LOGINNapalunok si Nathaniel. Ramdam niya ang panunukso sa mga mata ni Zoe.Noong una, iniisip niyang nandiyan sina Lola Yuan at Dr. Marcus, kaya pinipilit niyang magtimpi. Pero sa pagkakataong ito, parang ayaw na niyang pakawalan si Zoe nang ganoon na lang."Huh?" mahabang tugon ni Nathaniel. Tinaasan niya ito ng kilay. "Anong gusto mong gawin?"Habang nagsasalita, pinatay niya ang faucet. Kumuha siya ng malambot na cotton towel at dahan-dahang pinunasan ang kanilang mga kamay. Iisang towel lang ang gamit niya—pinunasan niya muna ang kamay ni Zoe, bago ang kaniya.Isang simpleng kilos, pero ramdam ni Zoe ang matinding intimacy. Bukod doon, hindi na mukhang kabado si Nathaniel; bumalik na ang kaniyang pagiging mapaglaro.Uminit ang mga tainga ni Zoe. Masama na ang kutob niya kaya sinubukan niyang bawiin ang kaniyang kamay. "Wala akong gustong gawin. Lumabas na tayo, hinihintay tayo nina Lola at Kuya Marcus—"Binitawan nga ni Nathaniel ang kaniyang kamay, pero sa sumunod na segundo, ang mala
Crystal Mansion?Doon nakatira si Nathaniel, kaya bakit si Dr. Marcus Soler ang tumatawag mula roon?Hindi agad sumagot nang direkta si Zoe. "Bakit? Ano’ng nangyari? Kasalukuyan akong nasa Hacienda Viento, kakatapos ko lang i-acupuncture si Tita Soledad."Tumango si Marcus sa kabilang linya. "Mabuti naman at tapos na siya."Sa loob-loob ni Marcus, buti na lang at tapos na ang treatment ng kaniyang ina. Kung malalaman ng pamilya niya na inabala niya ang doctor ni Doña Soledad para lang sa lakad nila ni Nathaniel, siguradong malalagot siya. Napakalaking pagka-filial piety nito—tinawagan ang doctor habang nagpapagamot ang nanay!Nagpatuloy si Marcus: "Si Lola Yuan... aksidenteng natabig ang paa niya pagbaba sa hagdan. Ngayon, maga na ito at ayaw niyang magpa-hospital sa akin. Nilalagyan na namin ng ice pack."Nang marinig ito ni Zoe, mabilis siyang pumayag.Ang bali o pilay sa paa ng isang matanda ay hindi biro. Kahit wala pa silang relasyon ni Nathaniel, palaging mabuti si Lola Yuan sa
Ang tinutukoy ni Simon ay ang isyu tungkol kay Athena.Nangako si Zoe na gagamutin si Doña Soledad, pero biglang nagkaroon ng extra na tao sa pamilya Valderrama na tila laging kontra sa bawat galaw ni Zoe. Ayaw ni Simon na isipin ni Zoe na ganoon ang trato sa kaniya ng buong pamilya.Magsasalita sana si Zoe, pero mabilis na dinagdagan ni Simon ang kaniyang sinabi: "Pero siyempre, hindi lang dahil doon kaya kita ininvite mag-lunch."Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ng mga binti ng kaniyang ina, at sapat na itong dahilan para magpasalamat siya. Bukod doon, aminado si Simon na kumportable siyang kasama si Zoe. Sa katunayan, maliban kay Solenn, lahat sa pamilya Valderrama ay ganoon ang nararamdaman para sa dalaga.Hindi napigilan ni Zoe na tumawa. "Eh bakit mo nga ako nilibre?""Tinatawag mo akong kuya, kaya natural lang na ilibre kita. Reasonable naman, 'di ba?" simple ngunit makahulugang sagot ni Simon.Ang ibig niyang sabihin—ang lunch na ito ay hindi hingi ng paumanhin para kay A
Tinawag niya itong Kuya.Biglang tumigas ang katawan ni Nathaniel. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa kaniyang pandinig hanggang sa kaniyang dugo, na nagpamanhid sa kaniyang buong pagkatao. Ito ang unang pagkakataon mula nang magkita silang muli na tinawag siya ni Zoe sa paraang nakasanayan nila noon.Kung hindi lang siguro nakatira ang ibang tao sa kabilang pinto, hindi na makakapagtimpi si Nathaniel. Pero kahit na... hindi niya talaga kaya.Binuksan ni Nathaniel ang pinto at lumabas. Hindi na niya pinansin ang tanong ni Dr. Marcus kung saan siya pupunta sa gitna ng gabi. Dire-diretso siyang lumabas ng unit.Sa kabilang unit, isinasara na ni Zoe ang kurtina at handa nang matulog. Pabiro pa siyang humirit sa phone, "Kung ayaw mong sumagot, 'di wag. Isipin ko na lang na assuming ako.""Lumabas ka," seryosong bosc ni Nathaniel sa kabilang linya."Ha?"Natigilan si Zoe. Hindi niya alam kung anong balak ng lalaki, pero alam niyang hindi ito gagawa ng ikapapahamak niya. Subconsciously,
Nang makita ni Marcus ang mapang-asar na ngiti ni Nathaniel, alam niyang may hinukay na namang bitag ang lalakeng ito at hinihintay na lang siyang mahulog. At ang malala—kailangan niyang tumalon.Tiningnan siya ni Marcus nang may pag-iingat. "Anong kondisyon? Gusto mo bang maging black-hearted landlord at itaas ang renta nang daan-daang beses?""Hala, grabe ka naman. Magkapatid tayo, 'di ba?" ngumiti si Nathaniel, mukhang napaka-sincere. "Saka barya lang 'yan, hindi ko na kailangang gawin 'yan."Ugh.Iba talaga ang level ng utak-negosyante. Yung milyon-milyon, barya lang sa kaniya. Pero nung lumabas ito sa bibig ni Nathaniel, hindi ito tunog mayabang—tunog katotohanan lang talaga."O sige, anong kailangan mong gawin ko?" tanong ni Marcus habang palihim na nag-iisip. Sigurado siyang may bad intentions itong si Nathaniel.At hindi siya binigo ni Nathaniel. "Hindi ba't magaling kang magpa-amo kay Lola? Humanap ka ng paraan para mapaniwala mo siyang kailangan niyang magkunwaring may sakit
Hindi naging madali ang buhay ni Lola Yuan. Bilang isang babae, ayaw niyang matulad si Zoe sa kaniya—yung naiwan at nagsakripisyo sa anino ng isang masalimuot na pamilya.Kahit pa ang lalaking kaharap niya ay ang sarili niyang apo, mas nangingibabaw ang malasakit niya kay Zoe.Naintindihan ni Nathaniel ang ibig sabihin ng kaniyang lola. Hindi naman sa may masama sa pagiging buntis ni Zoe, kundi nag-aalala ang matanda na baka maging ugat ito ng away o sumbatan sa hinaharap.Pero hinding-hindi iyon naging problema kay Nathaniel. Kaysa naman panoorin niyang maging single mother ang babaeng pinakamamahal niya, o mas masahol pa—ang makitang magpakasal ito sa iba—balewala ang isyung ito sa kaniya.Simula’t sapul, si Zoe lang ang kinikilala niya.Mariing nagsalita si Nathaniel, ang boses ay bihirang maging seryoso: "Lola, sigurado ako. Wala na akong ibang balak pakasalan kundi siya. Hangga't siya si Zoe, wala nang ibang mahalaga."Ganoon din ang sinabi niya kay Zoe noong nakaraang gabi. He j
Dalawang hakbang na lumayo si Zoe para bigyan ng distansya ang sarili niya, sabay bawi ng kuwelyo niya mula sa kamay nito.Nagsimula nang mag-ayos ng hapag ang mga katulong at bumalik na sa kusina para mag-asikaso.Sila na lang ni Vincent ang naiwan sa restaurant.Naging malamig ang ekspresyon ni Zo
Dalawang beses sa isang taon kung ipa-physical exam ni Nathaniel ang lola niya; mas kabisado niya ang katawan nito kaysa sa kahit sino.Inirapan siya ni Yuan. "Anong pekeng doktor? Tingin ko naman napakabait nung bata, magaling ang skills, maayos ang ugali..." Sabay biglang kislap ng mga mata nito.
Alam ni Zoe na wala na siyang takas, kaya pinaglaruan na lang niya ang mga daliri niya at mahinang sumagot."Ano po... busy lang talaga siya lately. Pero sabi niya, susubukan niyang humabol kapag natapos na siya sa ginagawa niya.""Huh."Tiningnan siya ni Madam Rebecca nang may nakakalokong ngiti. "
Peak season na ng mga sakit dahil sa pabago-bagong panahon, kaya tatlong araw nang hindi halos tumatayo si Zoe sa clinic. Ang dami ring humahabol na pasyente."Dra. Zoe, maraming salamat ha. Pumapayag ka tuwing nag-a-add ako ng number."Nitong hapon, nag-a-acupuncture si Zoe sa isang pasyente. Haba







