Chapter 4

“Rain…” mahina ang bulong ni Bella habang tumayo mula sa upuan, nanginginig ang kamay na inaabot ang business card. “Bakit kailangan pa nating pag-usapan ulit ‘to, kelangan ba talaga eto ung maging sulosyon sa problema natin, Rain?”

“Bakit?” matalim na tingin ni Rain. “Ah… iniisip mo bang biro lang ang sinabi ko kaninang umaga? Akala mo nag joke lang ako tungkol sa hospital expense ng lolo mo, ha?”

Yumuko si Bella, mariing pinisil ang card hanggang halos magusot.

“Rain… pero hindi ko kaya ipagamit katawan ko sa hindi ko asawa,” halos pumutol ang boses niya, mahina, halos hindi marinig. “Hindi ko kayang gawin ‘yon please Rain ayoko.”

Lumapit si Rain, mabagal ngunit nakakatakot ang bawat hakbang, hanggang wala nang pagitan sa kanilang dalawa.

“Just do it Bella,” malamig niyang sabi. “Dahil wala ka ng choice.”

Napatingala si Bella, dahil napupuno na ng luha ang mga mata. “Rain… pakiusap. Huwag mo naman akong pilitin ng ganito. 

“Tumigil ka.”

Isang salita lang, ngunit sapat para patahimikin siya.

Matagal siyang tinitigan ni Rain, matalim, para bang tumatagos sa dibdib niyang matagal nang naninikip.

“Do you want to know why I keep bringing this up?” bumaba ang tono ng boses niya, mas malamig pa kaysa kanina.

“Kanino mo sa tingin kasalanan na palaging minamaliit ako ni Mommy sa harap nina Kuya Kinstone at Kuya Ronel?”

Itinuro niya ang sariling dibdib, bumibilis ang hininga.

“Ako ang laging pinapahiya, Bella. Ako ang palaging sinesermonan ni Mommy. Tuwing nasa dinning table tayo, ako lang ang pinapagalitan ako lagi ang mali at wala ng ginawang tama.”

Bumaba ang tono niya hindi malambing, kundi puno ng pait.

Pagkatapos, itinuro niya ang asawa. “At ikaw… bakit hindi ka sumipot sa dinner kanina? Talaga gusto mo ko ipina pahiya”

Dahan-dahan niyang ibinaba ang tingin, tumama diretso sa mukha ni Bella.

“Kaya huwag kang mag inarte dyan. Do what I say,” mariin niyang bulong, sabay turo ng daliri sa dibdib ng asawa.

“Magbuntis ka agad. ‘Yan lang ang paraan para matubos ang lahat ng kahihiyan na dinadala ng asawa mo hanggang ngayon.”

“Magaling ka pala talaga sa multi tasking,” sabay tawa ni Veronica, nakatitig kay Bella na nagplantsa ng kanyang blazer na susuotin pag alis.

“Alam mo Bella no need to hire too many maids talaga. Ikaw lang, malinis na lahat ng sulok ng bahay ang galing galing mo talaga hanga talaga ko sayo mga talent.” Parang papuri ang tono, ngunit halata naman na ang papuri ay isang pang-aasar lang.

Sanay na si Bella sa mga insulto, kaya di nya na ito pinapansin. Nang matapos, pinatay niya ang plantsa at niligpit.

“Tapos na po, Ate Veronica,” malamig niyang sabi, walang emosyon, ni hindi tumingin kay Veronica.

“Oh really? Let me see nga.”

Agad niyang kinuha ang blazer, tiningnan na para bang naghahanap ng kamalian. Kumunot ang labi, sabay ngisi.

“Ano to' seryoso ka ba tapos na eto ng lagay na to'? Hindi pa rin maayos gusot gusot pa din, Bella. Ayoko ng ganito pa din. Plantsahin mo ulit bilisan mo at paalis na kami ni Kingstone!

Itinapon niya ang blazer sa mesa. Hindi gumalaw si Bella, nakatitig lang hindi lumalaban, hindi natatakot, para bang wala na siyang nararamdaman.

Nainis si Veronica sa titig na iyon.

“Why are you looking at me like that, huh?” matalim ang mga mata.

Nakakrus ang mga braso. “Hindi ka ba seryoso sa pagplantsa ng blazer ko?”

mag sasalita na sana si Bella, ngunit

“Veronica!”

Malakas na tawag ni Kingstone mula sa pintuan, halatang naiinip na. “Hurry up, or I’ll be late!”

Napatingin din si Bella, at sa isang sulyap ng matalim na tingin ni Bella, lalo siyang yumuko.

“Oo na eto na tapos na ko!” iritadong sagot ni Veronica. Ngunit ang galit niya, hindi kay Kingstone kundi kay Bella, na tila sinira ang mood niya.

Dinampot niya ang blazer, na nagusot na ulit, sabay taas ng kilay at naka ngisi.

“Mag-ingat ka, Bella.”

Lumabas siya, ng may pag babanta.

Nanatiling nakayuko si Bella hanggang tuluyang naka alis ang hipag. Saka lamang siya gumalaw, tinuloy ang susunod na gawain nya.

Umaga pa lang, pero marami nang gawain si Bella. Kailangan niyang tulungan ang biyenan, lalo na sa pag-inom ng gamot bago mag-almusal.

Tok. Tok. Mommy papasok po ako...

Mahinang kumatok si Bella sa pintuan ni Luwee, dala ang tray ng gamot at baso ng maligamgam na tubig.

“Pasok.” Malamig ang tinig mula sa loob.

Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto at pumasok nang dahan dahan. Nakaupo na si Luwee sa vanity, nakatitig sa sariling reflection.

“Mommy, inumin n’yo na po ang gamot,” mahina niyang sabi, inilapag ang tray sa tabi.

Tumalikod si Luwee, malamig na tiningnan si Bella mula ulo hanggang paa. Inabot niya ang baso at tablet.

“Where were you last night ha?” malamig na tanong, puno ng sisi. “Bakit wala ka sa dinner hindi mo ba alam oras ng dinner isang taon ka na dito di ba?”

Nanuyo ang lalamunan ni Bella. Naalala niya ang galit ni Rain kagabi dahil sa kanyang kawalan.

“Pasensya na, Mommy. Hindi po maganda ang pakiramdam ko kagabi, kaya hindi ako nakakain.”

Wala na siyang iba pa sinabi. Alam niyang walang saysay hindi mahilig si Luwee sa paliwanag, at hindi rin siya kailanman pinaniniwalaan.

Matapos inumin ang gamot, ibinalik ni Luwee ang baso nang hindi siya tinitingnan. Mabilis na kinuha ni Bella, ibinalik sa tray.

Hindi pa tapos ang gawain niya. Maingat niyang sinuklay ang mahabang buhok ng biyenan.

“Tapos na po, Mommy,” mahina niyang sabi matapos ipitin ng hairpin.

Bago siya makaalis, pinigilan siya ni Luwee.

“iabot mo nga ang tungkod ko.”

Agad siyang sumunod, iniabot ang tungkod, saka inalalayan ang biyenan papunta sa dining table.

Naglakad siya sa tabi, isang kamay hawak ang tray, ang isa nakasuporta sa braso ni Luwee.

Ngunit bago sila makarating, marahas na itinabig ni Luwee ang kanyang kamay.

“Ano ba huwag mo nga akong hawakan. Baka itulak mo pa ko para madapa ako,” malamig na sabi, sapat para mapalingon ang lahat sa mesa.

Nakatitig silang lahat kay Bella napako siya, namutla ang mukha.

“Pasensya na, Mommy,” mahina niyang bulong, sabay hila ng upuan para sa biyenan.