ログインDARIUS
Her face is kinda familiar to me. Parang nakita ko na siya, hindi ko lang matandaan kung saan. Tumingin ako sa salamin, hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Ito na ba ang kabayaran sa pagkawala niya? Walang katapusang pagsisisi at pagdadalamhati. Tumingin ako sa picture frame na nakalagay sa side table ng kama ko. I saw her smile. Sobrang saya niya sa larawan. She's Amara Scarlet Buenavista- my long lost girlfriend. Nasa ganoon akong pagdadrama nang bigla na lamang bumukas ang pintuan na ikinagulat ko.
"Damn! Hindi ka ba marunong kumatok?!" inis kong tanong sa kanya. Hindi siya sumagot, tinitigan niya lamang ako na para bang may problema sa mukha ko.
"What?" tanong ko nang pumwesto siya sa harapan ko. Nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa bewang na para bang sesermonan ako. Bakit parang nakikita ko ang nanay ko sa kanya? Wierd!
"Maglalaba na ako. Nasaaan ang mga labahin mo?" seryosong sabi niya na para bang hindi boss ang kausap niya. I find her interesting.
" Ayun oh!" sabay turo ko sa gilid na katabi ng drawer ko.
"Ay sino yan? She's pretty ah." nakangiting sabi niya sabay turo kay Amara.
" Mind your business, woman," seryosong sabi ko at kinuha ang picture frame. Nilagay ko ito sa loob ng drawer at humarap ako sa kanya.
"Your job is to clean, not to ask anything." walang-ganang sabi ko pero nag-pout lang siya na hindi ko inaasahan. Hindi ko rin naman maipagkakaila na maganda siya mula sa mukha hanggang sa kabuuan ng katawan niya.
"Ang sungit naman, nagtatanong lang." nakangusong sabi niya habang kinukuha ang mga damit na nagkalat sa sahig. "Pero seryoso ang ganda niya. Girlfriend mo?"
Napabuntong-hininga na lamang ako. Kakasabi ko pa lang na huwag siyang magtatanong, nagtanong pa ulit.
"She's my wife," seryosong sagot ko. Bigla ay natahimik siya sa hindi ko malamang dahilan. Nakita ko rin ang pag-irap niya.
"So, kasal kana pala?"
Hindi ko maiwasang magtaka dahil sa hitsura ng mukha niya. Nakakagulat ba na may asawa na ko o hindi lang siya makapaniwala?
"Bakit ba ang dami mong tanong? Maglaba kana nga,"
Hindi naman sa pinagtatabuyan ko siya pero ayoko lang nang madaming tanong lalo na kung tungkol kay Amara. Hindi ko maiwasang alalahanin ang nakaraan.
Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Ang lapad na nang ngiti niya. Nang-aasar ba siya?
"Wala ka bang asawa, maliban sa kanya?" Nakakalokong ngiti na tanong niya. Anong akala niya sa akin, muslim? Itutulad pa niya ako sa mga babaero.
"Wala." seryosong sabi ko na nagpabura ng mga ngiti sa labi niya. Parang nadismaya siya sa sinabi ko.
"Alright, good to hear." seryosong sabi niya at mabilis na tumalikod.
"Ahhhhhhhhh!"
Pumalahaw ang malakas niyang hiyaw sa buong kwarto. Hindi agad ako nakapagsalita dahil sa nangyari.
"Ang first kiss ko....." Nakahawak pa siya sa labi niya habang ako naman ay parang napako sa kinatatayuan. Pinoproseso pa ng utak ko ang nangyari. Hindi niya kasi napansin ang basang tissue sa sahig. Isang hakbang niya lang ay nagbago ang lahat. Nadulas lang naman siya at sa akin siya mismo bumagsak.
"Bakit ba kasi paharang-harang ka diyan sa daan?" naiiyak na sabi niya. Naging kasalanan ko pa talaga. Pero teka, bahay ko to diba? Ako nga dapat ang nagagalit sa katangahan niya.
"Hoy maid! Bahay ko ito diba? Parang kasalanan ko pa. Ang beside, para namang ngayon ka lang nahalikan."
Galit siyang tumingin sa akin.
"Hindi mo ba naiintindihan ang ibig sabihin ng first kiss? Palibhasa, andami mo na sigurong nahalikan!" sigaw niya sa akin kaya bahagya akong natahimik. So, ako ang first kiss niya? Unbelievable.
"Hu-hu-hu...sob.."
Para naman siyang bata na inagawan ng candy.
"Edi maganda. Ayaw mo bang isa sa pinakapoging nilalang ni Lord ang first kiss mo?" nakangiting sabi ko pero inirapan niya lang ako.
" Nagbibiro ka lang diba? Nakikita mo ba ang sarili mo sa salamin? Kaasar ka, diyan kana nga!" inis na sabi niya at tumakbo palabas ng kwarto.
Napabuntong-hininga na lamanga ko at napaupo sa kama. My first kiss should be Amara but why the hell naibigay ko pa sa isang maid. Napasabunot na lamang ako sa buhok pero agad din naman akong napatigil at napaharap muli sa salamin. Halos hindi ko na makilala ang sarili ko. At sigurado ako na walang magkakagusto sa akin dahil sa hitsura ko ngayon.
Panahon na ba para kalimutan ang lahat at ayusin ang buhay ko? It's been 5 years simula nang mawala siya. Sa loob ng limang taon na 'yan wala akong ginawa kundi sisihin ang sarili ko at kalimutan ang kahulugan ng salitang kasiyahan.
Mula sa malalim na pag-iisip ay napagdesisyunan ko nang ibalik ang dating ako dahil kung makikita ako ngayon ni Amara, I'm sure hindi siya magiging masaya.
Mabilis akong tumayo at naglakad palabas. Hinanap ng mga mata ko ang bagong katulong ko. Nakita ko siyang tinatapon ang damit ko. Literal na tinatapon sa loob ng washing machine. Ganoon na lamang katindi ang galit niya dahil nahalikan ko siya? Andaming nagkakandarapa matikman lang ang labi ko. Samantalang siya? Pinandidirihan niya lang ako.
"Hoy!"
Sinubukan ko siyang tawagin. Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Kitang-kita ko ang inis sa mga ngiti niya.
"May pangalan ako. I'm Akhira," nakangusong sabi niya kaya napatango na lamang ako. Actually, my name is Akia Markisha Sylvastra. In order to hide my identity, I need to use fake name.
"Fine, Akhira. Samahan mo akong magpagupit," seryosong sabi ko sa kanya. Pinakatitigan niya ako at umikot pa na para bang pinag-aaralan ang kabuuan ko.
"Seryoso ka? Anong nakain mo?" walang-ganang tanong niya habang hawak ang kanyang baba na para bang nag-iisip. " Dumating lang ako, mag-aayos kana. Nagpapa-impress kaba?" nakangiting sabi niya kaya napabuntong-hininga na lamang ako.
"You are so dellusional. Iuntog kaya kita nang matauhan ka?" nakangiting sabi ko.
"I think nalove at first sight ka sa akin?" nakangiting sabi niya kaya mas lalo lamang nandilim ang paningin ko sa kanya. Seriously, mayroon pa palang mga tao na assumming.
"Hoy babae! Para sabihin ko sa iyo, hindi ako pumapatol sa walang bitaw," seryosong sabi ko. Nakacrossed pa ang kanyang dalawang braso.
"Ang harsh mo naman. Kaya nga ako nagtatrabaho para kumita ng pera, hindi kagaya mo na hanggang dito ka lang sa bahay. Batugan!"
Nagulat ako dahil sa sinabi niya. Sinong tinatawag niyang batugan? I have my own company. Sadyang, umuwi lamang ako dito sa bahay dahil gusto kong magbakasyon muna kahit konting araw. Pero tila ba pinaglalaruan ako ng tadhana. Nakatagpo ako ng isang babaeng hindi ko inaasahang sasagut-sagutin lang ako.
DARIUSInfairness, nagustuhan ko ang ulam na pinakain niya sa akin. Siya rin ang pangalawang babae na nakasabay ko sa hapagkainan. Una, si Amara- hindi ko tuloy maiwasang maalala ang masasayang kwentuhan at nakaraan namin. Napabuntong-hininga na lamang ako. Tahimik lang siyang nakatingin sa akin at maya-maya'y iiwas ng tingin. "See! Sabi ko sayo masarap yan," nakangiting sabi niya na tinanguan ko na lang.Kumuha ako ng alak sa ref. Gusto kong mag-inom ngayong gabi upang makatulog ako ng maayos. Ilang taon na rin akong inuusig ng konsensya at bangungot tuwing gabi.The bottle of wine sat heavy in my hand, the rich, dark liquid swirling gently inside the glass. I watched Akia from the corner of my eye as she sat across from me at the dining table. It was rare—almost unheard of—for me to share a drink, let alone a quiet evening, with someone I employed. But tonight felt different. The mansion was quiet, the usual heavy atmosphere seemed to have lifted, and for the first time in a long w
AKIANamayani ang katahimikan sa pagitan namin ni Darius. My body was shaking badly, yet I felt safe and comforted with him. Hinarap niya ako, ang kaninang galit niyang mukha ay napalitan ng matinding pag-aalala."Are you alright?" he asked gently. Tumango ako at bahagyang yumuko. Naghalo-halo na ang mga nararamdaman ko pero lamang pa rin ang pagkapahiya."Yes. Thank you... I didn't expect you to stand up for me like that." Hindi makapaniwalang sabi ko. "Why wouldn't I?" walang pag-aalinlangan na sabi niya. “No one deserves to be spoken to that way. It doesn’t matter if you work for me or not. You are a human being, and you deserve to be treated with dignity. Do not ever feel that you have to remain quiet just because someone thinks they are better than you.”Ang mga salitang iyon ay tumagos nang malalim sa puso ko. Sa sandaling iyon, lalo kong nakita ang tunay na pagkatao ng lalaking pinakasalan ko. Hindi lamang siya isang makapangyarihang bilyonaryo, kundi isang taong may mabuting
DARIUSI'm not interested about that woman. Kaya lahat ng sinasabi sa akin ni Mrs. Sylvastra ay wala akong pakialaman. Ginagawa ko lamang ito dahil ito ang kahilingan ng lola ko. She wants me to get married dahil gusto niya na bago siya pumanaw ay makita niyang may mag-aalaga sa akin. I don't have mother and father, only my grand mother took and raised me. They both died in accident.Hindi ko mapigilang mapatingin sa labas. Nasaan na kaya ang babaeng iyon? "Kanina kapa nakataingin sa labas, nay hinihintay ka ba?" tanong ni Mrs. Sylvastra.“My dog is nowhere to be found. She might have gone off somewhere.” nakangising sabi ko. Cough.. Cough..Cough...Napatingin kami sa kabilang table dahil sa pagkasamid ng isang babae sa kanyang inumin. Bumangon ito at walang sabi-sabing lumabas."Mauuna na ako, Mrs. Sylvastra," nakangiting sabi ko. Mabilis akong tumayo at humarap sa kanya. Yumuko ako bilang pagbibigay-galang sa kanya."Alright, Darius. Please, take care." nakangiti ring sabi niya.M
AKIA"Nagseselos kaba?" nakakaloko ang mga ngiti na sabi niya sa akin.Awtomatikong tumaas ang kilay ko dahil sa pagiging assuming niya."Ha-ha-ha-ha." Napaawang ang bibig ko dahil sa biglaan niyang pagtawa. Napaka-geniune ng tawa niya. Napatigil siya bigla at umiwas ng tingin."Sa dami ng pwedeng pagselosan, siya pa talaga? No thanks. Hindi ako kasing low class ng inaakala mo!" iritableng sabi ko."Grabe ka naman. Katulong ka lang naman!" bulyaw sa akin ng babae. Nakapamulsa pa siya at nakadungaw sa paanan ko dahil nakaupo ako mismo sa kanilang sofa."Yeah, but I have dignity. Ikaw? Anong pinagmamalaki mo bukod sa dibdib mong retokada?" nakangiwing sabi ko. Nakita ko ang panlalaki ng mga mata niya. Huwag niya akong susubukan kapag ganitong mainit ang ulo ko talagang iiyak siya sa bibig ko."What! Ang kapal naman ng mukha mo para sabihan ako ng ganyan!" sigaw ng babae at balak na sanang hablutin ang buhok ko nang humarang sa unahan si Darius."Enough! I'll pay. Aalis na kami," walang
AKIA"Saan ba kasi tayo pupunta?"I have been feeling uneasy this whole time—not because I feel embarrassed, but because someone might recognize me. If I get caught, my plan will be ruined.Nandito lang naman kami sa BGC at paniguradong maraming nakakakilala sa akin dito."Why do you keep hiding yourself? Are you ashamed of being with me?” nakakunot-noong tanong niya pero umiling lang ako at tuwid na naglakad. "H-hindi. Hindi lang ako sanay na gumala sa ganito kagandang mall.hehe," Hindi ko maiwasang tumawa ng peke para maalis ang tensyon sa pagitan namin. "Pwes, palagi kanang makakapaunta sa ganitong lugar hanggat kasama mo ako," nakangiting sabi niya. Napatigil ako sa paglalakad dahil hindi ko inaasahan ang sinabi niya. Idagdag mo pa ang ngiti niya at nangungusap na mga mata. And for the first time I find him handsome. Pinilit kong umiling at ibinaling sa ibang bagay ang atensyon. "Nagbibiro lang naman ako, namula kana agad. Kinikilig yan," natatawang sabi niya kaya sinamaan ko
DARIUSHer face is kinda familiar to me. Parang nakita ko na siya, hindi ko lang matandaan kung saan. Tumingin ako sa salamin, hindi ko maiwasang mapabuntong-hininga. Ito na ba ang kabayaran sa pagkawala niya? Walang katapusang pagsisisi at pagdadalamhati. Tumingin ako sa picture frame na nakalagay sa side table ng kama ko. I saw her smile. Sobrang saya niya sa larawan. She's Amara Scarlet Buenavista- my long lost girlfriend. Nasa ganoon akong pagdadrama nang bigla na lamang bumukas ang pintuan na ikinagulat ko."Damn! Hindi ka ba marunong kumatok?!" inis kong tanong sa kanya. Hindi siya sumagot, tinitigan niya lamang ako na para bang may problema sa mukha ko."What?" tanong ko nang pumwesto siya sa harapan ko. Nakahawak ang kanyang dalawang kamay sa bewang na para bang sesermonan ako. Bakit parang nakikita ko ang nanay ko sa kanya? Wierd!"Maglalaba na ako. Nasaaan ang mga labahin mo?" seryosong sabi niya na para bang hindi boss ang kausap niya. I find her interesting. " Ayun oh!" s







