สาวน้อยอ่อนแอ

7

สาวน้อยอ่อนแอ

“คือว่า...”

“ปล่อยให้คุณเดรกรอนานมันจะไม่ดีเอานะสาวน้อย”

“ฉัน...” ฉันรีบเก็บสีหน้าตื่นตูม ขณะเดียวกันก็พยายามคิดหาคำพูดที่พูดออกไปแล้วดูน่าเชื่อถือที่สุด “ฉันจำห้องคุณ ดะ เดรก คุณเดรกไม่ได้ค่ะ”

การ์ดตัวโตหรี่ตามองจนฉันทำตัวไม่ถูก ได้แต่ส่งยิ้มแหะๆ พลางยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยอย่างเก้อเขิน และก่อนที่ฉันจะแสดงพฤติกรรมกระโตกกระตากไปก่อน การ์ดคนนั้นก็พูดขึ้นแถมยังมองฉันด้วยความประหลาดใจอีกต่างหาก

“แปลกแฮะไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย แถมสีหน้ายังดูปกติกว่าทุกคนที่ผ่านมา ค่อนไปทางเฉยเมยซะมากกว่า แต่ก็...ดีๆๆ ถ้างั้นก็เดินตามฉันมา”

มีข้อสงสัยมากมายหลายอย่างที่พุ่งปรี๊ดเข้ามาในสมองของฉันตอนนี้ ทว่าก็ต้องเก็บความสงสัยเหล่านั้นและเดินตามคุณพี่การ์ดคนนี้ไปแบบเงียบๆ ก่อน

เนื่องจากฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณเดรกอะไรนั่นน่ะ...หน้าตาเป็นยังไง?

“คงถูกส่งมาใช้หนี้สินะ”

“คะ?”

เมื่อกี้เขาถามอะไรนะ ‘หนี้’ หรือ ‘หนี’

“สาวๆ ส่วนมากที่ถูกส่งมาที่นี่ก็เรื่องหนี้ทั้งนั้น

“เอ่อ…คงงั้นมั้งคะ”

“ใจเย็นขนาดนี้คงสมยอมสินะ”

“คะ...”

ฉันรีบเงยหน้ามองการ์ดจนเกือบหงานหลัง สิ่งที่เขาพูดมามันชักจะทะแม่ง ๆ ยังไงชอบกล ถ้าหากว่าความจำฉันไม่ผิดเพี้ยนเหมือนจะเคยได้ยินเรื่องคล้ายๆ อะไรอย่างนี้มาแล้วครั้งหนึ่ง

ใช่! นึกออกแล้ว ตอนที่อยู่บนรถบรรทุกเปียโนเคยเล่าให้ฟัง แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วสิ ว่าแล้วก็แกล้งถามดูหน่อยก็แล้วกัน

“สมยอมที่พี่หมายถึง เอ่อ...มันหมายความว่ายังไงเหรอ?”

“เข้าไปก็รู้เองแหละ”

“แล้ว-”

“ไม่ต้องถามมากแล้วเอาชุดนี้ไปเปลี่ยน” คำพูดของฉันถูกขัดด้วยชุดอะไรบางอย่าง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าการ์ดคนนั้นนำมาด้วยตั้งแต่ตอนไหน เขาใช้สายตาไล่มองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ “เข้าไปด้วยชุดแบบนั้นคุณเดรกคงไม่พอใจ”

ฉันก้มมองชุดที่ตัวเองใส่มาพลางยื่นมือไปรับชุดจากการ์ดคนนั้นมาแบบเลี่ยงไม่ได้อย่างงงๆ แต่ชุดที่ฉันใส่มาก็เซ็กซี่พอสมควรอยู่นา กระโปรงยีนสั้นเลยเข่าพร้อมเสื้อเปิดไหล่แน่ะ มีอะไรไม่น่าพอใจตรงไหนกันเรอะ?

“ชุดอะไรเหรอ?”

“ไม่มีเวลามาตอบคำถามแล้ว เข้าไปเปลี่ยนชุดเถอะน่า นานกว่านี้ท่านจะโกรธเอาได้”

ฉันถูกดันเข้ามาในห้องน้ำ ซึ่งก็ไม่รู้ว่ามีอยู่ตรงนี้ด้วยอีกนั่นแหละ เอาแล้วสิ...ทำไมทุกอย่างมันถึงอยู่เหนือการคาดเดาของฉันไปหมดอย่างนี้ล่ะ แล้วแบบนี้ฉันจะเอาตัวรอดจากสถานการณ์ต่อจากนี้ได้หรือเปล่าเนี่ย

คอสเพลย์ ‘ทหารสาวยั่วสวาท’

ถูกต้องแล้วล่ะ...ชุดที่ได้รับมาเมื่อสามนาทีก่อนคือชุดคอสเพลย์สุดเซ็กซี่ โชว์แก้มก้นหน่อยนึงพอหยุมหยิมน่ารักๆ กระชากใจชายหนุ่ม

ฮะๆ จะบ้าไปใหญ่แล้วฉัน เอาเป็นว่าหลังจากนี้ก็คงหนีไม่พ้นเรื่องบนเตียง

“เสร็จยัง?”

“สะ เสร็จ เสร็จแล้ว” ฉันตะโกนตอบการ์ดคนนั้น ขณะเดียวกันก็ตาลีตาเหลือกรีบเก็บชุดที่ใส่มาไว้มุมอ่างอาบน้ำ จากนั้นจึงรีบวิ่งแจ้นออกไปหาเขาในเวลาต่อมา “เสร็จแล้ว ห้องนี้ใช่ไหม ฉันเข้าไปเลยนะ”

“อืม”

ฉันสังเกตเห็นว่านายการ์ดนั่นแอบลอบกลืนน้ำลายลงคอหนึ่งอึก หลังจากที่ฉันเผยตัวออกมาจากห้องน้ำด้วยนะ ถ้าไม่อยากรู้อยากเห็นจนเกินหน้าที่ ป่านนี้นายนั่นสลบคาบาทาฉันไปนานแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะดูไม่เป็นพิษเป็นภัยแต่ก็ขอเอาตัวรอดไว้ก่อน

สองขาฉันก้าวเดินอย่างระมัดระวังไปตามทางเดินภายในห้องสีเทาขนาดกลาง ห้องทั้งห้องถูกทาด้วยสีเทาควันบุหรี่แต่ก็ถือว่าเป็นการตกแต่งห้องที่ดูดีเลยทีเดียว ถ้ามองเพียงผิวเผยไม่สังเกตรายละเอียดอะไรมากนักก็คือห้องทำงานดีๆ นี่เอง ทว่าดันมีเตียงขนาดคิงไซซ์ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีดำสนิทวางอยู่ข้างหน้าต่าง

ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อมองหาตัวคุณเดรกอะไรนั่น ก่อนที่สายตาจะสะดุดเข้ากับชายหนุ่มรูปร่างสมส่วนสวมชุดสูทสีดำ กำลังนั่งพ่นควันบุหรี่ออกจากปากให้ลอยเคว้งไปบนอากาศใบหน้าเรียบเฉย

“กล้าดียังไง ถึงปล่อยให้ฉันรอ”

น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เอ่ยออกมาเมื่อครู่ ทำฉันขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีเลยแฮะ แค่ขนลุกเฉยๆ หรอกนะไม่ได้มีความรู้สึกเกรงกลัวอะไรเลย ว่าแล้วก็แสร้งทำเสียงสั่นก้มหน้างุดอย่างกับสาวน้อยอ่อนแอ

“ขะ...ขอโทษค่ะ”

“มานี่”

“ไม่ได้ยินที่สั่งรึไง!”

ฉันยืนนิ่งเป็นตอตะโกอยู่กับที่ นายคนที่ชื่อเดรกจึงใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มท่าทางหงุดหงิด พลันลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวยาวๆ เข้ามาประชิดตัวฉันด้วยความเร็ว

“อยากตายรึไง ถึงกล้าขัดคำสั่งฉันน่ะ”

“ปะ เปล่าค่ะ...คงไม่กล้า” ฉันพึมพำเสียงเบาหวิว ช้อนสายตาขึ้นมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ พร้อมกันนั้นก็ห่อไหล่ทำตัวเล็กเหลือสองนิ้ว

แสดงเป็นคนอ่อนแอทั้งทีต้องเอาให้สุด

แม้จะเป็นแค่เพียงเสี้ยววินาทีและก็เพียงเสี้ยวหน้าเท่านั้นที่ฉันได้เห็น ว่าคุณเดรกที่การ์ดบอกว่ารอฉันอยู่มีหน้าตาเป็นยังไง และฉันขอตอบออกมาตรงนี้เลยว่า

หล่อ-มาก

คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัว ไม่มีคำอื่นอีกแล้วนอกจากคำนี้ ใบหน้าของเขามีเสน่ห์แต่ก็มีเศษเสี้ยวของความเย็นชาแฝงไว้ข้างในนัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้น

ถึงคืนนี้จะตกเป็นของเขาแต่ฉันก็ไม่อาจหาวโห่ แล้วฉันก็จะสมยอมแต่โดยดี

“อ่ะ! จะทำอะไรคะ” ฉันสะดุ้งตกใจ ที่จู่ ๆ นายนั่นก็จับไหล่ทั้งสองข้างด้วยความแรงพลันซุกไซร้ใบหน้าไปตามซอกคออย่างหื่นกระหาย “ปล่อยนะ!”

“อย่ามาสำออย ในเมื่อถูกส่งมาใช้หนี้อย่าริมาขัดขืน”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายถึงเรื่องอะไร” ฉันดิ้นขัดขืนสุดชีวิต ใช้กำปั้นทุบไปตามหน้าอกของเขาอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะบีบน้ำตาสะอึกสะอื้น “ยะ อย่าทำฉันเลยนะคะ ฉัน ฮึก”

“เธอไม่มีสิทธิ์ขออะไรทั้งนั้น” เดรกผละใบหน้าออกจากซอกคอแล้วรั้งร่างของฉันให้เข้าไปใกล้ เชยคางฉันขึ้นแล้วจ้องมองด้วยแววตาดูถูกดูแคลน “เธอก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ว่าทำไมถึงถูกส่งตัวเข้ามาในห้องนี้”

“ฉันไม่รู้” ฉันรีบแย้งทันควัน ตวัดสายตาอันเปียกชื้นขึ้นมองอย่างเว้าวอน “จะเรื่องอะไรฉันก็ไม่รู้ทั้งนั้น ฮึก ได้โปรดอย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮือๆๆ”

เดรกหลับตาลงช้าๆ ราวกับว่ากำลังสะกดกั้นอารมณ์ แถมยังขบกรามแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาจึงลืมตาขึ้น ทว่าตอนนี้สายตาของเขาได้เปลี่ยนไปจากตอนแรก และถูกแทนที่ด้วยสายตาแข็งกร้าวจนฉันแอบเสียวสันหลังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“ในเมื่อเธอเป็นลูกของไอ้ ส.ส. ขี้พนันนั่น ก็ต้องรับชะตากรรมแทนพ่อที่ก่อไว้ ไม่ว่าเธอจะรู้เรื่องหรือไม่รู้เรื่องก็ตาม”

ฉันไม่มีคำโต้แย้งใดๆ นอกจากเสียงสะอื้นกับสายตาเว้าวอน ฉันไม่รู้ว่า ส.ส. ที่ผู้ชายคนนี้หมายถึงเป็นใคร แต่อย่างน้อยการที่เสี่ยงชีวิตขึ้นมาบนชั้น VIP ของฉันวันนี้ก็ถือว่าไม่ได้คว้าน้ำเหลว ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคลับที่ทุกคนเข้าใจว่าเป็นแค่คลับธรรมดาก็เป็นแค่ฉากหน้า ส่วนฉากหลังนั้นจะเป็นอะไรค่อยสืบหาข้อมูลกันอีกที

เพราะตอนนี้จะต้องคิดหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์นี้ก่อน!

ระหว่างที่เดรกกำลังจะปลดหน้ากากที่ปกปิดเอาไว้ครึ่งหน้าของฉันออก (ลืมบอกว่ามีหน้ากากผ้าบางๆ สีดำให้มาด้วยซึ่งมันก็ส่งผลดีอยู่มากในการปกปิดใบหน้า) ฉันจึงรีบใช้มือทั้งสองข้างผลักหน้าอกเขาออกอย่างแรงเพื่อลีกเลี่ยง

นายนั่นใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจ “อย่าถ่วงเวลาให้ยาก ยังไงซะคืนนี้เธอก็ไม่มีทางหนีรอดไปได้หรอก ฉันเสียไปเยอะกับพ่อของเธอรู้เอาไว้”

ไม่รู้โว้ย พ่อของฉันทำสวนอยู่บ้านนู่น!

ตุ้บ

ทันใดนั้นเองร่างของฉันก็ถูกโยนลงไปบนเตียงอย่างแรงไร้ซึ่งความปรานี ย้ำว่าโยน ถ้าเกิดว่าเตียงที่ฉันหล่นลงไปไม่ใช่ที่นอนยางพาราอย่างดีกระดูกฉันคงหักไปแล้วหลายส่วน

“ฉันขอร้อง...ฉันไม่ได้รู้เรื่องด้วยเลย อึก”

นายนั่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอพลางถอดสูทตัวนอกออกแล้วโยนมันลงพื้นอย่างไม่ไยดี แล้วตามขึ้นมาคร่อมร่างที่มีเสื้อผ้าตัวจิ๋วห่อหุ้มร่างกายของฉันเอาไว้ แล้วก้มหน้าลงซุกไซร้ตามซอกคอขาว ราวกับหมาป่าที่หิวกระหายเหยื่ออันโอชะมาช้านาน

ฉันยังคงแสร้งร้องไห้ต่อไปแบบไม่หยุดพัก ขณะเดียวกันก็ดิ้นพล่านขัดขืนอย่างสุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอด (รางวัลตุ๊กตาทองคำต้องเข้าฉันแล้วแหละ) ส่วนสมองก็คิดหาวิธีการเอาตัวรอดต่างๆ นานาที่เคยฝึกฝนมา

“ทางที่ดีเธอควรอยู่เฉยๆ อย่าทำให้ฉันโกรธไปมากกว่านี้”

น้ำเสียงเย็นเยียบทำให้ฉันหยุดการกระทำทุกอย่างลงในที่สุด พลันช้อนสายตาที่เปียกชื้นมองหน้าเดรกอย่างเว้าวอน นายนั่นเหยียดยิ้มขึ้นมาก่อนจะก้มหน้าลงมาซุกไซร้ไปตามซอกคออีกครั้ง เช่นเดียวกับมือทั้งสองข้างที่ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างกาย กระทั่ง...

ในวินาทีที่เดรกกำลังจะกระชากหน้ากากผ้าออก ฉันรีบพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างของเขาพร้อมกับจับล็อคแขนทั้งสองข้างให้กางราบไปกับเตียง

“ในเมื่อขอร้องแล้วไม่ยอมให้…” ฉันกรีดนิ้วเรียวไปตามสันกรามพร้อมด้วยสายตาอันยั่วยวน “ฉันก็จะสมยอมแต่โดยดี”

นายนั่นดูแปลกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ ฉันก็เปลี่ยนอารมณ์ราวกับคนละคน แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากถาม ฉันก็ทำการลากลิ้นไปตามกรอบหน้าเลื่อนขึ้นไปตรงติ่งหู ถูไถริมฝีปากนามตรงติ่งหูเบาๆ ก่อนจะขบเม้มอย่างยั่วยุ

แม้ว่าการกระทำอันยั่วสวาทนี้จะมีหน้ากากผ้าบดบัง ทว่ามันกับไม่ได้เป็นอุปสรรคใดๆ สำหรับฉันเลย

“อื้อ~ อย่างนั้นแหละ อย่าได้ทำให้ฉันไม่พอใจ”

“คืนนี้...มันจะเป็นคืนที่คุณสนุกสุดๆ ไปเลย”

แววตาของเดรกเร่าร้อนดุจเปลวเพลิงในยามที่เขามองมา ทว่ามันกลับมีเสน่ห์เสียจน ฉันแทบลุ่มหลงไปกับใบหน้าหล่อเหลาของเขา

เดรกเอื้อมมือขึ้นมาเปิดหน้ากากพร้อมกับประทับริมฝีปากจูบอย่างเร่าร้อน รสจูบของเขามันช่างดุดันและป่าเถื่อน ฉันเผลอเผยอริมฝีปากออก เป็นช่องว่างให้ลิ้นสากสอดเข้ามาลิ้มลองรสหวานในโพลงปากได้สำเร็จ

เดรกไม่รอช้าล็อคต้นคอของฉันเอาไว้แน่น ก่อนจะทำการพลิกร่างของฉันให้กลับมาอยู่ด้านล่าง แม้จะมีการเปลี่ยนท่วงท่า ทว่าริมฝีปากของเราทั้งสองยังคงนัวเนียกันอยู่

ในตอนนี้ฉันเหมือนโดนยมทูตกำลังสูบวิญญาณออกจากร่าง เมื่อเดรกผละริมฝีปากออก แล้วใช้สายตาพราวเสน่ห์คู่นั้นจ้องเข้ามาในดวงตา เชื้อเชิญให้ฉันหลงใหลไปกับบทรักยั่วสวาทที่กำลังจะเกิดขึ้น

“เธอคือหญิงสาวที่ผู้ชายครึ่งประเทศหมายปอง น่าเสียดายที่มีพ่อเป็นผีพนันจนสิ้นเนื้อประดาตัว” ฉันนอนแน่นิ่ง ฟังสิ่งที่เขากำลังจะบอก “แต่ก่อนที่จะส่งเธอไปขาย ฉันคงต้องขอทดลองสินค้าชิ้นเอกเสียก่อน อึก”

และในวินาทีที่เดรกกำลังจะถอดหน้ากากผ้าออกจากใบหน้า ฉันก็รีบใช้นิ้วทิ่มเข้าไปกลางลำคอระหว่างไหปลาร้าทั้งสองข้างของเขาอย่างแรง ส่งผลให้เขาสลบไปกลางอากาศโดยที่ไม่ทันได้ตั้งตัว

“หนักชะมัด”

ฉันใช้แขนทั้งสองข้างยกตัวนายนั่นออกอย่างทุลักทุเล คนอะไรหนักเป็นบ้า แต่ก็ถือว่าทักษะการป้องกันตัววิธีนี้ใช้ได้จริงอย่างที่ฝึกมาล่ะนะ

นอนตายตาหลับแล้วคราวนี้

ฉันยืนพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียง ‘นายเป็นใคร?’ นั่นคือคำถามแรกที่โผล่เข้ามาในหัว

รสจูบของเขามันทำให้ฉันลุ่มหลง

ฉันสะบัดความคิดออกจากหัว ก่อนจะทำการค้าห้องเพื่อหาข้อมูลที่บ่งบอกตัวตนของผู้ชายคนนี้ แต่สิ่งที่ฉันเจอคือความว่างเปล่าฉันไล่เปิดลิ้นชักทุกตัวที่มี กระทั่งมาสะดุดอยู่กับรูปโพลารอยด์ขนาด 4x6 นิ้วในลิ้นชักชั้นสุดท้าย

โพลารอยด์ใบนี้ปรากฏร่างของเด็กนักเรียนชายสองคนสวมใส่ชุดมัธยมต้น ทั้งสองกอดคอกันด้วยความรักใคร่ ระบายยิ้มกว้างให้กับกล้องอย่างมีความสุข คนที่ยืนฝั่งซ้ายถ้าฉันเดาไม่ผิดน่าจะเป็นเดรกตอนยังเด็กเพราะสีผิวที่ขาวปานไฟนีออน แต่ฝั่งขวามือให้ความรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนคนรู้จัก จนต้องพยายามนึกถึงใบหน้าของแต่ละคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต

นึกไปนึกมาฉันจำต้องเบิกตาโพลงขึ้นมาทันทีเพราะเด็กคนนั้นหน้าตาคล้ายกับจอร์น ใช่แล้วเด็กคนนี้ต้องเป็นจอร์นที่ฉันรู้จักแน่ ๆ จะต้องถ่ายรูปเก็บไว้เพื่อสืบหาข้อมูลต่อไป ทว่า...

ดันลืมโทรศัพท์ไว้ในห้องน้ำด้านนอกน่ะสิ บ้าเอ๊ย!

“บัดซบที่สุด!” ฉันสบถออกมาอย่างหัวเสีย “งั้นขอถือวิสาสะเอาไปเลยละกันนะ”

พูดเองเออเองคนเดียวก่อนจะหันหลังเดินกลับไปยังประตูที่ใช้เข้ามาในตอนแรก มองซ้ายมองขวาเพื่อเช็คให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ด้านนอก แล้วรีบวิ่งสี่คูณร้อนมุ่งหน้าเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำทันที

“เธอเป็นใคร?”

ระหว่างที่กำลังจะถึงประตูทางออกโซน VIP ก็มีเสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้นด้านหลัง พอหันหน้ากลับไปมองจึงรู้ว่าเป็นการ์ด แต่ไม่ใช่คนแรกที่พาฉันเข้าไปหานายเดรก

“เอ่อ…”

“แกไม่ใช่คนของที่นี่” การ์ดตรงหน้าตั้งข้อสงสัย “แล้วแกเข้ามาได้ยัง