Chapter 4- Goal number one is a must

Nadine

Nagtagpo ang mga mata namin ng lalaki na nasa kabilang table. Kunyari ay hindi ko siya kilala, but that’s not true.

I know who he is.

He’s Aldrich Saavedra.

Ang lalaking dapat na pakakasalan ko.

Yesterday, ang impormasyon tungkol sa lalaking ito ang nilalaman ng email ni Julius sa akin.

Ayon sa pamilya Madrigal, mad man daw si Aldrich, at sigurado akong iniisip nilang na-disfigure ang mukha nito, lalo na't iyon ang kumakalat na balita tungkol sa lalaki.

Ano kaya ang gagawin ni Lois Lane kapag nalaman niya ang tunay na itsura ng isang Aldrich Saavedra. Sigurado akong iikot ng 180 degrees ang desisyon niya.

Napailing na lang ako at muling binalik ang aking atensyon sa aking kaharap.

“Anong ginagawa mo dito at paano mong nalaman na nandito ako?” tanong ko habang hindi inaalis ang tingin kay Dale.

Ang aking kaibigan na si Poppy ang sinabihan ko at siyang dapat na katagpo ko ngayon. Ngunit ang lalaking ito ang kaharap ko.

“You know I always had my eyes on you, kaya hindi mahirap malaman ang whereabouts mo. Isa pa, na-miss kita. So, here I am.”

Naningkit ang aking mga mata bago ko siya binigyan ng eye-roll.

“Fine, fine…” natatawa niyang sabi bago nilapag ang isang paperbag na hindi kalakihan. Kanina ko pa gustong itanong kung ano yon. “Here, para sayo.”

Kinuha ko yon at tinignan.

Nagliwanag ang aking mga mata ng makita ang laman non.

“Are you that happy?” tanong niya habang napapailing pa. 

“Mm…  sobra. Thanks, Dale, you're the best!”

Siya naman ang nag-eye roll sa akin ngayon.

Ilang pakete ng lollipop ang nasa loob ng paperbag at hindi lang basta-basta iyon.

Si Dale Castellano ay ang may-ari ng pinakamalaking chocolate at candy factory sa bansa na kilala hindi lang dito kundi pati na sa buong mundo.

Mamahalin ang mga iyon at hindi basta-basta. And here he is, giving me my favorite lollipop na hindi mabibili kahit saan dahil espesyal iyon para sa akin.

I once cured her mother’s illness at bilang pagbibigay pugay sa akin—charing lang! ay nilaan niya ang natatanging lollipop na ito para sa akin.

“Siguro naman ay pwede mo na akong ilibre ng almusal ngayon,” sabi pa niya ngunit mabilis akong umiling bilang pagtanggi.

“I have something to discuss with Poppy.”

“Hindi ko pwedeng malaman?”

“Pwede. Pero we want to have a girl talk. So, unless you’re a girl, you can leave now.”

“Hah! Grabe kang magpalayas ah…” Umakto pa itong nagtatampo.

Ipagtutulakan ko na siyang umalis ng biglang tumunog ang aking cellphone.

Saglit akong natigilan ng makita ang caller.

Si Alfon.

“Wait lang,” sabi ko kay Dale bago sinagot ang tawag.

“Miss Nadine, gusto kang makausap ng iyong mga magulang.”

“Oh…”

“Gusto nila kayong pumunta sa mansyon, ngayon na.”

“Okay.” Mabilis ang naging pagpayag ko.

Alam ko na hindi magiging madali ang pagpayag nila sa gusto kong mangyari. Surely, hindi nila gustong magkaroon ako ng karapatan sa lahat ng ari-arian ng mga Madrigal.

Still, I want to know kung ano ang gustong mangyari ng mga ito.

Nang matapos ang aming pag-uusap ay tumayo na ako. Si Dale ay nakasunod lang ng tingin sa akin pero halata ang pagtataka sa kanyang mukha.

Ngumiti ako sa kanya matapos kong damputin ang paperbag na may lamang lollipop.

“Poppy will be here anytime soon. Ikaw na muna ang mag-entertain sa kanya.” Pagkasabi ko non ay tuluyan na akong naglakad palabas ng restaurant.

Nadaanan ko pa si Aldrich at saglit na nagtagpo ang aming mga mata.

Kunyari ay dedma lang ako syempre para wala siyang mahalata.

Si Lois Lane ay wala na rin sa loob ng restaurant pati na ang lalaking kasama nito.

Siguro ay pabalik din ito sa mansyon.

Anyway, wapakels ako sa kanila. Mas looking forward ako sa kung ano ang gustong sabihin sa akin ng aking mga magulang.

Pagdating sa mansyon ng mga Madrigal ay naroon na nga si Lois Lane at umiiyak.

Wait, don’t tell me ay tungkol ito sa kanya?

Damn, sayang sa oras.

Nakakapagod din makipag-usap sa mga taong may utak na kasing laki ng munggo.

“Bakit nyo ako pinapunta dito?” tanong ko. Hindi ako umupo at nanatili lang na nakatayo sa harap nila.

Ang lalaking kasama kanina ni Lois Lane na si Evan ay katabi ng babae at titig na titig sa akin.

Nadali pa yata ng animalistic appeal ko ah!

“Anong sinabi mo kay Lois Lane?” tanong ni Christopher Madrigal.

“Bakit hindi mo siya tanungin?” balik tanong ko.

“She’s not saying anything!” Si Ryan ang sumagot sa akin.

“Wala ka bang trabaho? Ano yon, always present, never absent ang peg mo sa tuwing cry me a river ang drama ng kapatid mo?”

“Nadine!” Naiikot ko ang aking eyeballs dahil sa pagsaway ni Minerva Madrigal.

Seriously, bilib ako sa pasensya niya sa kaartehan at ka-OA-yan ng ampon niya!

Si Lois Lane ang literal na definition ng X kapag kinuha mo ang derivative nito with respect to Y.

Sobrang dependent niya sa lahat! 

She's the output that respond sa pangungunsinti ng mga tao sa paligid niya.

“Kung hindi rin lang kayo payag sa kondisyon ko ay aalis na ako.”

Tumalikod na ako para layasan sila. Mukhang nagkamali ako ng kalkulasyon, hindi yata papayag si Christopher Madrigal sa gusto kong mangyari. 

“Fine. I agree.”

Natigilan ako ng marinig ko ang aking ama. Lumingon ako at tinignan siyang mabuti. 

“Dad…” sabay na sabi nila Lois Lane at Ryan ngunit hindi sila pinansin ng kanilang ama. Ang aking ina ay napayuko na lamang.

Nagtaka ako sa pangyayari.

Magsasalita na ako ng biglang may dumating. 

“Where's my granddaughter?”

Tinignan ko ang nagsalita at nakita ko ang nakangiting matandang babae, sa tabi niya ay isang matandang lalaki na sigurado akong hindi si Freddy Madrigal.

“Ikaw ba si Nadine?” tanong ulit ng matandang babae ng magtama ang aming mga mata.

Pinasadahan ko ng tingin ang family of four na nasa sala upang maunawaan ko kahit papaano ang nangyayari at kung sino ang dalawang bagong dating.

Ngunit bago pa ako makabuo ng conclusion ay nagsalita ulit ang matanda.

“I'm your mom's mother. I'm Elise, your grandmother.”

Ngiting-ngiti ang matanda na lola ko pala. Mukhang hindi siya kagaya ng aking mga magulang.

Mukhang may normal sa pamilya namin. Yun nga lang, tila malapit na rin bumigay. Mukhang one call away na lang siya sa ICU base na rin sa nakikita kong itsura niya kahit na nga mukhang masaya ito sa panlabas.

She was trying to catch her breath, and that's not good.

“Finally, nakabalik ka na sa amin!” bulalas ng matanda sabay yakap sa akin.

Tumaas ang kilay ko sa gulat, pero kusang umangat ang mga kamay ko para yakapin din siya.

Nakatalikod ako sa family of four kaya hindi ko alam ang reaksyon nila. 

Nang maghiwalay kami ay pinakilala niya ang aking lolo na si Ronaldo.

“Apo, masaya akong nakabalik ka na.”

“Masaya din po akong makita kayo ni Lola,” tugon ko.

“I heard what happened yesterday,” sabi ni Lolo. “You don't have to worry; this house is yours. I am giving this to you kaya kung meron kang gustong paalisin ay nasayo ang lahat ng karapatan.”

“Pa,” mabilis na tutol ni Minerva. “Anak nyo ako, bakit parang binabalewala nyo na ko?”

“Hah! Kung nagawa mong balewalain ang sarili mong anak na lumaking wala sa piling mo, bakit hindi ko magagawa sayo na nakasama ko na ng matagal?” sagot ni lolo.

Wow ha… bet ko sila ni Lola.

“Mas pinili mong makasama ang mga ampon mo? Mas gusto mong magdusa ang biological daughter mo para lang hindi mahirapan ang ampon mo?” dugtong ng matanda. 

Na-touch ako. 

Ngayon ko na-realize ang sinabi noon sa akin ni Lolo Walter na mas mahal ng mga lolo at lola ang kanilang mga apo kaysa anak.

“Kung hindi mo gustong pakasalan si Aldrich Saavedra ay wag mong gawin. Kami ng lolo mo ang bahala sayo,” singit ni lola. 

Napangiti ako dahil alam kong sincere siya sa kanyang sinabi.

But—

I still want to marry Aldrich Saavedra.

Sakto siya para maging ama ng aking magiging anak.

Goal number one is a must.