Chapter 3

“Hindi mo dapat palaging sundin ang utos ng iba tandaan mo yan.”

Napatingala si Bella, nagulat nang magtama ang kanilang mga mata ni Ronel dahil iyon ang unang beses na nagsalita siya ng mga salitang tila pabor sa kanya.

Bago pa man niya lubos na maunawaan, lumapit si Ronel, nananatiling malamig ang ekspresyon.

“Don’t let yourself be treated like a servant. Ang lugar mo sa bahay na ito ay bilang daughter-in-law ng pamilya Reynolds at hindi isang utusan o katulong.”

Mabilis na yumuko si Bella, naglalaro ang mga daliri sa kaba. “O-opo, Kuya,” mahina niyang wika, nanginginig ang tinig.

Isang hakbang pa ang inilapit ni Ronel, sapat para mapatalon ang puso ni Bella sa kanyang dibdib. Napigil ang kanyang hininga.

Matalim ang titig ng lalaki, para bang binabalatan ang lahat ng pagtatago niya, para bang nababasa ang bawat lihim na pilit niyang itinatago.

“Are you alright?” tanong ni Ronel. Walang lambing sa tono, ngunit mas lalong tumama sa puso ni Bella na para bang una beses na may tao nag tanong kung ok ba sya.

Tumango siya agad, ngunit kahit ano pang pag iwas ni Bella kitang kita sa namumugto niyang mga mata ang katotohanan di nya maitatago dahilan ng kanyang kakaiyak sa mga ng yayari sa kanya sa loob ng malaking bahay na iyon.

Tinitigan sya ni Ronel at tinanong. “Umiiyak ka.” 

Hindi iyon tanong kundi pahayag. At totoo. Dahil alam ni Ronel yon kahit na madalas parang wala lang sya pakelam sa mga ng yayari sa paligid nya sa loob ng bahay.

Nanigas si Bella, pigil ang hininga, takot na makapagsabi ng maling salita. Nanatiling malamig ang titig ni Ronel, ngunit sa ilalim nito, may bahagyang bakas ng pag-aalala.

Bago pa siya makapagsalita, may bigla sumigaw mula sa labas, ang tinig ni Kelly.

“Ronel, hurry up let’s go na! Kendra will be late!”

Malakas ang tawag. At sa sandaling iyon, nakita ni Bella na para ba may gusto sabihin si Ronel sa kanya, ngunit anumang salita ang nais niyang sabihin ay nilunok na lamang. At muli nadagdagan ang mga iniisip nya na kung ano ba dapat sasabihin ng Kuya Ronel nya sana.

Wala nang ibang sinabi, tumalikod siya at lumabas ng living room, sumama sa asawa at anak.

Nang tuluyang ng  naka alis ang mag asawa, saka lamang nakahinga si Bella, para bang nabunutan ng tinik sa kanyang dibdib.

Kinagabihan, muling nagsama ang pamilya sa dinning room para sa dinner. Ngunit may kakaiba napansin sila walang laman ang upuan ni Bella, ramdam ang kanyang kawalan sa dinning table ng mga oras na yon.

Palaging malamig ang pamilya Reynolds, walang lambing. Si Bella lamang ang may dalang sigla, ngunit bihira siyang makapagsalita.

"At nasaan ang magaling mo asawa Rain, isang taon na sya dito di pa rin nya alam ang oras ng dinner?” tanong ni Luwee sa bunso niyang anak, na nanlilisik ang mga mata.

Napatigil si Rain sa malamig na tono. “Baka nauna na kumain kanina, Mommy.”

“Anong baka?” manipis ang ngiti ni Luwee.

“Hm,” sagot ni Rain, ipinagpatuloy ang pagkain na tila walang pakialam.

“Ay naku You’re a husband, but so weak, Rain,” singhal ni Luwee, malamig ngunit matalim.

Ito ang pinaka kinaiinisan ni Rain tuwing magsalita ang ina ng ganito, lalo na sa harap ng mga kuya nya, kumakabog ang kanyang sikmura.

Hindi lang dahil sa sakit ng mga salita, kundi dahil naroon ang dalawa niyang nakatatandang kapatid, tahimik na saksi sa kung paanong palaging siya ang parang pinaka wala kwenta sa kanilang tatlo mag kakapatid sa mata ng kanila ina.

Laging para lang sa mga kuya nya ang atensyon ng kanilang ina. At ngayon, pati ang kanyang kasal ay tinuturing na failure kya lahat ng sisi, sa kanya.

Kasama na ang pagpili niya ng asawa: si Bella.

Isang asawang tingin ng ina ay napaka wala kwenta dahil galing ito sa kahirapan. Walang mataas na pinag-aralan di tulad ng iba nyang hipag. Isang babaeng madalas tratuhin na parang utusan ng mga hipag.

Palaging masunurin, palaging tahimik kaya lalo siyang nagmumukhang kawawa kumpara sa mga kapatid na ang mga asawa ay mula sa mayayama at kilalang pamilya.

Mariing nag sarado ang kamay ni Rain sa mesa, namutla ang mga kamao sa inis. Pilit niyang tinatago ang kanyang inis ng mga oras na yon, ngunit mahirap kapag patuloy ang salita ng ina dahil alam nya patuloy lang sya makakadinig na masasakit na salita mula sa sariling ina.

“Head of the family ka ng sarili mo pamilya,” malamig na dagdag ni Luwee. “Pero hindi mo man lang kayang ih control ang iyong asawa pano na kung magka anak na kayo. Bakit di ka gumaya ka sa mga kuya mo.”

Saglit lang siyang tiningnan nina Ronel at Kingstone, bago muling ipinagpatuloy ang pagkain.

Samantalng sina tahimik sina Kelly at Veronica, pigil ang hininga sa tensyon sa harap ng dining table ng mga oras na yun.

Yumuko si Rain, gigil na gigil ang panga.

“Opo, Mommy,” sagot niya, malamig.

Fifteen minutes  ang lumipas, natapos na sila  maghapunan. Isa-isa nang nagbalik sa mga kwarto ang pamilya, pati si Rain.

Tumungo agad si Rain sa kwarto kung san nandun si Bella para komprontahin dahil sa ngyari sa dinner. Pagbukas niya ng pinto, nakita niya si Bella, nakaupo sa sofa, nakatitig sa kanyang cellphone, pilit na pinapakalma ang isip.

Mabigat ang bawat hakbang ni Rain dahil sa mga ngyari sa dinner. Walang salita, bigla niyang hinablot ang cellphone mula sa kamay ng asawa at mabilis na ihinagis sa sahig.

CRASH!

“Rain…!” gulat na sigaw ni Bella.Nanlaki ang mga mata, pigil ang hininga.

“Diyos ko, Rain… ano’ng nangyayari?” bulong niya, nanginginig ang tinig sa gulat at takot.

Hindi sumagot si Rain. Walang ekspresyon ang mukha, ngunit makikita mo ang mga mata na puno ng galit.

Mula sa kanyang bulsa, inilabas niya ang isang business card at itinapon sa muka ng asawa.

“Meet that man,” galit na galit niyang utos. “And sleep with him until you’re pregnant.”

Na sobrang kinagulat ni Bella,na talagang tinotoo na ng asawa nya ang mga balak nya ipabuntis sya sa ibang lalaki.