INICIAR SESIÓN"Tuwang-tuwa nga siyang malaman na darating ka, sabi pa nga niya galingan ko raw magluto para ma-entertain ka nang husto..."Naputol ang masayang kwento ni Lola Yuan nang mapansin niyang bakante ang living room. Lumingon siya sa labas ng bakuran—wala na rin ang kotse!Bastos na bata!Tumakas habang sinusundo niya ang bisita. Galit na galit at hiyang-hiya si Lola Yuan habang nakatingin kay Zoe. "Dr. Zoe, sorry talaga, 'yung apo ko kasi...""Lola, okay lang po. Working day naman po ngayon, normal lang na may biglaang lakad siya. 'Wag na po kayong magalit," mabilis na sagot ni Zoe.Sa totoo lang, nakahinga siya nang maluwag. Tinignan niya ang lamesang puno ng pagkain at pinuri ang matanda. "Ang galing niyo po pala talaga magluto, hindi lang dumplings. Amoy pa lang, ulam na."Sweet and sour fish, stewed beef soup, garlic abalone... parang piyesta sa bango. Hindi napigilan ni Zoe na matakam.Alam ni Lola Yuan na nililihis lang ni Zoe ang usapan para hindi siya mapahiya. Habang lihim na sin
Napatigil si Zoe sa narinig.Nagpalaki ng batang babae...Parang may kung anong kumurot sa puso niya dahil medyo hawig ito sa sitwasyon nila ni Nathaniel. Ang pinagkaiba lang, hanggang ngayon, hindi pa rin niya alam kung bakit ganoon na lang ang naging trato sa kaniya ni Nathaniel noon.Pero bukod doon, may isang bagay sa kwento ni Lola Yuan ang pumukaw sa atensyon niya. Parang may mali sa timeline o sa relasyon ng pamilya nito. 'Di ba dapat ang mga magulang ng apo niya ay anak at menugang ni Lola Yuan?Napansin ni Lola Yuan ang pagkalito sa mukha niya. "Ang anak ko... hindi siya nakapangalan sa akin. Kaya technically, hindi ako ang kinikilalang lola ng apo ko sa papel.""Po? Ibig niyo pong sabihin..."Vaguely ay may nahulaan na si Zoe, pero mas pinili niyang huwag nang magtanong pa. Akala niya ay tapos na ang usapan, pero ngumiti si Lola Yuan nang mapait."Apo, ikaw, niloko ka sa loob ng marriage. Ako naman, niloko ako bago pa man ang kasal.""Sobrang makapangyarihan ng lalaking 'yun
Sinunod ni Tito Gab ang utos at ni-loudspeaker ang tawag.Matapos ang ilang ring, may sumagot sa kabilang linya—hindi ito ang boses ni Nathaniel. "Tito Gab, si Louie 'to," bungad ng boses na tila walang pakialam sa mundo. "Busy ang Master. Pero pinapasabi niya, 'wag daw kayong tawag nang tawag nang hatinggabi. Be careful, baka tamaan kayo ng kidlat."Nagdilim ang mukha ni Madam Rebecca. Muntik na niyang maibaligtad ang lamesa sa tindi ng pambabastos!Napa-ubo si Tito Gab at mabilis na dumeretso sa punto. "Louie, paki-tanong kay Madam... tumawag kasi ang head ng construction project natin sa outskirts. Sabi nila, may sumabog daw—"Masyado nang matagal na kasama ni Nathaniel si Louie kaya pati ang bagsak ng salita nito, nakuha na niya. "Kami ang may gawa n’un," putol niya sa usapan nang walang kagatol-gatol.Nabulunan sina Tito Gab at ang Madam. Hindi nila akalain na aaminin ito nang ganoon kabilib—wala man lang balak mag-deny! Kahit ang tauhan lang ni Nathaniel, ang lakas na ng loob na
"Opo."Dalawang hakbang pa lang ang nagagawa ni Zoe, hindi pa siya nakakatayo nang maayos, nang biglang lumipad ang kamay ng matanda at sinampal siya nang napakalakas!Kahit ganoon, hindi man lang nabawasan ang galit ni Madam Rebecca. "Ganyan ang nangyari kay Vincent, tapos sasabihin mong wala kang alam?!" halos tumalsik ang laway ng matanda sa mukha ni Zoe. "Zoe, may konsensya ka pa ba?!"Napansin ni Zoe ang maputlang hitsura ng matanda—halatang mataas ang blood pressure nito at sumusuko na ang katawan sa sobrang galit. Sa ganitong lagay, hindi na ito tatagal ng ilang taon, isip ni Zoe habang nakayuko."Lola, hindi ko po talaga alam ang nangyari," sagot niya, kunwari ay natataranta. Pinilit niyang magmukhang nag-aalala sa harap ng matalim na tingin ng matanda. "Ano po bang nangyari kay Kuya Vincent? Bakit siya nasugatan?"Nagngitngit ang mga ngipin ni Madam Rebecca. "Umakyat ka at tingnan mo sa itaas!""Opo."Tahimik na umakyat si Zoe. Pagdating niya sa pinto ng kwarto, sinalubong si
"Kuya, please... wala akong ginawa... let me go," pagmamakaawa ni Vincent. Halos mawalan na siya ng hininga sa higpit ng hawak ni Nathaniel.Pero ang boses ni Nathaniel, parang galing sa hukay—sobrang lamig at walang bahid ng awa. "Don’t bother. I’ll let my people find out the truth anyway."Napapikit si Vincent. Ramdam na niya ang kamatayan. "Since high school pa!" bigla niyang hiyaw.Rinig ang tunog ng mga kamao ni Nathaniel habang lalong hinihigpitan ang kwelyo ni Vincent. Litaw na litaw ang mga ugat sa noo niya sa tindi ng galit. Pero bago pa siya makasuntok, humagulgol na si Vincent. "Pero hindi ko tinuloy! Kuya, she was always with you back then! I had the heart of a thief, but I didn't have the guts!"Naningkit ang mga mata ni Nathaniel. Biglang nag-connect ang lahat sa isip niya. "So, kaya ka pala pinatapon sa abroad six years ago?"Natigilan si Vincent. Hindi niya akalain na ganoon kabilis mababasa ni Nathaniel ang laro.Lahat ng nangyari noon, binaon ni Madam Rebecca sa limo
"Wala akong pakialam sa sasabihin ng iba."Napangisi si Nathaniel sa narinig, na tila ba isang biro ang hiling ni Elijah. Sa buong Maynila, kilala siya bilang isang Living King of Hell—walang sinasanto at walang pinapatawad.Hindi akalain ni Elijah na magiging ganito katigas ang dating kapatid.Mukhang kinalimutan na ni Nathaniel ang lahat ng pinagsamahan nila noon. Patay-sindi ang tensyon sa loob ng kwarto, hanggang sa basagin ni Elijah ang katahimikan."Bakit hindi na lang natin tanungin si Zoe kung anong gusto niya?" suhestiyon ni Elijah, sabay tingin sa pinto ng bedroom.Nakatayo si Zoe sa likod ng pinto, hawak ang doorknob. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi niya bago niya tuluyang binuksan ang pinto at lumabas.Nang makita siya, bahagyang lumambot ang mukha ni Nathaniel. Pinatay niya ang sigarilyo at akmang lalapit sana sa dalaga, nang magsalita ito nang napakahina."Hayaan na natin ito."Kumunot ang noo ni Nathaniel. Ang boses niya ay parang malalim na balon na puno ng p







