Chapter 5

“Aray ko, ano ba yan!” matalim na sigaw ni Luwee, nakaturo kay Bella na para bang nakagawa siya ng mabigat na kasalanan kahit maingat naman ang ginawa. “Hindi mo inaayos ang pag gupit ng mga kuko ko!”

Biglang natahimik ang buong silid maliban sa malakas na kabog ng dibdib ni Bella.

Saglit na tumingin si Ronel, sapat lang para makita si Bella na nakaluhod sa sahig at si Luwee na hawak ang daliri na tila ba sinasadya ang eksena.

Nanatiling malamig ang ekspresyon ni Ronel, hindi mabasa.

Samantala, nakangisi si Kelly. Malinaw sa kanyang tingin alam niyang hindi aksidente ang nangyari, kundi palabas lang ng biyenan.

Tumayo agad si Kendra mula sa carpet, bakas ang pag-aalala sa mukha nang makita si Bella na natumba. Tatakbo sana bata papunta sa tita Bella nya, ngunit mabilis ang malamig na tinig ng ina.

“Sit down, Kendra.” Walang nagawa ang bata para tulungan tita Bella nya.

Napahinto ang bata, tumingin sandali sa ina, saka muling umupo at nagkunwaring naglalaro ngunit patuloy pa ring palihim na tumitingin kay Tita Bella, puno ng pag-aalala.

“Pasensya na, Mommy…” mahina ang tinig ni Bella, agad siyang tumayo at yumuko nang malalim. “Hindi ko po sinasadya.”

“Hindi sinasadya? Napaka careless mo tlaga, Bella! O baka naman sinadya mong saktan ako?” lalong tumindi ang boses ni Luwee.

“Hindi, Mommy! Hinding-hindi ko po gagawin ‘yon!” mabilis na depensa ni Bella, mariing lumunok. “Siguro… medyo pagod lang ako ngayon kaya”

Agad siyang pinutol ni Luwee.

“Pagod? Gusto mong sabihin na napapagod ka sa tungkulin mo?”

Bago pa makasagot si Bella, sumabat si Kelly, mas matalim pa.

“Hoy, Bella!” singhal niya, puno ng pang-aasar. “Alamin mo ang lugar mo. Kung hindi ka ipinanganak sa mayamang pamilya, at least you should know manners..”

Bahagyang yumuko si Bella, ang tinig niya ay parang latigo. “Gawin mo nang maayos ang trabaho mo, tigilan mo ang palusot. Nakatira ka sa bahay ng mayaman, hindi sa squatter.”

Mariing kinagat ni Bella ang labi, pinipigilan ang kirot sa lalamunan. Ibaba ang mga mata, ngunit sa loob, nagngangalit ang dibdib.

Huminga siya nang malalim, nakatitig sa malawak na bakuran ng mansyon na tila ba lalo siyang sinasakal.

Kanina, gusto lang niyang mahiga at magpahinga kahit sandali. Ngunit paano siya makakatulog kung puno ng insulto ang isip, paulit-ulit na bumabalik ang malamig na trato ng biyenan, at ang nakakasakit na utos ng asawa magdalang-tao sa ibang lalaki.

Sa pag-iisip pa lang, nanikip ang sikmura niya. Nanuyo ang lalamunan.

Dinampot niya ang walis na nakasandal sa dingding. Sinimulan niyang linisin ang bakuran hindi dahil kailangan, kundi dahil iyon lang ang paraan para hindi mag over think.

Ang paulit-ulit na galaw ay bahagyang relax sa kanya. Kahit ilang minuto lang.

“Bella.”

Isang mabigat na tinig ang tumawag, mahina ngunit mariin.

Napalingon siya, at nakita si Ronel na nakatayo hindi kalayuan nakasuot ng pormal na suit, parehong kamay nasa bulsa, malamig ang mukha gaya ng dati.

“Ano po yun, Kuya?” lumapit si Bella, hawak pa rin ang walis. Tumayo siya nang tuwid sa harap ni Ronel, pilit na nagpapakita ng composure kahit nanginginig ang tuhod.

“Hanggang kailan ka balak maging unemployed, hm?”

Walang trabaho?

Napayuko si Bella. Nanikip ang dibdib. Buong oras, siya ang nag-aasikaso ng bahay nagluluto, naglilinis, nag-aalaga sa biyenan higit pa sa katulong.

Ngunit alam niyang iba ang ibig sabihin ni Ronel. Ang tinutukoy niya ay totoong trabaho, sa labas, may sahod at posisyon.

“Hindi ko po alam, Kuya,” mahina niyang sagot, mas mahigpit ang hawak sa walis, handa sa susunod na pintas.

“May diploma ka di ba?” malamig na tanong ni Ronel.

Bahagyang tumango si Bella. “Meron pa po, Kuya.”

“Then replace my secretary. She’s on maternity leave.”

Napataas ang ulo ni Bella, nanlaki ang mga mata sa gulat.

“Se-seryoso ka ba, Kuya?” pigil ang hininga, nanlalaki ang mga mata.

Hindi sumagot si Ronel ng salita. Tinitigan lang siya, malamig ngunit malinaw na totoo ang sinabi.

“Pero Kuya” napahawak siya sa dibdib na kumakabog. “Two years course  lang po ang natapos ko. Kaya ko ba talaga?”

“I own the company,” malamig na tugon ni Ronel. Isang maikling pangungusap na walang puwang para sa pagtutol.

Nagningning ang mga mata ni Bella. Matapos ang isang taon ng pakiramdam na walang silbi, palaging iniinsulto, at tinatratong walang halaga ang ganito pagkakataon ay parang jackpot.

“Kung pwede, gusto ko, Kuya… gusto ko talaga!” hindi niya napigilan ang tuwa, umaapaw ang excitement.

Bahagyang tumango si Ronel. “Kung gano’n, you start tomorrow.”

Kinagabihan, mas puno kaysa dati ang hapag-kainan ng pamilya Reynolds.

Tahimik, tanging kalansing ng mga pinggan ang maririnig hanggang inilapag ni Rain ang kanyang baso, bahagyang tumunog, at napatingin ang lahat.

Tumingin siya kay Luwee, saka saglit kay Bella na nakaupo sa tabi ni Rain.

Bahagyang lumunok si Ronel, inilapag ang tasa ng kape.

““There’s something I want to say,” malamig ngunit mariin ang tinig, sapat para biglang tumindi ang tensyon.

Nakatitig si Luwee. Gayundin sina Kelly, Kingstone, Rain, at Veronica. Tahimik, naghihintay.

“Ano ‘yon, Ronel?” tanong ni Luwee, nakatingin sa panganay.

Pinunasan ni Ronel ang labi gamit ang napkin. “Starting tomorrow, magtatrabaho si Bella sa opisina. Papalitan niya ang secretary ko na naka-maternity leave.”

Natigilan si Rain, nakabitin ang kutsara sa ere. Napakapit si Kelly, bahagyang umubo, halatang nagulat gaya ni Veronica na agad tumingin sa bayaw.

Tumigil si Luwee, tumuwid ang likod, nakatitig kay Ronel na para bang nakarinig ng kabaliwan.

Biglang tumindi ang tensyon sa paligid. Ngunit nanatiling kalmado si Rain, malamig ang mukha. Ang tinig niya, walang puwang para sa pagtutol.

“Kuya Ronel, are you serious?” mahina ngunit iritadong tanong ni Veronica.

“I… ibig mong sabihin, si Bella magtatrabaho sa Reynolds Company? Secretary?” sabay tawa ni Kelly, puno ng pang-aasar.

Nanlilisik ang mga mata ni Luwee. “Ronel, don’t make rash decisions. Maraming aplikante na mas may karanasan. Bukod pa”

“The decision is made,” malamig na putol ni Ronel, pinatahimik si Luwee isang bagay na bihirang mangyari. Ngunit si Luwee lang ang may lakas ng loob.

Nakayuko si Bella, mariing hawak ang laylayan ng palda, ramdam ang mga matang nakatutok sa kanya.

Ngunit ni minsan, hindi siya tiningnan ni Ronel. Nanatiling malamig ang ekspresyon.

Sa huli, ibinaling ni Luwee ang tingin kay Bella. “