MasukWalang pakialam na sumagot si Nathaniel: "Ikaw? Aalis ka na agad?""May emergency lang."Dahil iisang circle lang sila sa Manila at marami silang common friends, pwedeng itago ni Elijah kay Zoe ang katotohanan, pero hindi kay Nathaniel.Nagpakatotoo na lang si Elijah: "Biglang nagnilalagnat 'yung pamangkin kong si Lukas, kailangan kong balikan."Pagkatapos, inabutan niya ng sigarilyo si Nathaniel. "Kapag nakita mo si Zoe mamaya, 'wag mo nang banggitin sa kaniya para hindi na siya mag-isip."Tinanggap ni Nathaniel ang sigarilyo. Itinaas niya ang kaniyang kilay na tila ba napakadali niyang kausap, at sumang-ayon agad. "Oh, sige. No problem."Inilagay ni Zoe ang mga calligraphy at paintings sa cabinet sa entrance. Nang marinig niyang bumaba na ang elevator, bumalik ang katahimikan sa paligid. Lumabas siya uli at sumakay sa kabilang elevator pababa.Paglabas niya ng lobby, wala na ang itim na Bentley. Hindi na siya nagulat. Hindi pasensyosong tao si Nathaniel, at dahil inindian niya ito,
Kumunot ang noo ni Zoe. "May ginagawa ako ngayon."Tumawa nang bahagya si Elijah. "Sige, pasok na lang ako sa loob?"Wala siyang malisya sa tanong na iyon. Para sa kaniya, kahit nag-move out si Zoe, asawa pa rin niya ito. Tingin niya, kapag naayos na ang lahat kay Athena at humupa na ang galit ni Zoe, babalik din ang lahat sa dati. Normal lang na pumasok siya sa bahay nito—out of respect lang kaya siya nagpaalam.Doon lang naalala ni Zoe na hindi pa pala niya napapalitan ang password ng smart lock niya simula nung lumipat siya.Bigla siyang na-irita. "Huwag! Teka, pabalik na ako."Simula nung umalis siya sa Heavenly Garden, ayaw na niyang magkaroon sila ng kahit anong koneksyon ni Elijah sa labas ng trabaho. Para sa kaniya, ang bahay ay para lang sa mga taong malapit sa puso niya. Kapag pumasok si Elijah, pakiramdam niya ay nabasag ang huling depensang binuo niya.Pagkababa ng phone, dahan-dahan siyang tumingin kay Nathaniel. Nakatingin din ito sa kaniya, at ang gwapo nitong mukha ay
Biglang uminom ng apoy ang mukha ni Zoe. Iniwas niya ang tingin sa mga matang tila may gustong basahin sa kaniya. "S-sasabihin ko na lang sa teller 'yung height at weight mo. For sure naman may experience sila sa pag-estimate ng size...""Oh?" biglang tumayo si Nathaniel. Humakbang siya palapit, hanggang sa magkatapat na sila. May mapaglarong ngiti sa kaniyang mga labi. "Bakit, alam mo ba ang height at weight ko?"Doon muling kumurot ang kakaibang pakiramdam sa puso ni Zoe. Tama. Walong taon silang naging banyaga sa isa't isa—halos isang katlo ng buhay nila ang lumipas na wala silang koneksyon. Matagal na rin siyang hindi nakakapagbigay ng regalo o nakakabili ng damit para rito.Eight years is a long time. Sa loob ng panahong iyon, nagbago na ang pangangatawan ni Nathaniel. Mas lumapad ang mga balikat nito at mas naging dominante ang aura kumpara noon.Nilakasan ni Zoe ang loob niya. "Sabihin mo na lang sa akin, Mr. Nathaniel, para malaman ko.""Ayoko," tipid na sagot ni Nathaniel. "K
"Tuwang-tuwa nga siyang malaman na darating ka, sabi pa nga niya galingan ko raw magluto para ma-entertain ka nang husto..."Naputol ang masayang kwento ni Lola Yuan nang mapansin niyang bakante ang living room. Lumingon siya sa labas ng bakuran—wala na rin ang kotse!Bastos na bata!Tumakas habang sinusundo niya ang bisita. Galit na galit at hiyang-hiya si Lola Yuan habang nakatingin kay Zoe. "Dr. Zoe, sorry talaga, 'yung apo ko kasi...""Lola, okay lang po. Working day naman po ngayon, normal lang na may biglaang lakad siya. 'Wag na po kayong magalit," mabilis na sagot ni Zoe.Sa totoo lang, nakahinga siya nang maluwag. Tinignan niya ang lamesang puno ng pagkain at pinuri ang matanda. "Ang galing niyo po pala talaga magluto, hindi lang dumplings. Amoy pa lang, ulam na."Sweet and sour fish, stewed beef soup, garlic abalone... parang piyesta sa bango. Hindi napigilan ni Zoe na matakam.Alam ni Lola Yuan na nililihis lang ni Zoe ang usapan para hindi siya mapahiya. Habang lihim na sin
Napatigil si Zoe sa narinig.Nagpalaki ng batang babae...Parang may kung anong kumurot sa puso niya dahil medyo hawig ito sa sitwasyon nila ni Nathaniel. Ang pinagkaiba lang, hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam kung bakit ganoon na lang ang naging trato sa kaniya ni Nathaniel noon.Pero bukod doon, may isang bagay sa kwento ni Lola Yuan ang pumukaw sa atensyon niya. Parang may mali sa timeline o sa relasyon ng pamilya nito. 'Di ba dapat ang mga magulang ng apo niya ay anak at menugang ni Lola Yuan?Napansin ni Lola Yuan ang pagkalito sa mukha niya. "Ang anak ko... hindi siya nakapangalan sa akin. Kaya technically, hindi ako ang kinikilalang lola ng apo ko sa papel.""Po? Ibig niyo pong sabihin..."Vaguely ay may nahulaan na si Zoe, pero mas pinili niyang huwag nang magtanong pa. Akala niya ay tapos na ang usapan, pero ngumiti si Lola Yuan nang mapait."Apo, ikaw, niloko ka sa loob ng marriage. Ako naman, niloko ako bago pa man ang kasal.""Sobrang makapangyarihan ng lalaking 'yun
Sinunod ni Tito Gab ang utos at ni-loudspeaker ang tawag.Matapos ang ilang ring, may sumagot sa kabilang linya—hindi ito ang boses ni Nathaniel. "Tito Gab, si Louie 'to," bungad ng boses na tila walang pakialam sa mundo. "Busy ang Master. Pero pinapasabi niya, 'wag daw kayong tawag nang tawag nang hatinggabi. Be careful, baka tamaan kayo ng kidlat."Nagdilim ang mukha ni Madam Rebecca. Muntik na niyang maibaligtad ang lamesa sa tindi ng pambabastos!Napa-ubo si Tito Gab at mabilis na dumeretso sa punto. "Louie, paki-tanong kay Madam... tumawag kasi ang head ng construction project natin sa outskirts. Sabi nila, may sumabog daw—"Masyado nang matagal na kasama ni Nathaniel si Louie kaya pati ang bagsak ng salita nito, nakuha na niya. "Kami ang may gawa n’un," putol niya sa usapan nang walang kagatol-gatol.Nabulunan sina Tito Gab at ang Madam. Hindi nila akalain na aaminin ito nang ganoon kabilib—wala man lang balak mag-deny! Kahit ang tauhan lang ni Nathaniel, ang lakas na ng loob na







