Chapter 2

Matapos ang tensyon sa almusal, dumiretso si Bella sa kusina upang hugasan ang mga pinggan na iniwan ng buong pamilya.

Mariin niyang pinisil ang sponge sa mga plato, na para bang ang bawat kuskos ay kayang burahin ang mga masasakit na salita ng kanyang biyenan.

Unti-unting bumagsak ang kanyang mga luha, humalo sa bula ng sabon. Tahimik siyang humikbi, nanginginig ang balikat sa bigat ng ultimatum: tatlong buwan para magdalang-tao.

Biglang may marahang haplos sa kanyang likod. Nagulat si Bella at mabilis na pinunasan ang luha gamit ang braso.

“Miss Bella…” malumanay na sambit ni Karen, ang kasambahay ng pamilya, habang hinahaplos ang kanyang braso.

“Tama na, Miss. Huwag ka nang umiyak. Sobrang mahalaga ng luha mo para sayangin sa mga salita nila, kahit pa kay Ma’am Luwee,” bulong niya, sabay agaw sa plato mula sa kamay ni Bella.

“Hayaan mo na ako ang magtapos nito.”

Ngunit mabilis na kinuha ni Bella ang plato. “Hindi, Karen. Ako na ang tatapos.”

“Pakiusap, Miss. Ako na. Magpahinga ka muna, siguradong pagod ka na,” malambing na sabi ni Karen.

Sa huli, ibinaba ni Bella ang mga pinggan at hinugasan ang kanyang mga kamay sa lababo. Lumapit si Karen, pinunasan ang kanyang mga kamay gamit ang malinis na tuwalya, saka siya niyakap na parang sariling anak.

Ngumiti si Bella, pilit na tinatago ang sakit. Ngunit alam ni Karen ang nangyari sa hapag-kainan.

“Huwag mong dibdibin ang mga salita nila” bulong niya.

Pinilit ni Bella ang sarili na magpakita ng tapang, pinilit na ngumiti. “Ayos lang ako, Karen. Huwag kang mag-alala.”

Hindi iyon ang unang beses na nakita ni Karen na insultuhin, saktan, at tratuhin si Bella na parang utusan sa loob ng marangyang bahay na ito.

Ngunit kahit ano pa man, manugang pa rin siya ng pamilya Reynolds kahit hindi siya kailanman itinuring na kapantay ng dalawa pang manugang.

“Matalas ang dila ni Ma’am Luwee, Miss Bella. Darating ang araw na babalik sa kanya ‘yon,” bulong ni Karen. “Huwag mong isipin na nag-iisa ka. Nandito ako.”

Bahagyang tumango si Bella, hinigpitan ni Karen ang hawak sa kanyang kamay, nagbibigay ng lakas para tiisin ang buhay sa bahay na ito.

“Magtiis ka, Miss,” dagdag pa niya. “Naniniwala akong darating ang araw na kapag nagkaroon ka ng anak na lalaki para sa pamilyang ito, makikita ka ni Maam Luwee bilang mas karapat-dapat na manugang.”

Napangiti si Bella sa kabutihan ng katulong. Ngunit kakaiba, hindi siya nakagaanan ng loob sa ideya ng pagkakaroon ng anak na lalaki.

Alam niyang nais lang siyang pakalmahin ni Karen.

Gayunpaman, nanikip ang kanyang dibdib. Dahil hanggang ngayon, wala pa siyang ideya kung paano siya magkakaanak.

Hindi man lang siya hinahawakan ng kanyang asawa.

“Miss, ako na ang magtatapos ng mga pinggan. Magpahinga ka na,” sabi ni Karen.

Yumuko si Bella, mahina ang tinig. “Pasensya na… sa abala Karen.”

“Bakit ka ba nahingi ng pasensya?” malumanay at nakangiti na sagot ni Karen. “Trabaho ko ito. Sige na, magpahinga ka. Kung mag uusap pa tayo, kailan ka pa nyan makakapahinga?”

Ngumiti si Bella isang tunay na ngiti matapos ang buong araw ng sakit.

“Maraming salamat, sigi iwan ko na eto sayo Karen pasensya na.”

“Walang anuman, Miss. Magpahinga ka.”

Tumango si Bella at dahan-dahang lumabas ng kusina, papunta sa kanyang kwarto.

Sa living room, naabutan niya si Kelly kasama ang panganay na anak.

“Mama…” sigaw ni Kendra, tumatakbo dala ang medyas at sapatos. “Put these on for me, Mama.”

Nakaupo si Kelly sa sofa, abala sa tablet at mga design. Saglit lang siyang tumingin sa anak.

“Isuot mo na lang mag-isa, Ken!” malamig niyang sagot.

“I can’t, Mama…” reklamo ng limang taong gulang.

Tsk,tsk.

Napairap si Kelly, saka napatingin kay Bella na kakalabas lang ng kusina.

“Bella,” tawag niya, pataray ang tono. Napatigil si Bella at lumapit.

“Ano ‘yon, Ate?” tanong niya.

“Isuot mo ang medyas at sapatos ni Kendra,” utos ni Kelly, na para bang kausap lang ang isang katulong.

Nagulat si Bella. Kanina lang sa almusal, tinawag siyang baog, at ngayon, inuutusan siyang tulungan ang anak ng hipag.

Ngunit dahil sa kanyang mababang katayuan sa bahay na iyon, ni hindi siya naglakas-loob na tumanggi.

“Oo, Ate,” sagot niya. “Halika, KenKen. Tulungan ka ni Tita.”

Ngumiti siya nang malumanay, inalalayan si Kendra sa sofa at lumuhod para isuot ang medyas at sapatos.

Palihim na nakangisi si Kelly, tuwang-tuwa na tratuhin si Bella na parang utusan.

“Ano ba Bella bilisan mo nga dyan! You’re so slow,” singhal niya.

“All done, Kenken,” malambing na sabi ni Bella, tumayo.

“Thank you so much, Tita Bella,” magalang na tugon ng bata.

Ngumiti si Bella, hinaplos ang ulo ng bata. “You’re welcome, Kenken.”

“Ang dami mo talaga talent, Bella,” pang-aasar ni Kelly. “Perfect kang katulong, perfect kang babysitter. Ano pa ba ang hindi mo kaya? Sabay tawa”

Nanahimik lang si Bella.

“At mamaya, tulungan mo si Karen bantayan si Kelcy,” dagdag ni Kelly. “Since Mahilig ka naman sa bata. Practice na rin ‘yan para sayo para pag nag kaanak ka.”

Bago pa makasagot si Bella, muling tumalim ang tono ng hipag. “Yun ay kung hindi ka baog. Pero kung baog ka nga, buong buhay mo, mag-aalaga ka ng anak ng iba, ng anak ko at ng anak ni Veronica.”

Nanatiling tahimik si Bella, nakatitig sa maliliit na paa ni Kendra, pilit na pinipigilan ang sarili.

“This afternoon, make milk for Kelcy, pakainin siya, at palitan ang lampin,” dagdag pa ni Kelly.

Si Kelcy, ang ikalawang anak nina Kelly at Ronel, ay six months old pa lang  na matagal na hinintay ng pamilya Reynolds.

Umaasa silang lahat na magiging lalaki na ang sunod na anak nina Kelly at Ronel, ngunit isa na namang babae.

Kaya ngayon, si Luwee ay lalo pang pinipilit si Bella na magdalang tao, na umaasang siya ang magbibigay ng tagapagmanang lalaki.

“Ang bilis mong matuto sa mga gawaing ganito.Normally, I hate others caring for my children. Pero para sa’yo, gagawin kong exception,” sabi ni Kelly.

Mahinang sumang ayon si Bella. “Opo, Ate.”

Ngumisi si Kelly. “Kaya gusto kita eh masunurin, parang aso”

“KELLY.”

Isang malalim at matigas na tinig ang pumutol sa kanya. Lumapit si Ronel, matalim ang tingin.

Saglit niyang tinitigan si Bella at si Kendra, bago ibinaling ang malamig na titig sa asawa. “Ano ang sinasabi mo dyan?”

Napalunok si Kelly sa bigat ng titig ng asawa