Chapter 1: Nowhere to go

Mikaela’s POV

“Letche, Mikaela! Ilang beses ko bang uulitin na huwang mong gagalawing yung mga gamit ko?!”

Napapikit na lang ako sa sakit dahil naramdaman kong tumama sa mukha ko ang isang mamahaling sapatos. Paghawak ko sa aking pisngi ay nakaramdam ako ng hapdi dahil nagkasugat na pala ako.

Si Leslie, pinsan ko, twenty-three years old na walang trabaho, pero kung umasta, akala mo siya ang nagpapalamon sakin.

“Les, sabi ng mama mo linisin ko raw yung kwarto mo. Sinusunod ko lang nama-”

“Did I ask you to explain?”

Hindi na ako sumagot at baka batuhin naman ako ng hawak niyang bag.

“Ano? Ngayon ka sumagot! Sagot!” Ika niya habang tinutulak tulak ako.

Palagi naman niya akong pinag diskitahan, maski sa university ay ginagawa niya akong alipin.

Hinahayaan niya akong pagtawanan at kawawain ng lahat.

“My gosh, you’re so annoying. Kaya ka pinabayaan ng magulang mo, eh”

Napayuko na lang ako. That one hurt. Hindi dahil ngayon lang niya yan sinabi, pero halos araw araw niya pinapamukha sa akin na iniwan ako ng magulang ko.

“Tignan mo dinumihan mo pa ang sapatos ko!” dagdag pa niya habang dinuduro sa akin ang sapatos na binato niya.

“Leslie!”

Sumigaw si Tita at akala ko sasawayin na niya ang anak niya.

Si Tita Evelyn ay kapatid ni Mama. Noong 20 years old ako, nawalan na akong ng magulang dahil sa isang aksidente, kaya sila Tita na ang kumupkop sa’kin.

“Yes, ma?” Sagot ni Leslie

“Anong kaguluhan to?”

“Ma, ‘yan kasing katulong mo, sinira ‘tong mamahalin kong sapatos.”

Sobrang sinungaling. Tinawag pa akong katulong. Mas mabuti pa nga ang ibang kasambahay, bayad ang trabaho nila. Samantalang ako, free labor na nga, wala pang matinong pagkain.

Mas mabuti pa ang mga alagang aso at pusa sa bahay na ‘to, nakakakain tatlong beses sa isang araw.

Ako? Swertihan pa kung may matitirang ulam, kahit na ako mismo ang nagluluto.

“Oh ano? Bakit hindi ka pa nagluluto ng hapunan, Mikaela? Alas-sais na!”

Of course. Ako pa rin ang mali.

“Tita, kakatapos ko lang po kasi maglaba at-”

“Puro ka dahilan! Palamunin ka na nga dito, pinag-aaral ka pa namin, at may gana ka pang sumagot sagot?

Napatingin na lang ako sa sahig kasabay ang malalim na pag-buntong hininga.

Pinag-aaral?

Twenty-two na ako, 3rd year college student, and I had been paying my own tuition for 2 years.

The only thing they provided ay isang maliit na storage room katabi ng kitchen, na mas malaki pa ang kulungan ng aso kesa sa kwarto ko.

At ang simpleng mabuhay sa pamamahay na ‘to ay binabayaran ko araw-araw gamit ang dignidad ko.

“Sorry po” wala naman akong ibang magagawa kundi magpakumbaba, kundi, wala akong kakainin.

“Sorry nang sorry! Wala ka bang ibang alam sabihin?”

Gusto siyang sagutin, gusto kong sabihin na pagod na ako at hindi ako katulong.

Gusto kong sabihin na hindi porke’t namatay ang mga magulang ko, may karapatan na silang tratuhin akong parang basura.

Pero hindi ko ginawa. Pumunta na lang akong kusina at nagsimulang magluto.

I couldn’t even defend myself.

Everytime na susubukan ko, isa lang parati ang pinapaalala ni tita.

“Kung hindi dahil sa amin, baka matagal ka nang namatay sa gutom”

Kaya mas pipiliin ko na lang manahimik, kesa sa walang makain

__________________________________________________________________________________________________________________

Pagkatapos nilang mag-hapunan ay ako naman ang susunod na kakain.

Ganito lagi ang senaryo tuwing kainan, kung ano lang ang natira nila, yun lang ang kakainin ko. Pero sa gabing ‘to, ni mugmog ng ulam ay walang itinira sa’kin.

Kinain ko na lamang ang natirang kanin na halos limang subo lang at saka ako nag-ulam ng toyo.

Pangako ko sa sarili ko, magkakaron din ako ng magandang buhay.

“Hoy Mikaela!” Sa kalagitnaan ng pagkain ko ay narinig ko ang sigaw ni Tito Roberto.

Pagbaba ko, nakita kong nakaupo siya sa sofa, may hawak na beer, at galit na nakatingin sa akin.

“Halika nga rito.”

Lumapit ako.

“Ano po ‘yon, Tito?”

“May nawawalang pera sa kwarto namin. Thirty thousand.”

Kumunot ang noo ko habang iniisip kung paano nawala iyon.

“Talaga?” Tumayo siya at lumapit sa akin.

“Eh bakit sabi ni Leslie nakita ka raw niyang pumasok sa kwarto namin?

“Nililinis ko lang po kasi–”

SLAP!

Napahawak ako sa pisngi ko.

For a second, I couldn’t even breathe. Sobrang sakit dahil sinampal niya ako sa parteng sinugatan ni Leslie.

“Wag kang magsisinungaling sa akin!”

Hinila niya ang buhok ko at kinaladkad mula sala hanggang sa may pintuan ng bahay.

“Tito, hindi po ako kumuha! Hindi ko po magagawa yon-” Sigaw ko habang pinipigilan ang masakit na pag hila niya sa buhok ko.

“Lumayas ka.” Madiin niyang sabi habang nakatitig sa mga mata ko.

Nanghina ako.

“Po? Bakit po?” Naiiyak na ako. Hindi ko na alam ang gagawin.

“Sabi ko LUMAYAS KA! Kung ayaw mong ipakulong kita!”

Napatingin ako kay Tita Evelyn, akala ko tutulungan niya ako, akala ko maiisip niya lahat ng itinulong sa kaniya ni mama, pero wala siyang puso.

Ang kapal nilang palayasin ako sa sarili kong pamamahay.

Lumingon ako kay Leslie. She was smiling.

And that was when something inside me finally snapped.

“Sige” tumayo ako at humarap sa kanila.

Natigilan silang lahat

“Aalis ako.” malamig kong sabi.

Tumakbo ako sa kwarto at kinuha ang mga gamit ko..

Napagtanto ko rin na ang tanging meron lang ako ay isang lumang backpack, tatlong damit, dalawang pantalon, isang pares ng sapatos, school ID, ilang dokumento, at ang natitira kong pera.

₱1,840.

Palabas na sana ako ng bahay pero napahinto ako sa malakas na tawa ni Leslie.

“Sawakas mawawalan na rin ng sampid”

Tinitigan ko siya nang malalim.

“Talaga ba? Sa pagkakaalam ko, kayo ng pamilya mo ang sampid dito sa pamamahay ko.”

“At talagang sasagot ka pa-” Sasampalin niya sana ako ulit pero napigilan ko siya.

“Tatandaan mo ‘to Leslie, babalikan ko kayo at kukunin ko ang lahat ng sa’kin”

Sinabi ko ‘yan nang may diin at agad nang lumabas ng bahay.

Paglabas ko ng p***o, sumalubong ang malakas na ulan.

Tumulo ang luha ko hindi sa dahilan na wala akong payong, pero sa dahilan na wala akong pupuntahan.

Habang naglalakad ako sa madilim na kalsada, may isang bagay akong ipinangako sa sarili ko.

Maghihiganti ako.