Chapter 4

Victor’s POV

There she was. 

Akala ko ay never ko na siyang makikita. 

Mabuti na lang at nagawa ko nang makaalis sa pagpipigil sa akin ni Mommy. 

I came back to Salcedo just for her. I know that she was waiting for me. Pero bumalik ako hindi para makipag-ayos sa kaniya. 

Bumalik ako para pagbayarin siya sa pananakit niya sa akin. 

Who does she think she was?

I am Victor Benitez. The only heir of the Benitez Corporation. And she dared to make a fool of me?

The moment I saw her again, kitang-kita ko agad ang labis na gulat sa mga mata niya. 

Lalo na noong magkaharap kaming muli. 

“S-Seryoso ka, Sir? You want me as your secretary?” naninigurado pang tanong ni Belinda. 

I smirked. 

What? Was she tense now because I’m here? Dahil akala niya malalaman ko na ang mga panggagago niya sa akin?

Well, sorry for her. Dahil matagal ko na iyong alam. 

“Yes. Okay lang naman, right?” 

She blinked. Those eyes. 

I won't fall for it this time. 

Mabilis na tumango si Belinda. “O-Of course, Sir! It's my honor to be your secretary!”

“Good. No need to tour me around. Just send me the sales report from 2023 to present,” utos ko. 

Pagkatapos ay naglakad ako paderetso sa magiging opisina ko. 

Hindi ko na kayang harapin pa si Belinda. Baka hindi ko na ma-control pa ang sarili ko. 

And she shouldn't blame me. Dahil ang nga susunod na mangyayari sa amin ay kasalanan niya. 

It was her payment for hurting me. 

No one hurts Victor Benitez without paying with their life. 

Belinda's POV

Para pa rin akong nananaginip ngayon na nagkita na kami ulit ni Victor. 

Ang akala ko talaga ay hindi na ito ulit mangyayari pa. Pero parang may mali. 

Para bang umaasta si Victor na hindi niya ako kilala kahit na ginawa niya akong secretary. 

Akala ko noong una ay para lang magkalapit kami ulit. Magkaayos o magkapaliwanagan manlang. 

Pero mali ako. 

Halos hindi na nga niya ako papagpahingain sa trabaho ko. Kahit saan ay kasama niya ako. 

Sa mga meetings. Sa mga company visits. Kahit sa simpleng handaan ay sinasama niya ako. 

Nahihiya nga ako dahil parang sinasadya niya iyon. Tapos ipapahiya niya ako sa harap ng maraming tao. 

Tiniis ko kahit na nalilito ako sa kung ano man inaasta niya. 

Ang Victor kasi na kilala ko ay sobrang mahal na mahal ako. Ni ayaw nga nito na madapuan ako ng langaw. Tapos ngayon ay halos alilain niya na ako sa hindi malamang dahilan. 

Hanggang sa hindi ko na kinaya ang ginawa niya isang beses. 

May company celebration kami noon. Taon-taon naming ginagawa iyon pagkatapos naming matagumpay na makapag-deal ng isang major deal. 

Naghanda talaga ako noong araw na iyon. I always do that. Nagsuot ako ng pink fitted gown na may mahabang slit sa may hita ko. 

Hinayaan ko lang na nakalugay ang buhok ko at naglagay ng kaunting make-up. 

Pagdating ko sa venue ay nakita  ko agad sila Andrea at Sir Mike. Nasa may entrance sila. 

Nasuot ng silver dress si Andrea. Habang si Sir Mike ay gwapong-gwapo sa suot nitong amerikano. 

“Bell! Wow! Ang ganda mo naman!” ani Andrea. 

Lumapit siya sa akin at nakipagbeso. Matipid akong ngumiti. 

“Ikaw din."

"Bagay na bagay sa ‘yo, Belinda,” ani Sir Mike. 

Lumabi si Andrea. “Sus! Kanina hindi manlang ako nabati. Kapag talaga si Belinda ang nasa harapan mo talbog na lahat, Sir!” 

Pinandilatan ko si Andrea. 

“Ikaw talaga, Andeng!” 

Natawa si Sir Mike. “It’s okay. Totoo naman. Pero ewan ko ba sa kaibigan mo. Hindi ko alam kung kailan niya ako sasagutin.” 

Napangiwi ako. “Eh sir—” 

“What are you three still doing here? Bakit hindi pa kayo pumasok sa loob?” 

Biglang sumingit ang isang pamilyar na baritonong boses. 

Paglingon ko sa likuran ko ay si Victor na iyon. Madilim ang mukha at salubong ang mga kilay na nakatingin sa amin. 

Agad kaming luminya ni Andrea at marahang nag-bow kay Victor. 

“Sorry, Sir. Hinintay kasi muna namin si Belinda,” si Sir Mike ang sumagot. 

Lalong nagsalubong ang mga kilay ni Victor. 

“Can’t you go inside without her? You are the manager, Mr. Castillo. Don’t disappoint me.” 

Nagkatinginan kaming tatlo. Nakita ko rin na tila ba ay nag-iba ang timpla ni Sir Mike dahil sa pagtataray ni Victor. 

“Ahm, Okay, Sir. Siguro. Pumasok na nga lang tayo sa loob.” 

Hinawakan ko na sa braso ni Andrea at sinenyasan si Sir Mike. 

“S-Sige. Para makapag-celebrate na rin tayo,” ani naman ni Andrea. 

Tumalikod na kami kay Victor. Lalakad na sana ako ulit pero muli akong napatigil. 

“Who says you can go now, Ms. Jimenez?” 

Unti-unti akong lumingon kay Victor. “What, Sir?" 

"Follow me.” 

Hindi na ako nakapagtanong pa noong naglakad na si Victor. Sinenyasan ko na lang sila Sir Mike na pumasok na sa loob. 

Ako naman ay nagmamadaling sumunod kay Victor. Halos magdapa pa ako dahil sa bilis nang paglalakad nito. Kaya noong bigla siyang tumigil ay naumpog pa ako sa likod niya. 

Nasapo ko ang noo ko. Napalabi pa ako dahil para namang wala talagang pakealam si Victor. 

“This is a celebration, right? So, we should be really entertained,” ani Victor. 

Nangunot ang noo ko. Pagtingin ko sa harapan niya ay may isang nakasarang pinto. 

Binuksan iyon ni Victor at agad kong narinig ang malakas na tugtog sa loob ng silid. Pumasok siya roon kaya sumunod ako agad. 

Bahagyang madilim ang paligid dahil sa dim lights. Medyo nakakahilo pa dahil sa disco lights. Sa isang mahabang lamesa ay nakapalibot ang ilang mga kalalakihan na may kaniya–kaniyang kapareha. 

“Mr. Benitez! You’re here at last!” ani ng isang lalake. 

Matipid lang na ngumiti si Victor. Pagkatapos ay lumingon siya sa akin. 

“Hindi ba ganito? You should now entertain us.” 

Napaawang ang bibig ko. Hindi ko pa maproseso ang sinabi niya noong hinawakan niya ako sa braso at biglang pinunit ang laylayan ng dress ko.