Se connecter“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
“มีอะไรกับมันแล้วใช่ไหม”“ริกกี้!”ริชสะดุ้งเฮือก ใบหน้าขาวๆ แดงก่ำขึ้นมาทันตา“ไอ้ฮานอยู่ฮ่องกง?”ใบหน้าริกกี้เขียวครึ้มขึ้นมาทันที จ้องใบหน้าแตกตื่นของผู้เป็นน้าด้วยสายตาเป็นคำถาม“มันอยู่ที่ไหน”ริชส่ายหน้า “ไม่รู้ ริกจะทำอะไร! นี่...”ริกกี้ก้มลงไปหยิบโทรศัพท์ในมือริชขึ้นมาอย่างโกรธเคือง โมโหที่
ฮ่องกง...“ริกกี้ จะมาทำไมไม่บอกล่วงหน้า” ริชจ้องหลานชายอย่างอึ้งๆ ที่หน้าประตูห้องพัก “แล้วนี่มากับใคร”“นิ้ง”“อ่าว หนูนิ้งล่ะ?”“อยู่ที่โรงแรม เห็นบ่นว่าเหนื่อยก็เลยให้นอนพัก”“ไม่สบายเหรอ”“ไม่ใช่หรอกน่า แล้วนี่จะไม่ให้ผมเข้าไปข้างในเหรอ หรือว่าน้าซ่อนใครเอาไว้”“พูดไปนั่นจะซ่อนใครล่ะ น้าแค่ตกใจ
ก๊อกๆแอ๊ด....เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองทีก่อนเปิดเข้ามา ไม่รู้จะเคาะทำไม กุญแจก็มียังไงก็ต้องไขเข้ามาอยู่แล้ว คะนิ้งคิดในใจระหว่างดึงสายตากลับมาดูทีวีทำเป็นเฉยกับการกลับมาของคนคนนั้นชิ! ถ้ามีไฟท์บินช่วงนี้ละก็จะชิงกลับก่อนให้ดู จะได้รู้ว่าเวลาทำอะไรไม่บอกมันรู้สึกยังไงโอ๊ย ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น“นิ้งก
“เอางี้แล้วกัน ริกอยู่กับเด็กเดี๋ยวนิ้งจะไปแจ้งเจ้าหน้าที่” “ไม่ต้องล่ะ เดี๋ยวริกไปเองนิ้งอยู่กับเด็ก” “ไม่ได้ นิ้งไม่เข้าใจภาษาญี่ปุ่น ริกนั่นแหละอยู่ เดี๋ยวนิ้งไปเอง” “แต่ว่านิ้ง” “น่าไม่ต้องห่วง นิ้งจัดการได้” ริกกี้จับแขนแฟนสาวอย่างเป็น

![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





