Chapter 2: P2

Noong una, inakala ni Gilbert na may namamagitan sa kanila.

Nagkukumpara pa nga sila at lihim na nagseselos sa isa’t isa.

Ngunit sa kalaunan ay napagtanto niyang hindi kailanman itinuring ni Mariposa na lalaki si Harley.

Minsan, nang magkaroon siya ng pagkakataong maglaro ng basketbol, napagbugbog niya si Harley. Pagkatapos nito, habang umiinom, sinabi ni Harley, “Maganda nga si Mariposa, ngunit sino ang magtatagal sa kanya?”

“Sa ugali niyang iyan, sasampalin ka niya sa kaunting pagkakamali. Kuya Gil, sa palagay mo ay hindi ka naman niya sasampalin, diba?”

May isang nasa tabi na agad na nagsabi: “Napakabuti na nga kung hindi ituring ni Mariposa na parang utusan o nakabababa si Kuya Gil, paano pa kaya ang sampal? Hinding-hindi niya magagawang gawin iyan kahit sampu pa ang kanyang buhay!"

Akmang magbabago na sana ng paksa si Harley, narinig niyang walang emosyong nagtanong si Gilbert: “Nalugmok na ba sa utang ang pamilya Madrigal?”

Nagulat si Harley, napakamot sa ulo, at sumagot: “Oo, ilang taon na ang nakalilipas. Alam mo ba, Kuya Gil, may asawa na ngayon si Mariposa sana ay hindi mo na siya iniisip pa.”

“Ano ba ang tinututukan mo? Ang lupa sa silangan ng lungsod, o ang pagawaan sa hilaga?”

Ito ang mga proyektong nais makuha rin ng pamilya Fuentes. Nang marinig ito, tumigil sa panunukso si Harley at tuwang-tuwang nagsabi: “Kuya Gil, kung ikaw ay makikinabang nang malaki, bigyan mo naman ang iyong kapatid ng kahit kaunting kapakinabangan!”

Tumugon lamang si Gilbert ng mahinang "oo".

Ngunit nanatiling nababagabag si Harley.

Mukhang hindi ko na dapat muling pag-usapan si Mariposa sa harap ni Gilbert.

Gayunpaman, gabi na nang matapos ang pagwawasto sa mga detalye ng proyekto.

Tumingala si Mariposa at nakitang wala na ang lahat ng kanyang mga katrabaho; siya na lamang ang naiwan sa malawak na tanggapan.

Sanay na rin siya sa ganitong pagkakataon.

Pinatay ni Mariposa ang kanyang kompyuter, tumayo at inunat ang kanyang leeg. Siniguro niyang nakasara na ang lahat ng kagamitan sa loob, ibinalik nang maayos ang mga upuan sa kani-kanilang pwesto, at saka nagtungo sa elebador.

Napakatahimik ng buong gusali ng tanggapan sa kalaliman ng gabi, at ang tunog ng kanyang matataas na takong ay umaalingawngaw sa sahig.

Bigla niyang narinig ang malinaw na yabag ng mga paa mula sa kanyang likuran mas mabibigat ang hakbang at tila galing sa sapatos na yari sa balat.

Sumilip si Mariposa sa kanto at nakita niyang ang lalaking sumusunod sa kanya ay napakataas; ang tuktok ng kanyang buhok ay mas mataas pa sa kanya ng halos isang dangkal.

Isang pustora ng lalaki ang kanyang nakita.

Kahit may mga kamera naman sa buong gusali, hindi sigurado si Mariposa kung gumagana pa ang mga ito sa kalaliman ng gabi. Malabong may pumapasok sa palapag na ito mula sa ibang kagawaran, at sinuri niya kanina umuwi na ang lahat ng kasama sa kanyang departamento…

Para bang tumigil sa pagtibok ang puso niya sa kaba.

Sa kabila ng nakapapasong init ng tag-araw, nanindig ang mga balahibo sa kanyang mga braso.

Noong nakaraan, may mga balitang naiulat na may mga empleyadong nakakasalubong ang mga masasamang-loob sa gusali kapag gabi na at pauwi na. Kaya naman ipinatupad ng kumpanya na hangga’t maaari ay hindi dapat lumagpas ng hatinggabi ang pagtatrabaho nang lampas sa oras.

Ngunit hanggang ala-una at kalahati ng madaling-araw nagtrabaho nang sobra sa oras si Xu Piaopiao.

Maaari kaya siyang maging kapus-palad nang ganito?

Napaisip sandali si Mariposa, saka nanginginig na kinuha ang kanyang telepono at nagkunwaring tumatawag. Pinalakas niya ang kanyang tinig habang nagsasalita: “Halo, mahal, nasaan ka na? Umalis na ako sa trabaho, sunduin mo na ako agad, antok na antok na ako.”

“Malapit ka na ba? Sige, hihintayin kita.”

Hindi ko matiyak kung guni-guni lamang, ngunit matapos ang kunwaring tawag na iyon, ang mga yabag na tila sumusunod sa kanya ay tumigil din sa huli.

Nakahinga nang maluwag si Mariposa mabilis na pumasok sa elebador, at nanginginig na pinindot ang pindutan para sa unang palapag.

Nagliwanag ang iskrin at ipinakita ang mga numero, pagkatapos ay bigla itong dumilim.

Bumaba na ang elebador.

Ang taong nasa pasilyo ay tumungo sa hagdanang pang-emergency. Sa mahinang liwanag ay sumilay ang paningas, at kasunod nito ang usok ng sigarilyong paitaas na umiikot at tumakip sa mukha ni Gilbert.

Makalipas ang ilang sandali, umabot sa dulo ang sigarilyo. Napaso ng apoy ang kanyang balat, ngunit walang pakialam na inalog ni Gilbert ang abo at bahagyang nabawi ang kanyang kalmado.

Nang makita niyang bukas pa rin ang mga ilaw sa palapag na iyon, nagpasya siyang bumaba at tingnan kung sino pa ang nagtatrabaho nang ganoong oras.

Ngunit ang nadatnan niya ay si Mariposa.

Mukhang talagang nagsisikap siya sa trabaho upang suportahan ang kanyang sakiting asawa.

Kinuha ni Gilbert ang kanyang cellphone at nagpadala ng mensahe kay Lorence.

“Ipasa mo ang abiso: simula ngayon, ang anumang overtime na lalampas ng alas-dose ng hatinggabi ay hindi na babayaran.”