Chapter 2- Three conditions

Nadine

Gusto kong matawa sa sinabi ni Alfon. Tinignan ko siya bago bumaling sa family of four na nasa living room.

Lahat ay nakatingin sa akin at hindi ko naiwasan ang pagkibot ng aking kilay ng makita ang smirk sa mukha ni Lois Lane.

“Wala ng bakanteng silid sa second at third floor?” ulit ko sa sinabi ng mayordomo.

“Yes, Miss Nadine.” Kahit na bahagya pang yumuko ang lalaki ng sumagot ay kita ko pa rin ang pagngisi niya.

“Sa laki ng bahay ng Madrigal family ay apat na kwarto lang ang meron dito?” tugon ko. 

“Nadine, please don't get mad. Ang second floor ay inuukupa nila Mom, Dad at Kuya Ryan. Ang ibang silid ay ginagamit bilang study room at wardrobe nilang tatlo.”

Hindi ako nagsalita at hinayaan ko siyang magpatuloy. Ngunit hindi nangyari yon dahil sumingit na si Ryan.

“Prinsesa ng pamilya si Lois Lane at marami siyang gamit kaya ang buong third floor ay siya ang gumagamit. Sa ngayon, sa basement ka na muna.”

“You're just adopted. Sino ka para sabihin sa akin yan? Ganon din si Lois Lane. Ang tunay na prinsesa ng pamilya ay nandito na kaya tanggalin nyo ang lahat ng gamit niya sa third floor at iyon ang ookupahin ko.”

Naglakad ako pabalik sa sala at naupo sa sofa.

“Nadine, hindi pwede ang gusto mong mangyari—”

Hindi ko pinatapos sa pagsasalita ang aking ama.

“Alfon, nakita mo naman siguro na isang buong cabin ay ako lang ang gumagamit ng sunduin mo ako.”

“Yes, Miss Nadine.” Halos pagpawisan na ng malapot ang lalaki. 

Bumaling ako sa aking ama. 

“You hear that? Tapos sa basement mo ako papupuntahin? Kung si Lois Lane ang prinsesa ng pamilya Miranda, why not send her to the Saavedra? Hayaan mong siya ang maikasal kay Aldrich Saavedra.” Naghahamon ang tingin na binigay ko sa kanila matapos kong magsalita.

Halata ang pagkagulat sa kanilang mukha. Si Alfon ang nagsabi sa akin ng lahat. Ang akala niya siguro, dahil galing ako sa bundok ay magiging kimi ako at madaling manipulahin.

“Hindi pwede!” malakas na bulalas ni Ryan at ng aking mga magulang.

“Aldrich Saavedra is a mad man. Hindi kakayanin ni Lois Lane na makisama sa isang kagaya niya!”

Natawa ako sa sinabi ng aking ama. 

“At sa tingin nyo ay kakayanin ko?” balik kong tugon.

Natahimik sila. 

Si Lois Lane ay kinuyom ang kamao habang kagat ang ibabang labi.

Mayaman ang mga Saavedra, kaya kahit sinong babae ay willing dapat na mapangasawa ang kahit sinong miyembro ng pamilya nila.

Pero ayon na rin kay Alfon, na-disfigure daw ang mukha ni Aldrich kaya walang nagawa ang ama nitong si Simon kundi ang ihanap ito ng mapapangasawa. Dahil sa utang na loob ng aking biological grandfather at nangako ito kay Simon ay ako nga ang tila naging pambayad eka nga sa utang na loob na yon.

“Lois Lane grew up being pampered. Hindi siya sanay sa hirap,” mahinang sabi ng aking ina.

“Oh, I see…” Biglang nagliwanag ang kanyang mukha, siguro ay naisip niyang bibigay na ako. “Dahil mula pagkabata ay wala ako sa piling nyo kaya naisip nyong nagdanas na ako ng hirap at sanay na. Ang mapangasawa ang isang mad man at makasama ito habang buhay ay maliit na bagay lang para sa akin? Wow, para hindi maghirap ang ampon nyo ay handa kayong  isakripisyo ang tunay nyong anak na pinabayaan nyo sanggol pa lang?”

Natahimik ang aking ina. May kung anong damdaming sumilay sa kanyang mukha. Ngunit mabilis iyong naglaho ng biglang magsalita si Lois Lane.

“Hindi sa ganon, Mom cares for you. Hindi mo alam kung paanong nasasaktan siya sa tuwing iniisip ka niya.”

“Lois…” Hinaplos ng aking ina ang pisngi ni ampon. 

“Sadya lang mahina ang katawan ko kaya hindi niya maiwasang mag-alala sa akin,” patuloy pa ni Lois Lane na may maliit na ngiti sa kanyang mga labi habang nakatingin sa aking ina.

“Napaka-understanding mo talaga, Lois… You're truly a daughter of the Madrigals.”

Tumaas ang kilay ko sa sinabing iyon ni Ryan. Natural, parehong ampon ang magkakampihan.

“Since she's a true daughter of the Madrigal, why not let her marry into the Saavedras now? Hindi ba at ang gusto nila ay ang TUNAY na anak ng mga Madrigal?” mapanuya kong tanong.

Nanahimik ang lahat kasabay na naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking cellphone mula sa bulsa ng pantalon ko. 

Kinuha ko iyon at tinignan. 

May email akong natanggap mula kay Julius. Binuksan ko iyon at binasa.

Isang makahulugang ngiti ang sumilay sa aking mga labi.

Binalik ko sa bulsa ang aking phone at nag-angat ng tingin sa family of four na nasa harapan ko.

“Kung ako ang magpapakasal sa Saavedra, I want my conditions to be met.”

“Say it,” mabilis na sabi ng aking ama. 

“First, I stay on the third floor, and you're going to clear it now.”

“At saan mo patutuluyin si Lois Lane?” galit na tanong ni Ryan. 

“Pati ba naman yon problema ko pa? Ang utak kahit hindi nakikita at kahit kasing liit lang ng munggo ay nandyan para gamitin.”

“Narinig mo, Dad? Anong klaseng—”

“Shut up!” saway ng aking ama kay Ryan bago bumaling sa akin. “Maraming gamit si Lois Lane kaya—”

“Kung ganon, let her marry into the Saavedras.”

Nagtangka na akong tumayo mula sa aking pagkakaupo ngunit mabilis na umawat ang aking ama.”

“Fine.”

“Dad!” bulalas ng dalawang ampon pero mas malakas ang boses ni Lois Lane. Ngunit hindi siya pinansin ni Christopher Madrigal na nanatiling nakatingin sa akin kaya nagpatuloy ako. 

“Second condition, galing ako sa bundok kaya kailangan ko ng masasandalan once na mapangasawa ko na ang lalaking yon. So, I want everything that a rightful only Madrigal daughter should have. I mean, everything. Hindi nyo rin naman siguro gustong maliitin at abusuhin na lang ako ng mga Saavedra, right?”

“That's too much!” mabilis na tanggi ng aking ama.

“Okay, then I'll leave.”

Natahimik siya.

The fact na pumayag siya sa first condition ko ay naisip ko na papayag din siya sa pangalawa dahil sigurado akong may malaking dahilan kaya gusto nila na matuloy ang kasal sa pagitan ng dalawang pamilya.

“Christopher, we can't let Lois marry into the Saavedras. Alam mo kung anong klase ng tao si Aldrich.”

Bakas sa tinig at mukha ng aking ina ang pag-aalala at takot para sa ampon. 

Mabuti na lang at hindi ako umaasa ng kahit na ano mula sa pamilyang ito. Kung nagkataon ay baka sobrang sakit ng damdamin ang inabot ko dahil sa mga ginagawa nila ngayon.

Naikuyom ni Christopher Madrigal ang kanyang kamay. Halata ang pagpipigil niya ng damdamin para hindi sumabog.

“Dad…” mahinang tawag ni Lois Lane. “Kung gusto ni Nadine ang lahat ay walang problema sa akin. Siya naman ang tunay at nag-iisang anak ng pamilya. Ampon lamang ako at walang karapatan. You and Mom have been very good to me all these years. I couldn't ask for more.”

Lois Lane looked aggrieved.

“Lois, you can't say that. You've been the Madrigal daughter all your life. Ikaw din ang swerte ng pamilya. Kung meron mang may karapatan sa lahat bilang anak ay ikaw lang yon.”

“Ryan, you're so good to me, too. But we know the truth, Nadine is the real daughter. Kahit na sinabi noon ng manghuhula na magiging dahilan siya sa pagbagsak ng pamilya Madrigal ay siya lang din ang may karapatan sa lahat ng ito.”

Ang tatanda na ng mga ito ay naniniwala pa sa hula?

Lahat ay nilikha ng Diyos. Gagawa ba Siya ng malas? 

Mga bobo din tong mga ‘to eh. Utak munggo talaga.

“Nadine, don't be so greedy. Look at Lois Lane, iniisip niya na ikaw pa rin ang may karapatan sa lahat.”

Natawa ako sa sinabi ng aking ina. 

“Ang kunin ang dapat na sa akin ay pagiging greedy?” tanong ko. “Ano ang tawag mo sa isang tao na alam naman niyang hindi siya anak pero ayaw pa rin umalis?”

“Lois Lane is also the daughter of this family. Hindi niya kailangang umalis,” tugon ng aking ina. Halata na sa boses niya ang galit para sa akin. 

She's so biased.

Pero wala akong pakialam doon. 

Nandito ako to get what's rightfully mine.

“My third condition. My life, my rule. If you agree, draft a contract and clean up the third floor. If not, tell me immediately so I can leave.”

“No. Hindi ako pumapayag,” mabilis na sabi ni Christopher Miranda. 

Tinignan ko siyang mabuti upang alamin kung talagang desidido na sya. And I noticed hesitation flicker in his eyes. 

I smiled and shrugged my shoulders.

“Okay,” sabi ko, and I started walking out of the mansion without looking back. 

I'm sure na muli kaming magkikita.