Masuk“เมาหรือเปล่า?”ริกกี้เอ่ยถามระหว่างอยู่ในลิฟต์ มือโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ“หือ เปล่า นิ้งไม่ได้แตะเลย”“ไม่ได้ดื่มเหรอ”“ไม่สิ เนี่ยมีกลิ่นเหล้าที่ไหน”สาวเจ้าไม่พูดเปล่าแต่เขย่งเท้าขึ้นคว้าต้นคออีกฝ่ายลงมาประกบริมฝีปาก รสจูบที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น ไหนว่าไม่ได้ดื่มไง ทำไมกลิ่
“เหมยไปเมืองนอกแล้วอ่า... สงสารหนูมีน”คะนิ้งพูดขึ้นมาระหว่างเดินเข้าสู่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยพร้อมกับเพื่อนๆ ในกลุ่ม เลโอซึ่งเป็นคู่สนทนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย“เทียน!”ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเทียนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เพื่อนๆ ในกลุ่มที่กำลังฟังเรื่องเหมยจากคะนิ้งและเลโอหันไปมองเจ้าของเสียงทันที“พี
“อย่าพาภามมาที่นี่อีก ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย”“เพนนี... ทำไม ฮาน...”คะนิ้งมองท่าทีโกรธกรุ่นของเพนนีด้วยความสับสน กำลังจะถามว่ามันเรื่องอะไร ทำไมต้องโกรธหนักแบบนั้น ร่างสูงของฮานก็เดินตามออกมาเฉลยข้อข้องใจของคะนิ้งทันทีฮานไม่พูดอะไร เพนนีก็เบือนหน้าไปทางอื่นด้วยท่าทางพะอืดพะอมทนหายใจร่วมกับอีกฝ่า
“ครับเฮีย ได้ครับ” ปริ๊นซ์พยักหน้าหงึกหงักแบบตั้งตัวไม่ทัน มองใบหน้าที่กำลังหลับสนิทของภามอย่างรู้สึกเอ็นดู “ถ้ามีอะไรก็โทรมานะปริ๊นซ์”คะนิ้งหยิบกระเป๋าขึ้นจะเดินตามริกกี้ออกไปก็ยังพะวักพะวนไม่หาย ฝากฝังโน่นนี่นั่นอยู่หลายคำราวกลับว่าไปไหนไกลทั้งที่ริกกี้จะพาไปร้านข้าวหน้าปา
“อ่อ เร็วๆ นะ” ริกกี้คว้าร่างภามขึ้นอุ้ม พาเดินลงมาบันไดหน้าตึงเล็กน้อย ตรงมาที่โซฟาแล้วเปิดทีวีดู แต่ดูไม่เป็นสุขหรอกเพราะน้องไม่อยู่เฉยๆ ต้องจับเอาไว้ตลอดไม่งั้นได้กลิ้งตกโซฟาแน่นอน “อยู่นิ่งๆ สิวะ เฮ้อ...” “มาแล้ว” คะนิ้งวิ่งลงบันไดมาอย่างร่าเริงมอง
“คะนิ้ง!” ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูผสมโรงกับเสียงเรียกทำให้คนบนเตียงพลิกตัวไปมาแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างทนนอนต่อไปไม่ไหว หันไปมองทางประตูที่ยังมีเสียงตะโกนเรียกไม่หยุด “เพนนี...” คะนิ้งพึมพำชื่อน้องสาวต่างสายเลือด ผ่อนลมหายใจยาวฝืนใจลุกออกจากเตียงมาเปิดประตู
ราเอลยิ้มขำมุมปาก เหอะ ฉันผ่อนลมหายใจยาวแล้วไม่พูดอะไรอีกNJ CAPITALฉันมองป้ายหน้างานอย่างใจหาย หันขวับไปมองราเอลที่อยู่ข้างๆ “ทำไมคุณไม่บอกนิ้งก่อนว่านี่เป็นงานเลี้ยงบริษัทพ่อริกกี้”“บอกนิ้งก็ไม่มาสิ”“ราเอล!”“เข้าไปข้างในเถอะ”ราเอลคว้าข้อมือฉันให้เดินตามอย่างเอาแต่ใจ ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ
“เอาคืนไป! ของที่มันไม่สำคัญน่ะเก็บเอาไว้ก็รกหูรกตา”ริกกี้มองสร้อยที่หล่นลงไปกองบนพื้นอย่างอึ้งๆ“นิ้ง! คนที่หาเรื่องก่อนคือนิ้งนะ เฮ้ยนิ้งกลับมาคุยกันให้รู้เรื่องสิวะ”ฉันจ้ำอ้าวออกมา น้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าเหมือนแรงผลักดันให้ฉันก้าวต่อไปข้างหน้าโดยไม่คิดที่จะหันกลับ“นิ้ง? เกิดอะไรขึ้น”“เหมย....”เห
“นี่ ปล่อย ที่นี่โรงพยาบาลนะ”“ไม่ได้นะนิ้ง ริกไม่ยอมให้นิ้งไป”“แล้วจะให้ฉันยอมเป็นเมียน้อยนายเหรอ ไม่มีวัน!”“เมียน้อย? พูดเรื่องอะไร”ตอนนั้นวงแขนที่รัดแน่นก็คลายออก ฉันหันกลับไปมองสีหน้าไขสือของริกกี้แล้วจู่ๆ ความโกรธมันก็พุ่งออกมา เผลอยกมือขึ้นตบหน้าเขาไปแรงๆ หนึ่งทีเพียะ!“อึก... นิ้ง?”เขามอ
เช้าวันต่อมาคุณยายทำหน้าตกใจที่เห็นเราทั้งคู่ แกล้งบ่นสองสามคำแต่ก็สั่งให้แม่บ้านทำข้าวเช้าเผื่อ ระหว่างนั้นก็จิกกัดฉันกับริกกี้ไม่หยุด ริกกี้ก็ช่างต่อปากต่อคำไม่เลิกราเหมือนเพนนีเลย ท่าทางคุณยายเองก็ดูจะชอบนะ เพียงแต่ปากแข็งไปหน่อยหลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็ขอตัวลา ยังมีอะไรอีกหลายอย่างที่ต้องสะสาง อ







![เมียลับ มาเฟียร้าย [ เซตมาเฟียร้าย 1 ]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)