로그인Alas singko ng hapon. Sa maliit na bahay na may garden sa likod ng Forbes Park Hospital.Tapos na ang kasal. Wala nang tao sa kapilya. Umuwi na lahat ng bisita. Si Lola Pining, nasa kusina, nagliligpit ng mga tira-tirang pansit at adobo na galing sa handaan. Tahimik ang buong bahay. Ang tanging maririnig lang ay yung kuliglig sa garden at yung mahinang iyak ni Maya.Si Maya, nakaupo sa sahig ng kwarto nila. Suot pa rin niya yung simpleng puting wedding dress na binili nila sa SM. Pero ngayon, lukot-lukot na, may bahid na ng luha. Sa harap niya, isang maleta. Bukas. Nag-eempake siya.Si Drake, nakatayo sa may pintuan. Kagagaling lang niya sa tawag. Tawag galing sa New York. Galing sa nanay niya."Maya..." tawag ni Drake, ang boses nanginginig.Hindi lumingon si Maya. Tuloy pa rin sa pag-eempake."Maya, please, makinig ka sa akin.""Anong pakikinggan ko, Drake? Na aalis ka? Na iiwan mo ako dito sa maliit na bahay na to pagkatapos mo akong pakasalan kaninang umaga? Ganun ba, Mr. Del Fueg
Hindi Forbes Park. Hindi Manila Peninsula. Hindi rin sa malaking simbahan sa Makati na inakala ni Maya.Ang kasal nila ni Drake ay ginanap sa maliit na kapilya sa likod ng Forbes Park Hospital. Yung kapilya na yun kung saan sila unang nagkahalikan noong gabing may lagnat si Drake at akala ni Maya mamamatay na ito.Putimputi ang dingding. Maliit lang, kasya lang dalawampung tao. Pero punong-puno ng puting sampaguita at baby's breath. Ang amoy, parang yung pabango ni Maya noong una silang nagkita."Are you sure dito mo gusto?" bulong ni Lola Pining kay Maya habang inaayos ang belo nito. Ang belo ay hindi mamahalin. Pina-tahi lang ni Lola sa palengke, pero ang ganda. Simpleng-simple.Tumango si Maya. Ang suot niya ay puting bestida. Hindi wedding gown na bongga na may buntot. Isang simpleng off-white dress na hanggang tuhod lang, may lace sa manggas. Nabili nila sa department store sa SM Megamall, sale pa, 1,999 lang. Pero kay Drake, ito ang pinakamagandang damit na nakita niya sa buong
Totoo naman, sabi ni Drake habang hinihigpitan ang hawak sa kamay ni Maya. Kaya huwag ka nang aalis ha. Kasi pag umalis ka, babalik lahat ng sakit ko. At baka sa puso na next time, hindi na sa tiyan.Hinawakan ni Maya ang kamay ni Drake at hinalikan ang noo nito.Hindi na ako aalis Drake. Sabi ko diba, bahay na tayo. Sa Forbes Park. At ikaw ang bahay ko. Kaya dito lang ako. Magiging gamot mo habang buhay.Sa labas ng recovery room, si Lola at si Nanay nakatingin sa kanilang dalawa. Umiiyak din pero masayang masaya.Sa wakas, bulong ni Lola kay Nanay. Natanggal na ang totoong sakit ng apo ko. Pero may bago siyang gamot na habang buhay na.At sa gabing iyon sa Forbes Park Hospital, tahimik na ang lahat. Wala nang lagnat na 39. Wala nang sakit sa kanang baba ng tiyan. Kasi natanggal na ang appendix. At si Drake, mahimbing na natutulog habang hawak ang kamay ni Maya na hindi na bibitaw pa.Isang linggo ang lumipas. Nasa Forbes Park mansion na silang lahat. Si Drake, bawal pa rin magbuhat
Alas diyes trenta y singko ng umaga sa mansyon ng mga De la Fuente sa Forbes Park. Tahimik ang buong bahay. Si Lola Consuelo nasa kusina, nag-aayos ng mga baso. Si Nanay nasa guest room, inaayos yung mga damit na dinala nila galing Tondo. At sa pangalawang palapag, sa kwarto ni Drake, gising si Maya pero tulog pa rin si Drake.Kanina lang alas sais ng umaga nung dumating sila galing sa ospital. Akala ni Maya tapos na lahat. Akala niya pag uwi nila sa mansyon, makakatulog na sila ng mahimbing. Magiging maayos na. Kasi bumaba na ang lagnat ni Drake. Naging 37.5 na lang galing 39.8. Maayos na ang paghinga. Nakakain na ng lugaw.Pero ngayon habang tinititigan ni Maya si Drake, iba na naman ang itsura nito. Namumutla ulit. Pawis na pawis ang noo kahit naka aircon ang kwarto. At ang kamay na hawak ni Maya, nanginginig.Drake, bulong ni Maya. Hinawakan niya ang noo ni Drake. Mainit. Mainit na naman. Mas mainit pa kaysa kaninang madaling araw sa ospital.Dahan-dahan na dumilat si Drake. Maya,
12:07 AM - Forbes Park Hospital, Room 2008. Tulog na si Drake. Gising pa rin si Maya. Hawak pa rin ang kamay. Kanina pa tapos ang midnight remedy na ginawa ni Maya kay Drake. Bumaba na ang lagnat ni Drake mula 39.8 to 37.5 degrees. Stable na ang BP niya, 110 over 70. Maayos na ang oxygen niya, 98 percent. Pero si Maya hindi pa rin makatulog. Tinititigan niya ang mukha ni Drake na payapa na sa wakas pagkatapos ng ilang araw na hindi natutulog, hindi kumakain, kakahanap sa kanya sa lahat ng eskinita ng Tondo. Naalala ni Maya yung sinabi ni Drake sa kanya nung nasa Tondo pa siya, basang basa ng ulan, hawak ang lumang payong. Sabi ni Drake, Maya, kahit saang eskinita ka pa magtago, hahanapin kita. Kasi sa Forbes Park ka na nakatira. Sa puso ko. At ngayon na nahanap na siya, na nasa ospital na sila, na pauwi na sila sa bahay, natatakot si Maya na baka panaginip lang lahat.12:35 AM - Nagising si Drake. Biglang dumilat si Drake. Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ni Maya na kanina pa niya h
*12:07 AM - Forbes Park, Makati.*Pabalik na sila sa bahay.Pero hindi pa sila nakakapasok sa gate ng mansyon, huminto bigla ang Hilux. "Anak?" gulat na tanong ni Nanay ni Maya mula sa backseat.Si Maya, na kanina ay nakasandal sa balikat ni Drake sa front seat, biglang napabangon. Si Drake, na nagmamaneho, ay namumutla. Pawis na pawis kahit naka-aircon."Drake," bulong ni Maya."Hmm?" sagot ni Drake, pero paos."Thank you kasi hinanap mo ako," ulit ni Maya yung linya niya kanina, pero ngayon nanginginig na boses niya.Hindi na sumagot si Drake. Ang kamay niya na nasa manibela, nanginig."Maya, kahit saang eskinita ka pa magtago, hahanapin kita. Kasi sa Forbes Park ka na nakatira. Sa puso ko." Sabi ni Drake kanina sa Tondo, pero ngayon parang yung puso niya mismo ang bumibigay.At pagliko ng Hilux sa tapat mismo ng gate kung saan nakatayo si Lola Consuelo alas-sais pa lang ng umaga kanina naghihintay, pero ngayon ay alas-dose-syete na ng madaling araw at nandun pa rin si Lola hawak a







