเพื่อไปหมั้นกับชายแก่วัย 55 ปี เพื่อขัดดอกหนี้ที่พ่อตัวเองก่อเอาไว้จากการพนัน

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ พี่ลาภิศ”

ร่างบอบบางเดินถอยหลังและค่อยๆ หมุนตัวเดินจากผมไป สัมผัสบนมือยังคงอุ่นไม่จางหายไป ผมได้แต่ยืนนิ่งมองเส้นผมสีดำสลวยปลิวไสวตามแรงลม กระทั่งนินิวเดินหายลับตาผมก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ที่ที่เธอมายืนบอกลาผมเพื่อไปหมั้นขัดดอก เราจะต้องไม่เจอกันครึ่งปีเลยเหรอ ระหว่างนั้นเธอจะต้องโดนอะไรบ้างล่ะ

“แม่งเอ๋ย!”

ผมหลับตาลงพลางกัดผนังในปากจนเจ็บหนึบ หันไปเตะยางรถของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยไม่มีวี่แววว่ามันจะเจ็บเลยสักนิด ทำไมนินิว... ทำไมเธอถึงไม่บอกพี่ เพราะถ้าเธอบอก พี่จะไม่ปล่อยให้เธอตัดสินใจแก้ปัญหาบ้าๆ นี่คนเดียวแน่ มันเป็นเพราะคำพูดของผมเอง ผมพูดให้เธอยืนหยัดกับการไม่หนีปัญหา

ผมผิดเองที่ไม่ได้รู้ว่าปัญหาที่เธอเจอมันหนักหนา ผมผิดเองที่เป็นฝ่ายผลักไสนินิวให้ทำเรื่องนั้นด้วยตัวคนเดียว ตลอดเวลาที่เรารู้จักกัน แม้มันจะสั้นผมกลับรู้สึกว่าเธอไม่ได้เข้มแข็งมากขนาดนั้น เธอแค่อดทนมันมาได้ตลอด แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะเก่งและก้าวข้ามมันไปได้

“แล้วยังไง”

“...”

“ไม่ยอมด้วยฐานะอะไร”

“ไม่รู้”

“ก็ไม่เห็นต้องเครียด” ผมหลับตาลงขณะยกมือเสยเส้นผมสีดำสนิท ห้องวีไอพีผับ LC หลังจากเมื่อคืนที่นินิวมาลา ผมก็โทรหาเธอเป็นร้อยๆ สาย ส่งข้อความไปเธอก็ไม่อ่าน จนล่าสุดผมติดต่อไปก็พบว่าเธอปิดเครื่อง จึงมานั่งซดเหล้าไปหลายแก้วมีไอ้เกียร์นั่งตวัดขาไขว่ห้างสูบบุหรี่เป็นเพื่อน “ไม่ได้เป็นอะไรกัน”

“แต่กูอยากช่วยน้อง”

“เพราะ” คนประหยัดคำพูดถามแบบชัดเจน ซึ่งแน่นอนว่าผมเบือนหน้าหนีมัน “ไม่เคยเป็นแบบนี้”

“...” ถ้าหากคนที่หมั้นหมายเป็นผู้ชายรุ่นเดียวกัน ไม่แก่เกินไปผมคงไม่เครียดหรอก นี่รุ่นพ่อเชียวนะแล้วต้องไปอยู่กับเขาครึ่งปี ผมแค่ไม่อยากจะคิดว่านินิวจะต้องทรมานแค่ไหนกับปัญหาที่ตัวเองไม่ได้เป็นคนก่อ

“อยากได้น้อง”

“ไม่ใช่” ปฏิเสธตามความรู้สึก “สงสารน้องเฉยๆ”

“ถ้าไม่อยากได้ก็ปล่อยไป ไม่ใช่ธุระ” ไอ้เกียร์สูบเอานิโคตินเข้าปอดอึกใหญ่ “จะทำอะไรต้องใช้ความรู้สึก มึงเคยบอกกู”

“อันนั้นกูรู้ ตอนนั้นมึงอยากได้น้องปั้นหยา”

“ใช่ กูไม่ได้สงสารเมีย” มันตอบพลางยักไหล่ “อยากได้ก็คืออยากได้ ถึงทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา”

ผมเงียบไม่ตอบไอ้เกียร์ กลับเทวิสกี้ลงแก้วและกระดกดื่มหลายต่อหลายอึก จนรู้สึกร่างกายร้อนผ่าวไปทั้งตัว

“แต่มึงไม่อยากได้น้อง แล้วจะช่วยไปทำไม แค่คนอื่น”

“สงสารไง”

“ทำอะไรได้ล่ะ” ย้อนคำถามเดิมๆ ใส่ผม ราวกับต้องการให้ผมพูดความจริง ใช่ นี่ไงความจริง “ใส่ใจให้ได้อะไร”

“...”

“น้องตัดสินใจอยากหมั้น” ไอ้เกียร์คีบบุหรี่ออกจากริมฝีปากและเอากรองบุหรี่จิ้มลงที่เขี่ย “คงอาจจะชอบชายแก่รุ่นพ่อก็ได้”

เพล้ง!

ทุกคนในห้องวีไอพีต่างตกใจที่ผมเขวี้ยงแก้วไปยังฝั่งตรงข้ามจนกระทบกับกำแพง เศษแก้วกระจัดกระจายแตกละเอียดเพราะตอนนี้ในใจของผมกำลังฉุนกึกกับคำพูดของไอ้เกียร์

“หึ” จ้องหน้าผมพลางยกยิ้มมุมปาก เป็นครั้งแรกที่มันทำให้ผมโกรธได้มากถึงเพียงนี้

“มึงอย่าดูถูกนินิวต่อหน้ากู” ลุกขึ้นชี้หน้าไอ้เกียร์ “ถ้ามึงยังไม่รู้จักน้องดีพอ!”

“เหรอ” ลากเสียงยาวก่อนที่มันจะยืนเผชิญหน้ากับผม โน้มใบหน้ามากระซิบที่ข้างใบหู “แล้วจะทำยังไง”

“...” ผมกัดสันกรามจนรู้สึกเหมือนกับว่ามันจะแตกหักในปากให้ได้

“พนันกันไหม ลาภิศ” คิ้วของผมขมวดเข้าหากันทันทีขณะสบตากับไอ้เกียร์ “ถ้ามึงรู้สึก มึงแพ้กู”

“รู้สึกอะไรของมึง” ถามย้ำด้วยความไม่เข้าใจถึงการพนันที่มันพูดถึง

“เอาเป็นว่าตามนี้” ตบมือลงบนบ่าผมสามครั้ง “ถึงตอนนั้นกูจะชนะมึง เป็นครั้งแรก”

ไม่เข้าใจถึงความหมายของไอ้เกียร์ แน่นอนว่าต่อให้ผมไม่ตอบตกลง การถูกท้ายทายมันเป็นเหมือนการเหยียบหน้าเซียนพนันอย่างผมมาก แค่เพียงใช้สายตาเป็นเครื่องย้ำเตือนว่าถ้าหากผมรู้สึกห่าอะไรก็ไม่รู้ ผมจะแพ้

“คนอย่างกูไม่เคยแพ้ใคร”

[30%]

*-------------------------------------------------*