งานประมูล

13

งานประมูล

ผู้ชายที่ฉันยืนอยู่ต่อหน้าตอนนี้คือคนที่หมายทำร้ายและลักพาตัวฉันเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้าคอนโด ฉันพลาดท่าโดนพวกมันโปะยาสลบและจับตัวไปแต่ก็โชคดีที่คิมหันต์กับมกราช่วยไว้ได้ทัน

“ต่อให้พวกแกจะทำร้ายฉันให้ตายตรงนี้ ฉันก็ไม่มีวันบอก” คนร้ายพูดออกมาเหมือนรำพึงจนแทบไม่ได้ยิน

“เป็นหมารับใช้ที่จงรักภักดีสินะ” ฉันยืนเอามือกอดอกเอนหลังพิงกำแพงภายในห้องขัง ทอดสายตามองคนร้ายปากแข็ง ที่กำลังจะหมดสติอยู่รอมร่อด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “ต่อให้เค้นจนน้ำลายแห้งก็คงไม่ยอมบอกสินะ อืม...โอเคเข้าใจแล้วล่ะ”

ฉันใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มของตัวเองด้วยความหงุดหงิด หลังจากที่คิดดูแล้วว่าต่อให้ต้องทรมานไอ้หมารับใช้จนปางตายสักแค่ไหน มันก็ไม่มีวันคายความลับออกมาอย่างแน่นอน ก็คงเดิมพันชีวิตไว้กับผู้อยู่เบื้องหลังของมันไว้เยอะอยู่เหมือนกัน

แต่ก่อนที่ฉันจะเดินออกไปจากห้องคุมขังก็จำต้องชะงักฝีเท้าลงเสียก่อน ในเมื่อผู้ร้ายต้องการอยากให้ฉันทรมานมากนัก ก็ต้องเลือกใช้วิธีที่ฉันจะไม่เสียแรงเปล่าก็แล้วกัน

“อ้อ อีกอย่างนะ อดข้าวอดน้ำตลอดระยะเวลาที่อยู่ในห้องขังใต้ดินนี้ จนกว่าจะหมดลมหายใจก็แล้วกันนะ”

ฉันแสยะมุมปากอย่างพอใจ ก้าวฉับ ๆ ไปตามทางเดินด้วยแววตาอันว่างเปล่า อันที่จริงฉันรู้อยู่แล้วแหละว่าใครคือคนที่ส่งผู้ร้ายพวกนั้นมา แต่ที่จับมาทรมานเพียงคนเดียวอยู่แบบนี้ทำไปเพื่อความสะใจเท่านั้นเอง

เท่านั้นจริงๆ ที่ฉันต้องการน่ะนะ

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังสนั่นไปทั่วสนามซ้อมอย่างเซ็งแซ่ กระสุนขนาด 9 มม. พุ่งออกจากปลายกระบอกด้วยความเร็วแสง ปักลงกลางจุดสีดำบนเป้าล่อโดยไม่คลาดเคลื่อนเลยแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

ระหว่างทางเดินขึ้นไปชั้นบนจะต้องผ่านห้องซ้อมยิงปืน ก็เลยขอระบายอารมณ์ด้วยการยิงปืนเล่นหน่อยก็แล้วกัน

แปะ แปะ แปะ~

เสียงปรบมือในจังหวะสม่ำเสมอดังขึ้นด้านหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏขึ้นพร้อมกับคำทักทายที่ทำให้ผู้ได้ฟังถึงกับกระตุกยิ้ม

“ว้าว ฝีมือการยิงปืนของเธอไม่เคยตกเลยจริงๆ”

ฉันหัวเราะในลำคอด้วยความพอใจ ขณะเดียวกันก็บรรจุลูกตะกั่วลงไปในซองกระสุน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวทอดมองไปยังเป้าล่ออย่างแน่วแน่ก่อนที่จะ

ปัง

เกิดเสียงสนั่นดังไปทั่วทุกมุมห้อง ปลายกระบอกปืนเกิดเขม่าควันคลุ้งออกมาเล็กน้อย

ฉันวางปืนสั้นในมือลงในที่รองรับ แล้วหันหน้าไปหามกราที่ยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ข้างๆ คิ้วข้างขวาของเขากระตุกเลิกขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ช่วยงานพี่เคนหรือไง”

“ลงมาดูเธอน่ะ คิดไว้แล้วว่าต้องมาระบายอารมณ์อยู่ที่นี่”

“ทำเหมือนรู้ใจของฉันไปหมดอย่างนั้นแหละ”

“จะว่าแบบนั้นก็ถูก”

คำพูดของมกราเมื่อครู่ทำให้ฉันชะงักกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ลง เลื่อนสายตาขึ้นไปสบประสานเข้ากับเขานิ่งด้วยความฉงน

“ทำเป็นตกใจไปได้ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะคิดมากต่างหากล่ะ”

“...อ้อ อย่างนั้นสินะ” ฉันกะพริบตาอย่างถี่รัวพยายามดึงสติกลับเข้าที่ เสี้ยววินาทีที่ฉันคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาเป็นห่วงตัวเองขึ้นมา แทบอยากจะเอาค้อนทุบใส่หัวตัวเองแรงๆ เชียวล่ะ

ฉันกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกับปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “คนอย่างฉันมีเรื่องอะไรให้คิดมากมายงั้นเหรอ”

“แววตาและสีหน้าของเธอมันชัดเจนนะโนเบล”

“ก็...ไม่มีอะไรหรอกน่า ช่างฉันเถอะนะ”

เกิดความลังเลขึ้นมาชั่ววูบระหว่างนั้น แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะปิดบังเรื่องราวที่รบกวนจิตใจไว้เพียงผู้เดียว ไม่อยากให้มกราต้องมารับรู้เรื่องราวที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาด้วย ทว่าขณะที่ฉันเผลอปล่อยใจให้ล่องลอยมกราก็เข้ามาประชิดตัวอย่างกะทันหัน

มกราเอื้อมมือของเขาไปด้านหลังพร้อมกับช้อนเอวของฉันให้แนบชิดเข้าใกล้เขา การกระทำเหล่านั้นมันเกิดขึ้นเร็วจนฉันไม่ทันตั้งตัวจึงทำได้แค่เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ

“...นายจะทำอะไร?”

“ไปที่หนึ่งกับฉันหน่อยสิ”

ฉันขมวดคิ้วด้วยความงุนงง และเมื่อฉันกำลังจะอ้าปากถามก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อเขาเลื่อนมือเข้ามากกระตุกแขนให้ฉันเดินตามออกไปจากห้องซ้อม

“นายจะพาฉันไปไหน?”

“ตามมาเงียบๆ ก็พอ”

คราวนี้จะพาฉันไปทรมานที่ไหนอีกล่ะ ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าฉันตามอารมณ์ของผู้ชายคนนี้ไม่เคยทันเลยสักครั้งเดียว อยากจะสะบัดมือให้หลุดออกจากการจับกุมก็ทำไม่ได้ เพราะหมอนั่นดันจับแรงเสียจนเจ็บข้อมือไปหมด สุดท้ายแล้วก็เลยต้องเดินตามไปอย่างเงียบๆ

“สองคนนี้กำลังจะออกไปไหนกันเหรอ?” ระหว่างทางเดินก็พบเข้ากับพี่เคนที่เดินถืออุปกรณ์ออกมาจากห้องน้ำ เขาจึงเอ่ยถามตามมารยาทแต่คำตอบที่ได้จากมกราก็ทำให้พี่เขาเหวอไปตามๆ กัน

“เสือก”

ดังนั้นฉันจึงส่งสัญญาณผ่านสายตาไปหาพี่เคนประมาณว่า ‘ช่วยน้องหน่อยอย่าปล่อยให้น้องไปกับหมอนี่...พลีส’ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาจากพี่เคนคือหน้าเหยเกและทำมือเชือดเฉือนใต้ลำคอเป็นเชิงว่า ‘เตรียมตัวตายได้เลยน้องพี่’

เพราะฉะนั้นแล้ว ฉันจึงต้องเบ้หน้าเหมือนจะร้องไห้ส่งไปให้พี่เคน ก่อนที่พี่เขาจะเดินลับสายตาไป

“บอกได้ไหมว่าจะพาฉันไปไหน จะได้เตรียมตัวเตรียมใจถูก”

“ไม่ได้สินะ”

Mustang สีดำด้านของมกราโลดแล่นไปบนท้องถนนอย่างไร้จุดหมาย สีหน้าอันเรียบตึงของมกรากลับมาเป็นปกติเมื่อขับรถออกจากหน่วยงานมาได้สักพัก

“เราจะไปไหนกัน” สุดท้ายฉันก็ทนความเงียบต่อไปไม่ไหว ตั้งคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบขึ้นอีกรอบ “นายขับออกมานอกเมืองไกลแล้วนะ”

“เดี๋ยวก็ถึงเองแหละน่ะ นั่งเงียบไปเถอะ ถามเซ้าซี้มากรำคาญ”

ไม่น่าเอ่ยปากถามเลยตรู ฉันพูดในใจและหุบปากเงียบตลอดทาง กระทั่งมาถึงสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่อยู่ห่างจากตัวเมืองไกลมากพอสมควร ในเวลาต่อมามกราจึงจอดรถเทียบฟุตบาทใต้ต้นไม้ใหญ่

“ฉันอยากเดินเล่นเพื่อผ่อนคลายน่ะ”

ฉันหันหน้าไปมองเสี้ยวหน้าของมกราพลางระบายยิ้มกรุ้มกริ่ม แม้ว่าการกระทำก่อนหน้านี้มันจะดูเอาแต่ใจและไม่มีเหตุผล แล้วพอเวลาผ่านไปจนเราสองคนได้อยู่ด้วยกันก็กลายเป็นคนอ่อนโยนขึ้นมาจนน่าประหลาดใจแบบนี้

ฉันก็ไม่ถือโทษโกรธเคืองอะไรเขาหรอกนะ

“อือ”

ฉันพยักฟน้าขึ้นลงระหว่างที่ปลดเข็มขัดนิรภัยออกจากตัว จากนั้นจึงเปิดประตูและก้าวขาลงจากรถ รับรู้ได้ถึงสายลมอ่อนๆ ที่พัดเข้ามากระทบร่างแบบแผ่วเบา ให้ความรู้สึกผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ สถานที่ที่มกราพามาในครั้งนี้คือสวนสาธารณะนอกชานเมือง ที่เงียบสงบเหมาะแก่การเดินเล่นผ่อนคลาย

ก็ยังดีกว่าที่เขาพาฉันไปขังไว้ในห้องส่วนตัวให้อดข้าวอดน้ำน่ะนะ

ฉันสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด หลับตาลงฟังเสียงขับร้องของนกน้อยใหญ่บนต้นไม้ มันชั่งไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ

“ฉันชอบที่นี่จัง รู้สึกว่าความรู้สึกหนักหนาที่ผ่านมาหายไปหมดเลยแหละ”

“ฉันชอบมาเดินเล่นเวลาที่มีเรื่องให้คิดมากในตอนเด็กๆ”

“แต่บ้านนายอยู่กลางเมืองไม่ใช่หรือไง ที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะใกล้บ้านนายเลยนะ”

มกราหยุดยืนอยู่กับที่ฉันจึงต้องหยุดตามและหันไปมองว่าเขาเป็นอะไรไป

“มีอะไรเหรอ?”

มกราไม่พูด แต่สอดประสานนิ้วมือของเราเข้าด้วยกันแทนคำตอบ แถมยังระบายยิ้มหวานออกมาจนตาหยีเป็นสระอิ เล่นเอาหัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นมาเลยทีเดียว

“เดินแบบนี้ดีกว่าฉันกลัวเธอจะหลงทางน่ะ”

“หลงเหลิงบ้าบออะไรกัน” ฉันเบนสายตามองไปทางอื่น ขณะเดียวกันก็ออกแรงบีบที่มือ “ฉะ ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ ที่จะมาเดินหลงกะใครง่ายๆ น่ะ”

พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ ไม่ให้เขาจับได้ว่าฉันเสียอาการกับการกระทำของเขามากแค่ไหน แถมตอนนี้ยังรู้สึกร้อนวูบวาบตามใบหูอย่างไม่ทราบสาเหตุอีกต่างหาก

“เธอคือเด็ก...ที่น่าทะนุถนอมในสายตาของฉันอยู่ดีนะเบล”

@โรงแรมวาเนียร์

งานประมูลเครื่องเพชร The Orange

20:00 น.

“B1 เรียก ขอให้ B2,B3 ประจำตำแหน่งแล้วแจ้ง เปลี่ยน”

มกรากรอกเสียงผ่านเครื่องมือสื่อสารระหว่างที่กำลังเช็กความเรียบร้อยภายในงาน โดยการใช้โค้ดลับแทนชื่อบุคคลภายในทีม ทางด้านของเคนเมื่อได้รับคำสั่งจึงตอบกลับน้ำเสียงราบเรียบ ซึ่งเขามีหน้าที่สอดแนมระยะไกลจากอีกฟากของตึก

“B2 ประจำตำแหน่ง เปลี่ยน”

“B3 ล่ะ เปลี่ยน”

“B3 พูด กำลังเตรียมอุปกรณ์ เปลี่ยน”

“งานกำลังจะเริ่ม เร่งมือกันหน่อย”

หัวหน้าทีมออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด เหลือเวลาอีกไม่กี่นาทีงานประมูลเครื่องเพชรจะเริ่มขึ้นแล้ว อย่างที่ทราบแม้ในงานประมูลยิ่งใหญ่ขนาดนี้จะมีบอดี้การ์ดอยู่มากมาย ทว่าผู้ที่แฝงตัวเข้ามาโจรกรรมนั้นเลื่องชื่อในแวดวงตำรวจเป็นอย่างมาก

“B2 และ B3 ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างเตรียมพร้อม”

เมื่อเห็นว่าลูกทีมของตนนั้นเตรียมพร้อมแล้วเรียบร้อยมกราจึงรู้สึกวางใจ และกวาดสายตามองไปรอบงานบนชั้นดาดฟ้าแห่งนี้ ส่วนหนึ่งก็เพื่อมองหาหญิงสาวที่มักทำอะไรตามใจชอบโดยไม่รอคำสั่งการ

“B4 รายงาน ตอนนี้ฉันประจำที่แล้ว เปลี่ยน”

“มัวแวะชิมอาหารว่างในงานเหรอ B4 กว่าจะมาถึงแน่ะ”

“ลูกชุบก็อร่อยเหมือนกันนะ จบงานนี้คงต้องตามหาคนทำอาหารแล้วล่ะ” น้ำเสียงใสกังวานติดเล่นนิดๆ ส่งผลให้ผู้ได้ฟังลอบยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว “ถ้า B2 สนใจชิมเดี๋ยวจบงานจะห่อไปให้ชิม ฮะๆ”

“อะ ฮึ่ม”

และก่อนที่ลูกทีมทั้งสองจะได้พูดจาหยอกล้อนอกเรื่องไปมากกว่านี้ เสียงทุ้มกระหึ่มแอมไอจากหัวหน้าทีมจึงดังขึ้นเป็นสัญญาณปรามให้หยุดเล่น

“ฮ่า ๆ เรื่องนี้ผมไม่เกี่ยวนะ”

“บางทีคุณหัวหน้าทีมควรเติมความหวานเข้าไปในการใช้ชีวิตบ้างนะคะ”

มกราเลิกสนใจเสียงเจื้อยแจ้วที่พูดผ่านเครื่องมือสื่อสาร สอดส่ายสายตาสังเกตการณ์ไปทั่วงาน ทว่าดันไปสะดุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่ง รูปร่างของเธอนั้นสมส่วนราวกับนางแบบ ใบหน้านั้นถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางขลับให้เธอโดดเด่นอย่างเหลือเชื่อ แม้ว่าปกติจะมีเสน่ห์ในตัวอยู่แล้วยิ่งได้เห็นในคืนนี้เธอยิ่งมีเสน่ห์เพิ่มมากขึ้น จนคนมองราวกับต้องมนต์สะกด

ขณะนั้นเองก็เกิดร้อนวูบวาบขึ้นมาทั้งใบหน้าจนมกรารู้สึกแปลกใจ และก่อนที่จะเสียสมาธิไปมากกว่านี้เขาจึงเบนสายตาไปทางอื่น พลางถามถึงสถานการณ์ภายในงานกับลูกทีมบนชั้นดาดฟ้า

“B1 พูด จากมุมมองบนตึกตรงข้าม มีใครที่ดูน่าสงสัยบ้างไหม เปลี่ยน...”

“ยังไม่มีอะไรน่าสงสัย ทุกอย่างยังคงปกติ B3 รายงาน เปลี่ยน”

“อย่าชะล่าใจ เราไม่รู้ว่าคนร้ายจะลงมือเมื่อไหร่ ขอให้ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่เสมอ”

“รับทราบ เปลี่ยน”

ทุกคนต่างรับคำสั่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเว้นเสียแต่โนเบล ที่เธอนั่งร่วมกับบุคคลมีชื่อเสียงภายในงานจึงไม่ได้ตอบรับคำสั่ง แน่นอนว่าถัดไปด้านซ้ายมือของเธอนั้นคือจอร์น และไอรินที่รับหน้าที่เป็นประธานเปิดงานในครั้งนี้

“ขอเชิญทุกท่านพบกับ ‘เจนนี่ คิม’ นางแบบชื่อดัง ที่ให้เกียรติมาเดินแบบในงานประมูล ‘The Orange’ ที่ทุกท่านรอคอยได้เลยครับ”

สิ้นเสียงพิธีกรชื่อดังดนตรีเพลงเปิดตัวก็ดังกระหึ่มกึกก้อง พร้อมกับร่างระหงสะกดตาของนางแบบสาวชื่อดังอย่าง ‘เจนนี่ คิม’ ที่เดินเฉิดฉายออกมาจากหลังม่านพร้อมสร้อยเพชรที่มีชื่อว่า ‘The Orange’ อัญมณีหายากที่สุดในช่วงเวลานี้บนคอของเธอ

เจนนี่ คิม พรีเซ้นต์อัญมณีด้วยท่วงท่าดุจนางพญา เรียกให้คนในงานจดจ้องไปที่เธอจนยากจะละสายตา กระทั่งเธอหยุดนิ่งบริเวณตรงกลางเวทีระหว่างนักประมูลทั้งสองฝั่ง พลางโพสต์ท่าโชว์ The Orange บนคอจากนั้นจึงหมุนตัวแล้วเดินกลับไปยังตำแหน่งเดิม

“The Orange คือเป้าหมายของโจรในค่ำคืนนี้ ขอย้ำให้เฝ้ามองอย่าละสายตา เปลี่ยน”

“รับทราบ”

“เธอเริ่มประมูลได้เลยนะ B4 เปลี่ยน”

พอเห็นว่างานประมูลกำลังจะเริ่มต้น มกราจึงออกคำสั่งตามที่เตรียมไว้ให้กับผู้รับบทเป็นผู้ประมูลให้เริ่มดำเนินการ ขอแค่ The Orange มาอยู่ในมือของโนเบลทุกอย่างก็จะราบรื่น

“รับทราบ”

“พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ยืนอยู่ด้านข้างเวทีฝั่งซ้ายดูเหมือนว่าจะไม่ใช่คนของที่นี่”

B3 รายการขึ้นมาติดๆ หลังจากที่ B4 รับคำสั่งการ ทำให้มกรารีบเปลี่ยนทิศทางของสายตาไปยังตำแหน่งของผู้ต้องสงสัยทันที

“B1 พูด คอยจับตาดูอย่าให้ห่าง หากผิดสังเกตอนุญาตให้ลงมือทันที เปลี่ยน”

“รับทราบ”

ในขณะเดียวกันพิธีกรของงานประมูลก็ดำเนินงานไปอย่างเข้มข้นแบบไม่มีใครยอมใครกันเลยทีเดียว

“10 ล้าน”

“10 ล้านครั้งที่หนึ่ง 10 ล้านครั้งที่สอง” พิธีกรเริ่มนับทวนราคา

“15 ล้าน”

“15 ล้านครั้งที่หนึ่ง 15 ล้านครั้งที่สอง 15 ละ...”

“20 ล้านครับ”

ทุกอย่างเกือบจะจบลงด้วยดีกระทั่งเสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ส่งผลให้โนเบลเกิดลังเลใจขึ้นมาอย่างกะทันหัน จนเธอต้องขอความเห็นจากผู้นำทีม

“สู้ไหม? เราได้งบในการประมูลมาเยอะแค่ไหนเรื่องนี้ฉันไม่รู้”

“เราได้รับสิทธิ์ประมูลอย่างเต็มที่” มกราตอบกลับด้วยเสียงราบเรียบ เหลือเวลาไม่มากถ้าหากว่าโนเบลยังไม่ตัดสินใจในตอนนี้ผู้ชายคนนั้นจะกลายเป็นผู้ถือครองทันที

“30 ล้าน”

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาเซ็งแซ่ไปทั่วงานประมูลหลังสิ้นเสียงเสนอราคาของโนเบล และตามด้วยเสียงพิธีกรทวนราคาเพื่อยืนยัน

“30 ล้านครั้งที่หนึ่ง 30 ละ”

“50 ล้านครับ”

“คราวนี้ฉันขอปล่อยนะ ไว้จะตามประกบเอง”

“ไม่ได้นะ เดี๋ยว B4 ทราบแล้วเปลี่ยน!!”

เป็นอีกครั้งที่โนเบลตัดสินใจแบบหุนหันพลันแล่นโดยไม่รอคำสั่งจากหัวหน้าทีมอย่างมกรา ถึงแม้ว่าจะโมโหเดือดดาลสักแค่ไหนก็ต้องสงบสติอารมณ์และคิดหาทางแก้ไขอย่างเลี่ยงไม่ได้ สุดท้ายเขาจึงถอนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย และออกคำสั่งเพื่อแก้ไขสถานการณ์ตรงหน้า

“ทำตามที่ B4 บอก ผมขอให้ทุกคนเฝ้านายหัวฟ้านั่นอย่าให้คาดสายตา เปลี่ยน”

“รับทราบ”

“ ‘The Orange’ ชิ้นนี้จบอยู่ที่ราคา 50 ล้านโดยหมายเลข 55 ครับ”

แปะ แปะ แปะ

จบเสียงประกาศของพิธีกรเหล่านักประมูลทั้งหลายต่างปรบมือแสดงความยินดีให้กับผู้ที่ได้ครอบครอง ‘The Orangs’ ที่กำลังก้าวขึ้นไปบนเวทีเพื่อรับมอบผลงานอันล้ำค่า

“ชายผู้ต้องสงสัยเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว”

“B4 รับทราบแล้วเปลี่ยน”

“ดะ-” ยังไม่ทันที่มกราจะได้อ้าปากบอกถึงแผนการ สายตาของเขาก็เห็นร่างบางในชุดเดรสสีแดงเลือดนกเริ่มเคลื่อนไหว “B4 เดี๋ยวก่อน ผมขอสั่งให้คุณหยุดเดี๋ยวนี้!”

“โธ่เว้ย! B3 รีบลงมาเสริมกำลังในงานด่วน”

ฟู่

กรี๊ด~