วิศวะเกมรัก :: CHAPTER 9 เบี้ยล่าง [100%]

“แล้วจะให้ลูกผมเจ็บตัวฟรีหรือไง?”

“เอาเป็นว่าค่อยว่ากัน” ถึงจะดูหงุดหงิดเพราะทำอะไรฉันไม่ได้ สองพ่อลูกก็ยอมถอยเรื่องนี้

“คุณนารีคะ ท่านรณกรมาแล้วค่ะ”

“เชิญท่านเข้ามาได้เลย”

แม่บ้านค้อมศีรษะและออกไปเชิญท่านรณกรที่สวมชุดสูทสีดำและมาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นคนสนิทของท่าน แม่รีบปรับสีหน้าของตัวเองผายมือเชิญท่านรณกรที่มองฉันเนื่องจากยกมือไหว้ท่าน ไปยังห้องรับแขกโดยคุยกันเป็นการส่วนตัว จึงไม่ให้พ่อเลี้ยงกับเดือนเข้ามายุ่งเกี่ยว

“นินิวตกลงหมั้นกับท่านแล้วนะคะ”

“ผมทราบแล้วครับ” ท่านรณกรถอนหายใจและพยักหน้าให้กับคนสนิท “หนูช่วยยื่นนิ้วนางซ้ายออกมาที ฉันจะให้คนของฉันวัดไซส์แหวนหมั้น”

“ค่ะ” ฉันทำตามท่านอย่างว่าง่ายยืนมือซ้ายให้กับคนสนิทของท่านรณกร เพื่อวัดนิ้วนางซ้ายสำหรับสวมแหวนหมั้น เมื่อเสร็จคนสนิทของท่านก็ขยับไปยืนด้านหลัง

“งานหมั้นจะเกิดขึ้นแค่ภายในครอบครัวนะครับ”

“ยินดีเลยค่ะ”

“แล้วก็ผมมีข้อแม้” ท่านรณกรจ้องหน้าแม่นิ่งๆ “หลังจากนี้ครึ่งปี นินิวจะกลายเป็นคนในครอบครัวของผม นินิวจะต้องไปอยู่กับผมหลังจากหมั้นเสร็จสิ้น”

ไม่ได้ตกใจอะไรมากหรอก ยังไงฉันก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าต้องย้ายไปอยู่กับท่านรณกร ในระยะเวลาครึ่งปีคิดว่าจะนานกว่านี้ซะอีกนะ ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจกับข้อเสนอก็แอบโล่งอกที่ไม่ต้องอยู่กับท่านไปตลอดชีวิต

“เรื่องสินสอด...”

“ผมจะให้เช็กเงินสดห้าล้านบาท” ราวกับท่านรู้ว่าแม่ต้องการเรียกสินสอดแพงๆ ถึงได้ดักคอจนแม่หน้าตึงทันที รู้สึกสะใจจังแหะ “แลกกับการไม่มายุ่งกับนินิว ผมจะดูแลเธอเอง”

“ยินดีเลยค่ะ ท่านอยากจะทำอะไรกับนินิวก็ทำได้ตามสบายเลย” เฉดหัวฉันออกจากบ้านได้อย่างที่หวัง แถมได้เงินมาห้าล้านบาทฟรีๆ เท่ากับว่าหนี้ของพ่อลดลงเหลือห้าล้านบาทถ้วนสินะ

“อีกสามวันผมจะรับตัวนินิว พร้อมเช็กเงินสดห้าล้านบาท” ท่านรณกรลุกขึ้นยืนโดยมีแม่ที่เดินตามไปติดๆ ส่วนฉันก็หลับตาลงเพื่อที่จะอดทนอยู่กับท่านรณกรไปอีกครึ่งปี ไม่เป็นไรหรอกนินิวแค่ครึ่งปีเอง หากแต่ว่างานหมั้นเกิดขึ้นเร็วจนตั้งตัวไม่ทันเหมือนกันนะเนี่ย แค่สามวันเองเหรอ

“จำไว้นะนินิว” หลังจากส่งท่านเรียบร้อย แม่ก็มาคุยกับฉันที่ห้องนอนเป็นแบบส่วนตัวมาก “แกไปอยู่กับท่านครึ่งปี ต้องปรนนิบัติรับใช้ท่านให้ดี ทำให้ท่านใจดีกับแกจะได้ยกหนี้ที่เหลือให้”

“หนูรู้”

“เขาอยากได้อะไรก็ให้ๆ เขาไป แกเองก็อย่าโง่ซื่อบื้อ โกยเงินเขามาเยอะๆ ออดอ้อนเขา” ไม่เคยคิดถึงตรงนี้เลย แต่ในระยะครึ่งปีสิ่งเดียวที่ฉันจะทำคือการทำให้ท่านยกหนี้ของพ่อให้ แม้จะต้องแลกด้วยร่างกายก็คงต้องยอมในเมื่อตัดสินใจไปแล้วนี่นา ถึงจะเป็นครึ่งปีที่ทรมานใจและความรู้สึกของฉันก็ตามที

การหมั้นหมายเกิดจากขัดดอกขัดหนี้ ไม่ได้เกิดจากความรักและฉันต้องเป็นเมียเก็บของท่านด้วย จะเต็มใจหรือไม่ มันก็ไม่มีอะไรจะเสียอีกต่อไป ชีวิตของฉันต่อจากนี้จะเป็นยังไงก็ช่างมัน ขอแค่เรื่องระยำนี้จบลงก็เพียงพอ

“ครบครึ่งปีเขายกหนี้ให้ แกได้สมบัติจากเขาก็กลับมาที่บ้าน โอเค”

“เฮ้อ หนูขอไปเดินเล่นหน่อยแล้วกัน”

“อย่าหนีหายไปอีกล่ะ ช่วงนี้ไม่ต้องไปเรียน เก็บข้าวของย้ายไปอยู่กับท่าน”

“โอเคค่ะ หนูรู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร แม่ไม่ต้องย้ำจะได้ไหม”

ลุกขึ้นคว้ามือถือกับเงินยัดใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์ขาสั้นชายรุ่ย ฉันสวมเสื้อกล้ามสีขาวถึงอย่างนั้นก็หยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวมาคลุมทับอีกที ก่อนที่แม่จะดันหลังฉันให้ยืนจ้องมองตัวเองในกระจก ผมสีดำปล่อยสยายแสกด้านข้างเปิดรับหน้าผากมน ให้เห็นโครงหน้าของฉันได้อย่างชัดเจน

“แกสวยขนาดนี้ ท่านต้องหลงแกหนักมากแน่ๆ” แม่ยิ้มภูมิใจ “ทางนี้นอกจากแกจะสบาย ยังปลดหนี้ที่พ่อแกก่อได้ แกคิดถูกแล้วนินิว”

งั้นเหรอ หนูคิดถูกจริงๆ เหรอแม่ ไม่ใช่เพราะว่าแม่ต้องการเฉดหัวหนูออกจากบ้านเหรอ ถึงได้พยายามคะยั้นคะยอให้หนูไปจากบ้านหลังนี้โดยเร็ว ใช่ มันก็เป็นไปอย่างที่แม่ต้องการแล้วไง

เพราะฉันต้องไปอยู่กับท่านรณกร คนเดียวที่ฉันนึกถึงและอยากเจอก่อนจะไม่ได้เจอกันอีกครึ่งปีหลังจากนี้ หรือมันก็อาจจะตลอดชีวิตก็ได้ ถ้าหากเขาได้รู้ว่าฉันกำลังจะไปเป็นเมียเก็บของท่านรณกร บางทีเขาอาจจะเกลียดฉันไปเลยก็ได้ใช่ไหมล่ะ สองเท้าของฉันมาหยุดที่หน้าผับ LC รถหรูคุ้นตาจอดอยู่จริงๆ ด้วยสินะ ชะโงกมองป้ายทะเบียนก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นรถของพี่โฬม หากแต่ว่าไม่ได้อยากทำลายความสุขของเขาในผับ ฉันจึงเลือกมานั่งพิงประตูด้านคนขับ ชันเข่าขึ้นกอดเอาไว้ด้วยอากาศที่ค่อนข้างเย็นเล็กน้อย ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าที่แสนมืดมิดราวกับหัวใจของตัวเองในตอนนี้

ไม่รู้ว่าเผลอรอพี่โฬมนานแค่ไหน... รู้แค่ว่าฉันนั่งตบยุงไปได้หลายตัวเลยนะเนี่ย

“นินิว” น้ำเสียงเข้มแหบพร่าเรียกสายตาของฉันให้กลับไปมอง พบว่าพี่โฬมสวมช้อปสีแดงเลือดหมูอยู่เลย หากแต่ว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่เคียงข้างเขา ให้เดาก็คงจะกำลังจะไปหาที่สำเริงสำราญกันสินะ “หนูมาทำอะไรตรงนี้”

“หนูขอคุยด้วยสักเดี๋ยวได้ไหมคะ” คำขอของฉันทำให้พี่โฬมหันไปบอกผู้หญิงคนนั้นว่าให้เข้าไปนั่งรอในรถก่อน ฉันจึงลุกขึ้นเดินมาหยุดตรงหน้าเขา

“ไม่ได้เจอกันเลย หนูเป็นยังไงบ้าง”

“หนูสบายดีค่ะ” ใช่ สบายมากเลยล่ะพี่โฬม กำลังจะสบายกว่านี้ในอีกสามวันข้างหน้า

“เราต้องนัดเจอกันบ้างแล้วนะ ช่วงนี้พี่เรียนหนักสุดๆ”

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่หนูจะมาเจอพี่โฬม” ใบหน้าหล่อเหลาที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบ คิ้วดกดำขมวดเข้าหากันทันที

“หนูพูดอะไร”

“หนูพูดจริงค่ะ” พอเห็นสีหน้าที่จริงจังของฉันเขาก็ยิ่งสับสน “หนูกำลังจะหมั้น”

“!”

“กับเจ้าหนี้ของพ่อ ชายวัย 55 ปี” ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ฉันแค่อยากบอกเขาให้หมดสิ้นจะได้เหมือนไม่มีอะไรต้องติดค้างกันก็เท่านั้น “หนูต้องไปอยู่กับเขาครึ่งปี อาจจะไม่ได้เจอกับพี่อีกเลยมาลาค่ะ”

“นี่หนู... ล้อพี่เล่นใช่ไหมนินิว”

“เรื่องจริงค่ะ” เราสองคนยืนจ้องหน้ากันราวกับว่ามันเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้ซึมซับใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มแสนสดใสของเขาเอาไว้ในความทรงจำ “เพราะคำพูดของพี่ทำให้หนูตัดสินใจแก้ปัญหาเรื่องนี้ จริงอย่างที่พี่พูด หนูไม่ควรหนีปัญหาที่ตัวเองกำลังเจอ หนูควรเผชิญหน้ากับมันและหนูพร้อมจะยอมรับผลของมันค่ะ”

“นินิว”

“พี่อาจจะเกลียดหนูที่ต้องไปหมั้นกับผู้ชายรุ่นพ่อ เพราะพ่อของหนูติดหนี้เขาสิบล้านบาท แต่ถ้าหนูไม่หมั้น หนูอาจจะต้องไปขัดดอกให้กับเจ้าหนี้คนอื่นแทน”

“ทำไม... หนูไม่บอกพี่”

“บอกแล้วได้อะไรคะ ปัญหาของหนู หนูแก้มันเอง”

“ด้วยการไปหมั้นไอ้แก่แบบนั้นน่ะเหรอ!” พี่โฬมตวาดใส่หน้าฉันด้วยความโมโห “หนูควรบอกพี่สินินิว”

“หนูขอโทษ” หลุบสายตามองปลายเท้าของเราสองคนที่ยืนอยู่ในระยะที่ห่างไกลกันมากพอควร “พี่ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่คนสนิท แต่คำพูดของพี่ทำให้หนูยืนหยัดขึ้นมาได้ พี่ควรดีใจที่หนูไม่ได้คิดหนีปัญหา”

“...”

“นี่คือเหตุผลที่หนูเกลียดการพนันทุกชนิด เพราะมันทำให้ชีวิตของหนูไม่มีทางเลือก” เขาพูดอะไรไม่ออกได้แต่มองฉันที่เดินถอยหลังออกห่างเขา “ลาก่อนค่ะพี่โฬม”

“นิว”

“ถึงจะดูเห็นแก่ตัว” รอยยิ้มของฉันถูกส่งให้เขาที่ตรงมาคว้าต้นแขนฉันราวกับไม่ต้องการให้ฉันหนีเขาไปไหน “พี่อย่าเกลียดหนูเลยนะ ที่จะต้องไปเป็นเมียเก็บของท่าน”

“ไม่...”

“หนูไม่อยากโดนเกลียด” ดันฝ่ามือหนาออกจากแขนตัวเองอย่างเชื่องช้า “ด้วยสายตาหรือท่าทางของพี่”

ลาก่อนนะคะพี่โฬม หนูดีใจที่ได้รู้จักกับพี่และหนูก็ดีใจที่ตัวเองไม่ได้มองพี่แบบน่ารังเกียจอีกต่อไป ถึงหนูจะเกลียดนักพนันทุกคน สำหรับพี่แล้ว... หนูเกลียดไม่ลงจริงๆ ค่ะ แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ ที่เราเจอกัน หนูก็ดีใจที่ได้รู้จักกับผู้ชายอย่างพี่ ถึงจะเจ้าชู้ เฟรนลี่ไปบ้างก็เถอะ

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ พี่ลาภิศ”

*--------------------------------------------*