บทที่ 3 Caught In 4k.

บทที่ 3 Caught In 4k.

'ไดอารีพ่อมด

ไอ้แก่ ท่านปีศาจบอกว่าอยากได้ข้อมูลเกี่ยวกับการยกเลิกสัญญาแบบลับๆ กับปีศาจก็ต้องเริ่มค้นที่หนังสือหมวดปีศาจวิทยา แต่ว่าพอลองไปที่ห้องสมุดผู้วิเศษแล้วไม่เจอหนังสือแบบนั้นเลย เราต้องดั้นด้นไปสอบถามจากศาสตราจารย์ด้านปีศาจวิทยา ต้องฟังอีกฝ่ายบ่นยืดยาวเป็นชั่วโมงๆ ถึงจะได้เบาะแสมาว่าตำราว่าด้วยเรื่องสัญญากับปีศาจอาจจะมีคำตอบให้ แต่ว่า...โดนลูบต้นขาด้วยโคตรหยะแหยง!'

"แย่ที่สุด ผมก็แต่ตัวเป็นทางการมาขอพบทำไมถึงเข้าใจว่าผมมายั่วได้ล่ะ ไม่ไหวแล้ว รู้สึกอยากจะอ้วก..."

อีเลียสยังอยู่ในเขตมหาวิทยาลัยผู้วิเศษแต่ออกจากตึกสาขาปีศาจวิทยามาแล้ว รอบตัวของพ่อมดผิวเข้มเต็มไปด้วยหนุ่มสาวชั้นนักเวทที่สวมเสื้อคลุมสีกรมท่า พอมองมาที่เจ้าตัวที่สวมเทรนช์โคตสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำ อีเลียสก็ดูโดดเด่นจนทำให้คนเหลียวมองเป็นพักๆ

ความจริงการแต่งตัวไม่ใช่เหตุผลเดียวที่ทำให้อีเลียสตกเป็นเป้าสายตา แม้ร่างบางจะเลือกนั่งใกล้ๆ รูปปั้นผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยที่ไม่ค่อยมีคนสนใจนัก แต่รูปลักษณ์ก็ยังฉายแสงชวนมอง ใบหน้ามีเสน่ห์ใสซื่อ ริมฝีปากทาลิปกลอสบางๆ ไว้จึงดูมันวาวเย้ายวน ขณะที่ทำหน้ามุ่ยไม่พอใจก็ยังน่ามอง นอกจากนั้น...เรือนผมยาวเคลียอกสีขาวก็ดูนุ่มเหมือนขนกระต่าย เวลาที่เจ้าตัวหงุดหงิดที่จอนผมถูกลมพัดจะเข้าตาแล้วจับผมทัดข้างหู เสี้ยวใบหน้าที่เห็นได้ชัดขึ้นก็ยิ่งควรค่าแก่การมอง

แค่หน้าตากับหุ่นก็กินขาด เหล่านักเวทที่เพิ่งเข้าเรียนได้ไม่นานมีหลายคนทำท่าจะเข้ามาทักอีเลียส แต่ก่อนจะได้ก้าวเข้าไปในระยะสายตาของพ่อมดหนุ่ม เด็กอ่อนทั้งหลายจะโดนรุ่นพี่ที่อยู่มานานพุ่งเข้าใส่พร้อมจ้องตาเขม็ง

สำหรับคนที่ไม่รู้จักอีเลียสดี ชายหนุ่มเป็นแค่คนสวยที่น่าเข้ามาผูกมิตรเพื่อสานสัมพันธ์ต่อ แต่สำหรับเหล่านักเวทรุ่นพี่ที่อยู่มานานกว่า อีเลียสเป็นอาจารย์ ไม่สิ เป็นผู้ทรงคุณวุฒิของวงการผู้วิเศษเลยต่างหาก สิ่งดีๆ ที่อีเลียสทำให้นักเวททั้งหลายศึกษาได้ง่ายขึ้น ให้สาธยายในหนึ่งชั่วโมงก็ยังไม่หมด

แล้วก็...เรื่องที่ลือๆ กันว่าท่านพ่อมดหนุ่มเปลี่ยนแฟนบ่อยก็เป็นความจริง เห็นแก่ดวงวิญญาณของนักเวทวัยใส การสั่งให้เว้นระยะห่างชื่นชมจากระยะสิบเมตรถือเป็นความหวังดี

"ฮึ่ย หยะแหยง..."

ระหว่างที่อีเลียสไม่ได้สนใจกับสายตาชื่นชมรอบตัวสักเท่าไร ชายหนุ่มยังเอาผ้าเช็ดหน้าถูตักจนรู้สึกร้อนผิว เมื่อคิดว่าทำต่อไปก็มีแต่จะทำให้เนื้อผ้าสึกเอา อีเลียสถึงหยุดมือถอนหายใจออกมาแทน เขาชอบเรื่องลามกแต่ไม่ได้อยากโดนลวนลามสักหน่อย นอกจากโดนลูบต้นขายังโดนมองด้วยสายตาโลมเลียตลอดการสนทนา นึกแล้วเชียว ได้ยินมานานแล้วว่าศาสตราจารย์คนนั้นเป็นพวกหัวงู เขาไม่น่าถอดโคตก่อนเข้าไปคุยด้วยเลย

ตำราว่าด้วยเรื่องสัญญาปีศาจ...ลองค้นหาดูแล้วเหมือนจะมีอยู่ที่ห้องสมุดประจำเมืองนะแต่อยู่ในหมวดอนุรักษ์พิเศษ ห้ามยืมห้ามคัดลอก...มีแต่ต้องไปอ่านแล้วจำเนื้อหาเอาสินะ

ขณะที่อีเลียสกำลังจะลุกจากม้านั่งปีศาจสไลม์ที่ถูกใส่ไว้ในกระติกพกพาก็เปิดฝาออกมา

"รู้สึกเหมือนจะอ้วกเหมือนกัน...ปกติเจ้าแบกสัตว์เลี้ยงไปไหนมาไหนด้วยวิธีนี้เหรอ..."

เห็นเจ้าปีศาจใจร้ายตัวเหลวเหมือนไอติมตกพื้นแล้วสะใจดีแท้ ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมาจางๆ ก่อนออกมาก็ทำเขาเสร็จคาโต๊ะคอม ข้อความที่ส่งไปให้แมรีก็ทำเธอรัวถามเป็นชุดด้วยความเป็นห่วงชุดใหญ่ ที่น่าอายที่สุดก็ตอนอาบน้ำเปลี่ยนชุดแล้วแต่หน้ามันยังแดงซ่านไม่หาย ตอนออกไปคุยด้วยแมรีจึงเชื่อว่าเขาเป็นไข้จากความเครียด เห็นเลขาประจำตัวรีบร้อนไปแก้ตารางงานให้ทันทีแล้วอีเลียสอยากจะลงไปคุกเข่า ยิ่งแมรีเชื่อว่าเขาป่วยและเห็นใจ ตัวเขาที่จริงๆ โดนสไลม์ปั่มปั๊มจนตาลอยก็รู้สึกผิดน่ะสิ

ขากลับแวะซื้อเค้กหญ้าหวานไปให้คุณแมรีดีกว่า...

อีเลียสโกยตัวเหลวๆ ของปีศาจขึ้นมาแล้วก็อุ้มพาลุกไปด้วยกัน

"อะ...ไม่ใส่ข้าเข้ากระติกก่อนเหรอ?"

"ก็เพิ่งบอกว่ารู้สึกไม่ดีไม่ใช่เหรอครับ ถูกอุ้มไว้ก็ไม่น่าสบายกว่าเท่าไรแต่ถ้าจะเสกรถเข็นออกมาคุณก็คงไม่เอาเหมือนกัน ทนโดนอุ้มเอานะครับ"

"..."

ปีศาจในร่างสไลม์ยืดแขนเล็กๆ ออกมาเกาะแขนอีเลียสไว้หลังเงียบไปพักใหญ่

ไม่คิดว่าไอ้หนูนี่พอมีโอกาสเอาคืนแล้วจะปล่อยผ่านไป โง่เง่านัก...ปีศาจแกว่งขาสั้นๆ ที่ยืดออกมาด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทุกทีที่มีโอกาสถูกอัญเชิญ ไม่ใช่ผู้ที่เรียกหาตนกระหายในอำนาจและชื่อเสียง บ้างก็เปี่ยมด้วยความแค้นลึกล้ำที่ต้องการพลัง น้อยครั้ง...เรียกว่าไม่มีเลยจะถูกกว่า ปีศาจไม่เคยถูกเรียกออกมาโดยคนที่แค่เหงา สบโอกาสก็ไม่มีความคิดจะเอาเปรียบ

ว่ากันว่าปีศาจแพ้ทางจิตใจที่บริสุทธิ์ อีเลียสไม่ได้ขาวสะอาดขนาดนั้นแต่ก็จัดว่าดึงดูดความสนใจเขาไม่น้อยทีเดียว หากว่าเจอกันเร็วกว่านี้สักร้อยสองร้อยปี แล้วก็เป็นการพบเจอแบบเรียบง่ายอย่างบังเอิญเจอกันที่ห้องสมุด...เท้าเล็กๆ แกว่งเร็วขึ้นแต่ไม่รู้ตัว ใช่แล้ว พบเจอด้วยความบังเอิญนี่ล่ะวิธีเริ่มเรื่องราวแบบที่เขาชื่นชอบ จินตนาการดูว่าจะเป็นอย่างไรถ้าสองร้อยปีก่อน อีเลียสที่อยู่ในชุดบรรณารักษ์ชายค่อยๆ จัดหนังสือด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม คนที่ทำงานที่ชอบจะมีเสน่ห์เฉพาะตัวระหว่างทำงานนั้น อีกฝ่ายจัดหนังสือตามตัวอักษร มุ่นคิ้วบ้างเป็นพักๆ ตอนที่เจอร่องรอยของคนที่เก็บหนังสือแบบส่งๆ แล้วในตอนที่กำลังดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกจากชั้น วินาทีนั้นก็เผลอสบตาเขาผ่านช่องว่างของหนังสือ...

พัฒนาความสัมพันธ์ด้วยการถกเรื่องหนังสืองั้นหรือ ใบหน้าใสซื่อเปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ระหว่างบทสนทนาที่เขาเป็นคนชี้นำ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมก็ทำให้เอียงอายด้วยการรุกทั้งๆ ที่อยู่ในห้องสมุด อืม ใช้แล้ว เจ้าตัวที่มองค้อนทั้งน้ำตาและพยายามกลั้นเสียง มือจิกลงบนแผงอกและทึ้งผมสีทองสว่างของเขาตามแรงอารมณ์ ได้บดขยี้ดวงวิญญาณที่ใสซื่อจนกลายเป็นทาสกามแสนน่ารักของเขาไปตลอดกาล...

ปีศาจในร่างสไลม์ใกล้จะแต่งนิยายจบหนึ่งเรื่องในหัวและอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่าก่อนจะไปถึงบทสุดท้ายเจ้าตัวกลับหันไปเห็นเงาสะท้อนของตัวเองบนกระจกตู้โชว์เค้กเสียก่อน

"..."

เขาอยู่ในร่างสไลม์อ้วนกลมที่ยืดแขนขาจิ๋วออกมาเกาะแขนเจ้านาย แขนดูป้อมไม่มีความสง่าเลยแม้แต่น้อย และขาที่เหมือนแง่งขิงก็ขยับขึ้นลงไปมาเพราะท่อนล่างมันห้อยโตงเตง

ภาพท่านปีศาจรูปงามในจินตนาการกลายเป็นร่างสไลม์ที่เตี้ยกว่าชั้นหนังสือแบบฉับพลัน

"อ๊ะ อย่าดิ้นสิครับ เดี๋ยวก็ตกหรอก"

ตกเลยสิ ตกแล้วซึมกลับโลกปีศาจไปเลยยิ่งดี ทำไมเขาต้องมาติดอยู่ในร่างอ้วนกลมเหมือนลูกบอลนี่ด้วย!

ไม่เข้าใจ ไม่สบอารมณ์!

อีเลียสเห็นว่าท่านปีศาจทำท่าจะอาละวาดเร็วๆ นี้แล้วจึงรีบซื้อเค้กแล้วรีบออกมาข้างนอก กล่องเค้กที่เป็นของฝากให้เลขาก็เอาใส่ช่องมิติประจำตัวไว้ พ่อมดหนุ่มมองซ้ายมองขวาหาสถานที่ที่ตนจะปลอบอีกฝ่ายได้อย่างสบายใจ จากนั้นก็เหลือบไปเห็นร้านอาหารที่อนุญาตให้นำสัตว์เลี้ยงเข้าไปได้ อยู่แค่อีกฟากของถนนนี่เอง อีเลียสรีบกอดปีศาจแน่นๆ แล้วพาเข้าไปในร้านนั้น

มันเป็นร้านขายพวกของทอดแกล้มเบียร์ จัดว่าเป็นสถานที่ที่คนชอบอะไรน่ารักๆ อย่างอีเลียสไม่ค่อยคุ้นเคยนัก อย่างไรก็ตามมันเป็นร้านที่จะมีลูกค้าแน่นในตอนเย็นย่ำ อีเลียสเข้ามาก่อนถึงช่วงนั้นเล็กน้อยจึงหาที่นั่งในมุมลับตาคนได้ ไหนๆ ก็เข้ามาแล้วเขาก็ท้องร้องเพราะกลิ่นไก่ทอดหอมๆ ด้วย ถือโอกาสกินมื้อเย็นไปเลยก็แล้วกัน สั่งอาหารกับน้ำอัดลมไปชุดหนึ่งอีเลียสก็ปล่อยให้ปีศาจสไลม์นั่งลงบน เก้าอี้เสริม สำหรับเด็กข้างๆ ตัวเอง

ขาเล็กๆ ยื่นออกมาด้วย ถึงจะรู้ว่าไม่ใช่บอลลีอีกแล้วแต่อยากถ่ายรูปเก็บไว้ชะมัดเลย อ่า ไม่สิ ตอนนี้ควรถามอีกฝ่ายก่อนว่าเป็นอะไรถึงหงุดหงิดแบบนี้...

ว่าแล้วอีเลียสก็ใช้น้ำเสียงพินอบพิเทาชวนปีศาจคุย

"เป็นอะไรไปครับ พวกเราก็ได้เบาะแสมาแล้วนี่"

"ข้าเกลียดรูปร่างตัวเอง"

อีเลียสเกือบหลุดร้อง 'อ่อว' แบบลากเสียงยาวไปสามตึกแถว พอได้ยินเสียงก็รู้ได้ว่าอีกฝ่ายสีหน้าเป็นอย่างไร เขาไม่ต้องเห็นตาเห็นปากก็รู้ว่าปีศาจแก่ๆ ตนนี้กำลังเบ้ปาก ดูแขนสิ รู้ว่ามันป้อมๆ ดูน่าตลกแต่ก็อยากแสดงภาษากายออกมาจึงกอดอกไว้ เหมือนเด็กอ้วนที่แม่ไม่ยอมให้กินขนม อีเลียสยื่นมือข้างหนึ่งไปจิ้มส่วนที่ถ้าเป็นใบหน้าก็คือตำแหน่งแก้มเบาๆ

"เดี๋ยวผมจะหาทางทำให้กลับไปหล่อเองนะครับ สัญญาแล้วนี่ว่าจะรับผิดชอบให้ถึงที่สุด"

โดนปีศาจด่าบ่อยๆ ก็มีข้อดีเหมือนกันคือมันทำให้รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นพวกหลงตัวเอง อีเลียสตั้งใจชมว่าหล่อออกไปแล้วก็รอดูผล ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่คิด ขาสั้นๆ แกว่งขึ้นลงเล็กน้อยแสดงให้เห็นว่าพอใจอยู่หน่อยหนึ่ง

"...ไม่เห็นหน้าแล้วรู้ได้ยังไงว่าข้าหล่อ ปีศาจชั้นสูงที่ใช้รูปลักษณ์ผิดไปจากมาตรฐานความงามทั่วไปก็มีมากมาย หรือจริงๆ เจ้ารู้นามแท้ข้า"

แสดงว่าเป็น 72 ปีศาจที่ใช้รูปร่างเป็นมนุษย์สินะ

"สังคมนี้มีเผ่าพันธุ์หลากหลายมาอยู่ร่วมกันนะครับ ผมถูกสอนมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วว่าจะตัดสินว่าใครดูดีหรือไม่ด้วยตาไม่ได้ พอโตขึ้นมาหน่อยผมก็รู้ว่าที่พ่อแม่สอนมามันไม่ผิดเลย ต่อให้เป็นคนที่เรารู้สึกว่าหน้าตาน่ากลัวหรือมีตัวเป็นเมือกส่งกลิ่นเหม็น แต่ถ้าให้โอกาสคนคนนั้นแสดงอุปนิสัยออกมา บางทีเราก็จะได้พบกับคนที่มีเสน่ห์อย่างไม่น่าเชื่อน่ะครับ"

อีเลียสหลุบตาลงมองโต๊ะสีดำที่ถูกขัดจนเงาพอจะใช้เป็นกระจกได้ ใครต่อใครต่างชมว่าเขามีใบหน้าที่สวย แต่ว่านิสัยของเขา...ถ้ามันดีจริงๆ ก็คงไม่ถูกทิ้งจนมีจำนวนแฟนเก่าเป็นเลขสามหลักหรอก

"ถึงคุณปีศาจจะขี้โวยวายไปบ้างแต่ก็เพราะโดนผมทำให้เดือดร้อนนี่ ตอนที่คุณสงบลงแล้วน้ำเสียงมีความสุขุมมาก ผมว่าหากพวกเราเจอกันในฐานะคู่สัญญาปกติคุณจะต้องเป็นมืออาชีพที่น่านับถือแน่ๆ"

"หึ"

ถ้าตอนนี้ปีศาจอยู่ในร่างเดิมก็คงกำลังเชิดหน้าขึ้นไหล่ลอยไปแล้ว ที่อีเลียสพูดมาก็ไม่ได้ผิดอะไร ปีศาจในร่างสไลม์จัดเป็นประเภทเอาการเอางาน ถึงจะโดนพวกเดียวกันนินทาบ่อยๆ ว่าชอบเพ้อแล้วโวยวายไปเรื่อย...แต่ที่บอกว่าจริงจังกับงานมันถูกต้องแล้ว

"เห็นแก่ที่เจ้าพูดจาเข้าหูข้าจะยอมพูดดีๆ ด้วยสักพักก็แล้วกัน เมื่อกี้สั่งอาหารไปใช่ไหม"

อีเลียสยิ้มอย่างดีใจ ดูเหมือนจะผูกมิตรกับตาแก่ขี้โมโหสำเร็จแล้วสินะ ต่อไปก็...อีเลียสนำเมนูที่ถูกเสียบเอาไว้มาเปิดตรงหน้าอีกฝ่าย จากนั้นก็ใช้การอธิบายเมนูต่างๆ เป็นการชวนคุยไปเรื่อย ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ได้เพิ่มค่าความสนิทระหว่างทั้งคู่ กระนั้นเวลามันก็ผ่านไปเร็วเหลือเกิน

อยู่ดีๆ ปีศาจก็บอกว่าอยากกินเหมือนที่อีเลียสกิน

"ไม่ได้ครับ ร่างสไลม์พิเศษที่คุณใช้อยู่ตอนนี้กินได้แค่พลังเวทจากผมเท่านั้นครับ"

"ทำไม"

เสียงแบบนี้ ทำหน้าหงึอยู่แน่ๆ

"ก็เพราะถ้ากินเนื้อสัตว์เข้าไปร่างกายของสไลม์จะดูดซับแล้วสังเคราะห์เนื้อเยื่อขึ้นมา ยิ่งกินมากเท่าไรยิ่งสังเคราะห์ได้มาก เดี๋ยวรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นก้อนเนื้อกันพอดี"

นิ่งไปพักหนึ่งปีศาจก็ตบโต๊ะปุๆ ด้วยความฉุนเฉียว

"นั่นมันกรณีสไลม์ธรรมดาต่างหาก ข้ามีสติควบคุมร่างกายตัวเองได้ แค่ห้ามไม่ให้เกิดการสังเคราะห์ก็พอแล้วนี่ ข้าอยากกินไก่ทอดนั่น"

"กินไปก็รับรสไม่ได้สักหน่อย"

"..."

ปีศาจเงียบไป ที่อีเลียสว่ามาก็จริง ร่างนี้ใช้จิตมองเห็นและควบคุมได้ จะรับความรู้สึกตามผิวสัมผัสก็พอได้ ทว่าเรื่องการรับกลิ่นรับรสมันคนละเรื่องกัน เขาไม่สามารถทำได้ ให้กินไก่ได้ก็เหมือนโยนไก่ใส่ถังกรด ละลายจนกระดูกหายเขาก็ไม่รู้สึกถึงรสชาติใดๆ ทั้งนั้น อย่างไรก็ตามปีศาจดื้อรั้นขอลองดูก่อน เมื่อละลายปีกไก่ทอดไปหนึ่งชิ้นแล้วก็นั่งเงียบยาวๆ

น่าสงสาร เพราะปีศาจมีอายุขัยยาวนานจึงเป็นเผ่าพันธุ์ที่ให้ความสำคัญกับความสุนทรีย์ในชีวิตอย่างมาก การไม่สามารถรับรสได้ทำให้ปีศาจรู้ตัวว่านอกจากกินอาหารไม่ได้ ตนเองยังไม่สามารถดมกลิ่นได้ด้วย การมองเห็นก็มีแต่วิวที่ถูกเคลือบด้วยม่านสีฟ้าที่ทำให้สีเพี้ยน...อารมณ์ขุ่นมัวกลับมาในรูปแบบที่รุนแรงกว่าเดิม

ปีศาจตัวสั่นๆ คล้ายกำลังจะอาละวาดใส่อีเลียส ทว่าจะความโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่ทราบ ก่อนที่จะลงมือก็มีคนช่วยทำแทน

"เห็นแค่ข้างหลังก็คิดแล้วว่าต้องเป็นนายแน่ๆ"

คนที่เข้ามาทักด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรก็คือแฟนเก่าคนล่าสุดของอีเลียสนั่นเอง อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มเผ่ามนุษย์หมาป่า ตอนนี้ยังอยู่ในร่างคนแต่ก็มีหูและหางแบบหมาป่าปรากฏให้เห็น เจ้าตัวจัดว่าเป็นหนุ่มหล่อแบบร้ายๆ ผมสีดำเสยขึ้นไถข้าง เจาะหูข้างหนึ่งเกือบห้ารูและมีรอยสักหลายแห่งบนตัว นัยน์ตาสีฟ้าชวนฝัน...สำหรับอีเลียสก็ฝันร้ายดีๆ นี่เอง ลืมคิดไปว่าแฟนเก่าคนล่าสุดเป็นคนแถวนี้ แล้วก็เป็นพวกที่ชอบดื่มเบียร์เชียร์กีฬาในร้านแบบนี้ประจำ

"ไง เกอเธอร์"

"แปลกนะ ปกติลูกคุณหนูแบบนายไม่เข้าร้านแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

อีเลียสที่โดนยิ้มเยาะเหมือนรู้ทันไม่สามารถเก็บสีหน้าตนเองได้ เขาอึดอัด ยิ่งนึกถึงว่าเมื่อคืนเกอเธอร์ส่งข้อความอะไรให้ตัวเอง อีเลียสยิ่งคลื่นไส้ ไม่อยากจะเชื่อว่าก่อนหน้านี้ตนคิดว่าพ่อหมาป่าคนนี้ช่างอ่อนโยนและน่ารัก มาคิดดูดีๆ ตั้งแต่แรกที่อีกฝ่ายเข้ามาจีบก็คลอเคลียกันในผับนี่นะ คงคิดว่าลาภลอยที่ได้เจอพ่อมดนิสัยลามกอย่างเขา พอคบแล้วไม่เป็นอย่างที่คิดก็เลย...

ใบหน้าของอีเลียสไม่ได้มีความสุขปรากฏอยู่เลย และมันยิ่งแย่ไปอีกตอนเกอเธอร์โน้มหน้าลงมาจับผมเขาไปดม

"อืม กลิ่นเบอร์รีป่า...พูดไปก็คงแปลกๆ นะแต่ฉันเริ่มคิดถึงกลิ่นนี้ของนายแล้วสิ"

กึก

ให้ตายเถอะ ดันกางแขนกันไม่ให้ลุกหนีได้อีก นัยน์ตาสีเขียวสว่างมีประกายวาบผ่าน และมันไม่ใช่ประกายที่ดีแน่นอน

"ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเจอคุณสักหน่อย ก็แค่มาหาที่นั่งกินอะไรใหม่ๆ บ้างเท่านั้นเอง"

ความเย็นชาของอีเลียสไม่ได้ทำให้เกอเธอร์ละความพยายามเลย หนุ่มหมาป่าแสยะยิ้มก่อนจะมองไปทางสไลม์ที่อยู่ในที่นั่งเสริมของเด็ก สภาพมันช่างน่าหัวเราะจนอดไม่ได้จึงหัวเราะออกมาเสียงดัง

"โอ้พระเจ้า นี่นายเข้ามาในร้านนี้แล้วก็ทำท่าทางแบบคุณหนูจนได้เก้าอี้เสริมสำหรับสัตว์เลี้ยงมางั้นเหรอ ให้ตายเถอะ นี่คงจะไม่ได้ทำหน้าแบบ...ถ้าไม่ทำตามที่ขอดีๆ จะขอพบผู้จัดการเหมือนที่เคยทำตอนนั้นหรอกนะ?"

จากที่คิดจะชวนเขาไปทำเรื่องอย่างว่าตอนนี้กลายเป็นล้อเลียนกันแล้วสิ มีปัญหาอะไรกับการที่เขามันลูกผู้ดีนักหรือ อีเลียสยกมือขึ้นดีดนิ้วหนึ่งครั้ง เพียงชั่วพริบตาเกอเธอร์ก็กลายเป็นลูกไซบีเรียนฮัสกีอายุสามสัปดาห์ ตัวเล็กตายังไม่ลืมและไม่มีแม้แต่ปัญญาจะส่งเสียงเห่าประท้วง

"คะ คุณลูกค้า เอ่อ คุณพ่อมด..."

เจ้าของร้านวิ่งหน้าตื่นมาแต่ไกล ตอนแรกจะมาต่อว่าอีเลียสที่ใช้คาถาสาปคนในร้าน ทว่าพอเห็นหน้าอีเลียสปุ๊บก็รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นนอบน้อม อย่างที่เคยบอกไว้ อีเลียสเป็นคนมีชื่อเสียง ลบเรื่องอาชีพออกไปก็ยังเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลเบรอา ตระกูลดาร์กเอลฟ์ที่โด่งดังและมีอิทธิพลระดับประเทศ เพียงแค่ชายหนุ่มอุ้มสัตว์เลี้ยงและฉีกเช็คเปล่าให้เจ้าของร้าน การเดินออกมาเฉยๆ ก็ราบรื่นไม่มีเสียงใครตะโกนไล่หลังให้รำคาญใจเลยสักคำ

อีเลียสไม่ชอบใช้ฐานะของตัวเองแก้ปัญหาถ้ามันไม่จำเป็น แต่ถ้าเขาอารมณ์เสียจนรู้ว่าทนเกินสามนาทีไม่ได้จะรีบตัดบท เพราะว่าในร่างมีพลังเวทอยู่เป็นจำนวนมาก ลองให้เขาโมโหขาดสติจริงๆ ไม่ใช่แค่ลมหวนแบบที่เกิดในห้องนอน เขาทำให้เกิดพายุเลยยังได้

สมุดเช็คที่มีตราประจำตระกูลประทับไว้และถูกเซ็นเอาไว้พร้อมใช้งานเสมอ ทุกธนาคารที่ได้รับเช็คนี้จะเก็บประวัติผู้ขึ้นเงินไว้ด้วย ดังนั้นอีเลียสจึงไม่ต้องกังวลว่าจะโดนสูบเงินไม่รู้ตัว

อารมณ์ตอนนี้ไม่เสถียร อีเลียสรีบตรงกลับบ้าน แน่นอนว่าเขาได้ยินเสียงหัวเราะสะใจของปีศาจชัดในหัวตัวเอง เพราะเป็นเสียงที่ส่งมาทางกระแสจิตฉะนั้นปิดหูไปก็เปล่าประโยชน์

พยายามจะเข้าใจว่าปีศาจมีสิทธิ์ทุกประการที่จะซ้ำเติมเขา

แต่ว่า...เห็นแก่ที่เขาก็พยายามช่วยอย่างจริงใจ ช่วยอ่อนโยนกับเขาที่กำลังจะร้องไห้ไม่ได้หรือ

กลับมาถึงห้องตัวเองแล้วอีเลียสก็พบว่าแมรีทิ้งโน้ตเอาไว้ให้ ดูเหมือนเธอจะกลับไปดูแลสุนัขของตัวเองแล้วจะแวะมาใหม่พรุ่งนี้ ก็ดีแล้วล่ะที่เธอไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นคงต้องมานั่งปลอบเขาให้วุ่นวายแน่ อีเลียสจับปีศาจสไลม์เหวี่ยงทันทีที่เดินเข้ามาในห้องนอน และก่อนที่จะโดนพุ่งเข้าใส่อย่างเกรี้ยวกราด พ่อมดหนุ่มเพียงดีดนิ้วปีศาจก็ลอยค้างเหมือนถูกแช่แข็งเอาไว้ ก็แค่เวทหยุดเวลาเฉพาะเจาะจงทั่วไป ตอนนี้อีกฝ่ายยังมีสติทุกประการแต่เคลื่อนไหวไม่ได้

"ไอ้..."

"หุบปากไปเลย ผมพยายามชดใช้ให้คุณก็จริงแต่อย่าทำให้ผมรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้จะได้ไหมครับ"

อีเลียสถอดโคตไปแขวนก่อนจะสะบัดมือทำให้ชุดที่อยู่บนตัวเปลี่ยนเป็นชุดที่สวมใส่สบายขึ้น เสื้อคอกลมแขนยาวแบบครอปและกางเกงกีฬาเข้ารูปขาสั้นสีม่วงอ่อน อีเลียสเหลือบมองตัวเองในกระจก ชุดนี่เขาซื้อมาเพราะมันน่ารัก ลายสกรีนรูปหน้าแมวยิ้มมันน่ารักจนเขาแทบจะกรี๊ดออกมาตอนเห็นครั้งแรก เพราะว่าไม่เคยต้องคิดเมื่อเจอสิ่งที่ชอบ ถูกใจปุ๊บก็รูดบัตรแล้วห่อกลับบ้านทันที ทุกครั้งที่สวมมันทำให้เขามีความสุขกับตัวเอง แน่ล่ะ อีเลียสรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองชอบทำให้ตัวเองเป็นอย่างไร เขาน่ารักและเขาภูมิใจที่เป็นแบบนั้น แต่ตอนนี้...

ฟุ่บ

อีเลียสรู้สึกไม่อยากจะเห็นตัวเองที่มีความสุข เผลอยิ้มกับเงาในกระจกไปแวบหนึ่งก็เปลี่ยนชุดเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขายาวพื้นๆ

"..."

เหมือนกำลังไว้ทุกข์ไม่มีผิด อีเลียสทิ้งตัวนั่งกับเตียง ปลดปล่อยปีศาจจากการถูกแช่กลางอากาศแล้วส่งเสียงสะอื้นเบาๆ

"ถ้าอยากจะทำให้ผมขาดอากาศตายเลยก็ได้นะครับ"

"...งี่เง่า ปีศาจที่ถูกเรียกมาฆ่าผู้อัญเชิญของตัวเองได้ที่ไหน ไม่คิดหรือว่าถ้าทำได้ข้าทำไปนานแล้วน่ะ"

อีเลียสเอนตัวลงไปนอนแล้วก็พลิกตัวมองไปที่หน้าต่าง ขยับนิ้วชี้เล็กน้อยม่านก็เปิดทำให้เห็นวิวท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี ก็สวยดีแต่ไม่ได้ช่วยให้ร่าเริงขึ้นเท่าไร ป่านนี้คำสาปที่ร่ายใส่เกอเธอร์คงคลายไปแล้ว

ตรุ๊ง!

อย่างกับมีญาณหยั่งรู้...อีเลียสหยิบมือถือขึ้นมา เขาโดนปีศาจสไลม์เตะจนตัวสั่นแต่เพราะไม่เจ็บก็เลยทำเป็นไม่สนใจนัก หน้าจอแสดงแจ้งเตือนข้อความจากเกอเธอร์ ไม่ต้องเปิดก็รู้ว่าด่าเขาเสียๆ หายๆ เพราะไปสาปไว้แบบนั้น ไม่รู้ว่าคาถาป้องกันการถูกแอบถ่ายของเขาทำงานดีหรือไม่ แต่เท่าที่ดูไม่มีสายด่วนมาจากพ่อแม่ คงไม่มีคลิปเขาตอนสาปเกอเธอร์ว่อนในอินเทอร์เน็ต...

ไม่อ่านดีกว่า ครั้งที่แล้วอ่านปุ๊บทำตัวเองซวยปั๊บ

อีเลียสหงายมือถือกับเตียงและสะบัดนิ้วบังคับให้มันบล็อกเกอเธอร์ทุกช่องทางแทนตัวเอง ข้อดีของการมีเวทมนตร์ ยังตัดใจไม่ได้ก็ใช้คาถาช่วย หลายๆ ครั้งเลิกกันเขาบล็อกแฟนเก่าเองไม่ได้หรอก พึ่งเพื่อนกับคาถาล้วนๆ

"ชิ...อ่อนแอสิ้นดี"

สงสัยจะเตะจนเบื่อแล้วสินะ อีเลียสพลิกตัวไปหาปีศาจแล้วก็คว้าตัวเย็นๆ นั้นมากอด อีกฝ่ายไม่ชอบเขา เขาเองก็เริ่มไม่ชอบอีกฝ่ายแล้ว แต่ร่างกายนี้ยังเป็นของเจ้าบอลลี สัตว์เลี้ยงที่ทำให้อีเลียสผ่านช่วงเวลายากๆ ได้อย่างเข้มแข็ง

"ปะ ปล่อยนะ คิดจะทำอะไรข้า!"

เริ่มกลัวเขาจะใช้สิทธิ์ของผู้อัญเชิญข่มแล้วงั้นหรือ อีเลียสไม่ตอบแต่เริ่มลูบผิวเย็นๆ อย่างทะนุถนอม สักพักเจ้าปีศาจใจร้ายถึงเข้าใจสักทีว่าไม่ได้จะโดนฆ่า ก็แค่ถูกกอดไว้ในอ้อมแขนเล็กๆ ไม่มีเจตนามุ่งร้าย

ลืมไปว่าจิตใจของอีเลียสไม่ได้เป็นสีดำสนิท ปีศาจขี้บ่นนอนนิ่งปล่อยตัวเหลวไปครู่หนึ่งก่อนจะยืดมือไปแตะๆ ใบหน้าอีกฝ่าย ด้วยร่างกายที่ไม่มีข้อต่อนี้ทำให้เพ่งมองมุมไหนก็ได้โดยไม่ต้องหันให้เมื่อย ปีศาจได้สังเกตชัดๆ เป็นครั้งแรกว่านัยน์ที่ที่ชุ่มโชกน้ำตาคู่นั้นเป็นสีเขียว

พอชินกับการมองผ่านม่านสีฟ้ามันก็พอแยกสีออกน่ะนะ น่าเสียดายที่แยกได้แต่ไม่สามารถบอกได้ว่ามันสวยหรือไม่สวย...

"ไอ้หนังสืออะไรนั่นน่าจะมีเนื้อหาเยอะไม่ใช่เล่น ข้าคงต้องติดอยู่ในร่างนี้อีกนานฉะนั้นหาทางทำให้ข้ารับรสกับมองเห็นเหมือนเจ้าหน่อยสิ"

"วิธีแบบนั้น..."

ก่อนที่อีเลียสจะพึมพำว่ามันยาก ปีศาจก็เป็นฝ่ายขัดเสียก่อน น้ำเสียงที่ใช้ค่อนข้างห้วนแต่ก็พอจับความรู้สึกได้ว่าประนีประนอมมากแล้ว

"อย่างน้อยๆ ได้ดื่มด่ำกับความสุนทรีย์บนโลกบ้างข้าก็จะอารมณ์ดีขึ้น...หรือจริงๆ เจ้าชอบที่ข้าใจร้าย?"

ผู้ติดในร่างไร้กระดูกลูบแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา เขาไม่ได้คิดจะปลอบโยนเจ้าเด็กที่ทำให้เขาเดือดร้อนหรอกนะ ที่น้ำตาติดมือมาเพราะมือปัดไปโดนแบบไม่ตั้งใจ

"ว่าไง ชอบที่ข้าใจร้ายเหรอ...หืม"

วิธีการพูดเหมือนพวกแด๊ดดี้ในหนังเรทอาร์ก็มา ตาแก่นี่ต้องใช้เวลาว่างในโลกปีศาจไปกับการเสพสื่อจำพวกหนังย้อนยุคแน่ๆ ...

ความคิดนี้ทำให้อีเลียสหลุดขำออกมาแล้วก็ถูกปีศาจดึงแก้ม

"ข้าพูดดีๆ แล้วนะเจ้าหมูโง่!"

"อ๋อโอ้ดอั๊บ!"

อีเลียสค่อยๆ เปลี่ยนมานั่งโดยจับปีศาจเอาไว้บนตัก ค่อยยังชั่วที่เปลี่ยนท่าแล้วอีกฝ่ายปล่อยมือจากแก้ม โดนหยิกแบบนั้นเขาคงท่องคาถาไม่รู้เรื่องแน่นอน

ปีศาจบอกว่าถ้าทำให้ตนสามารถลิ้มรสความสุนทรีย์ของชีวิตได้เหมือนคนปกติ หลังจากนี้จะอารมณ์ดีขึ้นสินะ...ระหว่างหาทางช่วยอีกฝ่ายตามเงื่อนไขที่ถูกเรียกร้องมามันไม่ง่ายเลย และเบาะแสที่อยู่ที่ห้องสมุดประจำเมือง...นอกจากจะมีจำนวนหน้าเยอะ มันอาจจะถูกเขียนด้วยภาษาโบราณที่ต้องตีความอย่างระมัดระวัง เอาเป็นว่าเขากับปีศาจตาแก่ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกพักใหญ่ ขืนโดนด่าทุกวันเขาได้เสกพายุหิมะใส่เมืองนี้แน่

ก็...เป็นเงื่อนไขที่พอจะทำให้กันได้ เขาตัดใจเรื่องเก็บร่างบอลลีเอาไว้ชุบชีวิตมันทีหลังแล้วล่ะ

"เจ้าของสามารถเพิ่มระดับให้มอนเตอร์สัตว์เลี้ยงของตัวเองได้ แล้วผมก็มีใบอนุญาตครอบครองมอนเตอร์ระดับสูงด้วยเพราะงั้นจะเปลี่ยนคุณเป็นคิงสไลม์นะครับ"

คิงสไลม์...ร่างพัฒนาสุดยอดของสายพันธุ์สไลม์ เมื่อได้รับพลังเวทเข้าไปและปลดปล่อยขีดจำกัดโดยเจ้านาย สีตัวจะเข้มขึ้น มีความแข็งแรงว่องไวมากขึ้น และที่สำคัญที่สุด...คิงสไลม์นับเป็นมอนเตอร์ที่ฝึกไว้ใช้ต่อสู้ได้ ความฉลาดอาจจะเหนือกว่ามอนเตอร์ชั้นเดียวกันหลายๆ ชนิดด้วย

วูบ...

พลังเวทสีม่วงอ่อนไหลซึมเข้าไปในก้อนสไลม์ ไม่นานนักความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น ภายนอกรูปร่างยังกลมอยู่แต่สีเปลี่ยนไปตามที่คาดไว้ ส่วนภายใน...ปีศาจรู้สึกเหมือนเผลอหลับตาไปชั่วครู่แล้วเพิ่งจะลืมตาขึ้นมาได้ ตอนนี้ม่านสีฟ้าน่าหงุดหงิดหายไปแล้ว ถึงจะลำบากขึ้นตรงต้องหันไปมาถึงจะใช้ตาขาวๆ รับทิวทัศน์แต่มันก็คุ้ม ปีศาจดีใจจนยืดตัวขึ้นลง เอาล่ะ ทีนี้ก็...หืม

ปีศาจชะงักเมื่อประสาทการรับกลิ่นทำงาน กลิ่นเบอร์รีป่า...กลิ่นที่หอมหวานเชิญชวนให้ลิ้มลอง ปีศาจในร่างสไลม์หันไปมองหน้าอีเลียสแบบช้าๆ ที่คนบางคนบอกว่าฟิลเตอร์มีผลต่อภาพไม่ใช่การพูดเกินจริงเลย ก่อนหน้านี้มองโลกเป็นสีฟ้าไปหมด ไม่ว่าอีเลียสจะหน้าตาดีอย่างไรก็ดูแปลกตาสำหรับเขา ทว่าตอนนี้...ผิวสีมิลค์ช็อกโกแลต ริมฝีปากวาวๆ เส้นผมสีขาวที่ขับให้ผิวที่เข้มดูน่าดึงดูดแบบทวีคูณ ได้เห็นสีสันที่แท้จริงแบบชัดๆ นัยน์ตาสีเขียวสว่างคู่นั้นดูเหมือนผลึกคริสทัลไม่มีผิด

นี่เขาชำเราเจ้าเด็กนี่จนบิดเร่ามาแล้วสองรอบ แล้วก็ทำให้ร้องไห้จนขอบตาแดงอย่างนั้นหรือ!

"ฮัลโหล...ตอนนี้เห็นผมชัดไหมครับแด๊ดดี้"

"..."

หยุดเรียกว่าแด๊ดดี้ไม่งั้นเขาจะไม่อยากกลับโลกปีศาจแล้วนะ

หน้าอ้อนๆ เนื้อหอมนิสัยลามกแบบนี้...สเปกแด๊ดเลย