Chapter 6- Austin Found Where Faith is

Chapter 6

Austin’s POV

“Ms. Eunice, please come in and bring all the proposals from the schools in Zambales,” I said through the intercom.

“Copy, sir. Coming.” Maarteng sagot naman nito.

Ilang sandali pa, bumukas ang pinto. Pumasok siya, na pakembot-kembot, para bang eksena sa pelikula. Halos kita na ang buong dibdib at kaunting galaw lang makikita na ang panty nya. Daig nya pa ang mga waitress sa mga bars na napupuntahan naming magkakaibigan. Tiningnan siya ng mga kaibigan kong parang nanonood ng live show. Napailing ako.

“Sir, ito na po ang mga files na kailangan ninyo,” sabi niya sabay yuko. Alam kong sinadya. Pero di ako tanga. Tao ako oo, lalaki pero may hangganan din ang respeto at disiplina sa sarili. Kaya kahit may matagal nang pangungulila sa init ng katawan, mas pinili kong umiwas. Lalo na ngayong... Alam ko na ang kinaroroonan ni Faith.

“Thank you. You may leave now.” Hindi ko na siya tinapunan ng tingin.

“Ms. Eunice,” pahabol ko, mahina lang, para kami lang ang makarinig. “Simula bukas, wear a proper office attire. Below-the-knee skirt. Blouse na hindi mababa ang neckline.”

Napatingin siya sa akin, nagkukunwaring inosente. “Why naman, sir? Di ba po okay naman 'to? Comfortable ako dito.”

Umupo siya sa harap ng desk, kampante. Kita ko na naman ang kulay pulang panty niya. Napapikit ako. Hindi dahil sa tukso, kundi sa inis. Hindi niya ba alam kung gaano kahirap kontrolin ang sarili sa ganitong mga sitwasyon?

“Just follow my order. That’s final. Go back to your workplace.” Bahagya napataas ang boses ko. Napalingon ang mga kaibigan ko. Pinamulahan naman ng mukha si Eunice.

Tumayo siya, hindi na kasing kumpiyansa kanina. Pero bago siya makalabas—

“Ms. Eunice, please order lunch from my usual restaurant.” Gusto ko lang siyang paalalahanan. May linya kami, at siya ang dapat unang rumespeto roon.

“Noted po, sir.” Mahinang sagot niya bago tuluyang lumabas.

“Wohh, ano yun bro?” biro ni Glen. “Basag trip ka naman. Ang sexy kaya ni Eunice. Di mo ba gusto na araw-araw e ‘sexetary’ ang katabi mo?”

Napailing ako. “Kung gusto mo siyang patulan, bahala ka sa buhay mo.”

“No way bro,” sabat ni Glen, sabay tawa. Pero halata naman.

“Kunwari ka pa eh, kita sa mata mong type mo rin, gago.” si Casniel naman, umalingawngaw ang tawa.

Pero si Hero ang bumaling sa usapang mahalaga. “Di ba nakapili ka na ng school sa Zambales para sa donation mo?”

Nakapili na nga ako. Sa farmlands. Pero dahil alam kong nandoon si Faith…

“I’ll make it two schools now. I’ll visit Zambales next week.”

“Can I go with you?” tanong ni Hero, parang bata ang excitement.

“How about your business here?” tanong ko pabalik.

“Don’t forget,mga boss tayo rito. We can leave anytime.”

“Itulad mo pa kami sayo, travel nang travel kahit walang saysay. Pano ‘pag may asawa ka na?” si Glen na iiling-iling.

“Wala pa ‘yan sa isip ko. I just wanna have fun, bro. You know, YOLO, ‘di ba?” sagot ni Hero, pero may lungkot sa likod ng tawa.

“Baka si Daddy mo na lang ang pumatay sa ‘yo sa inis!” si Casniel, sabay tawa.

“Whatever.”

Tahimik akong naghalungkat ng mga papel.

“Anong school nga ulit ang sa kanila ni Faith?” tanong ko, biglang nagbalik sa realidad.

“Sampaloc Elementary School,” sagot ni Hero.

Ngunit wala sa hawak kong proposal ang pangalan ng paaralan. May mali. Tinawagan ko ulit si Eunice.

“Ms. Eunice, bakit wala rito ang proposal from Sampaloc Elementary?”

“I–I don’t know po, sir. Iyan lang po ang pinasa sa akin,” nanginginig ang boses niya.

May kaba. Pero bakit?

“Find it. Hindi ka uuwi hangga’t ‘di mo nahanap. Lahat ng schools na nag-submit.” Kung nawala man, sana hindi sinasadya.

Maya-maya, may kumatok. Pumasok si Eunice, may hawak na papel.

“Sir, sorry… napasama sa ibang files.” Sabi niya, pero hindi mataimtim. May tono pa rin ng lambing na pilit.

Hinablot ko mula sa kamay niya ang papel, kasabay ng malamig kong buntong-hininga at sinimulang basahin ang proposal. Tahimik na umupo si Eunice sa tapat ko, halatang nag-aabang kung may ipagagawa ako.

Napakaganda ng nilalaman ng proposal makabuluhan, may damdamin, at higit sa lahat, may malasakit. Sa ibaba ng pahina, tumambad sa akin ang pangalan ng gumawa: Faith.

Hindi na ako nagtaka. Kaya pala... kaya pala ramdam ko ang puso sa bawat salita.

Ibinaling ko ang tingin kay Eunice upang utusan.

“Kontakin mo ang principal ng paaralang ’to. Alamin mo kung ano pa ang kailangan nila.”

Mabilis siyang tumango. “Copy, sir,” sagot niya, sabay tayo at aalis na sana.

“And check my schedule for next week. I-move mo lahat ng meetigs ko sa linggong ito.”

“Pero sir, yung iba nasa ibang bansa pa like Mr. Baltazar.”

“Pabayaan mo sya walang kwenta naman ang mga proposal niyan.” Mr. Baltazar ay tuso, pero hindi sya uubra saken. Hindi ako mag-i-invest ng bilyon sa kompanya niyang palugi na dahil sa kapabayaan niya.

Hinilot ko ang sentido ko.

“Masakit ba ang ulo mo, gusto mo massage kita?”  Habang nagsasalita si Eunice e naglalakad na sya patungo sa likuran ko na pakembot-kembot. Bago pa man ako makapag salita nahawakan na nya ang ulo ko at naidikit ang mga dibdib nya sa ulo ko. The heck! Natabig ko ang mga kamay nya at tiningnan sya ng masama.

“Come on Austin, nagmamagandang loob na nga ako oh.”

Napatayo ako. “What did you call me? May I remind you, Ms. Eunice, this is a workplace. Be decent. I’m your boss.”

Umalis siya ng padabog.

“Isusumbong kita kay Ninang. Palagi mo na lang akong sinusungitan.”

“Go on.”

“Ako na lang i-massage mo, Eunice, masakit rin ang ulo ko… ulo sa baba,” singit ni Glen, at nagtawanan ang lahat.

Inirapan siya ni Eunice bago lumabas. “Tse!”

Kinutusan siya ni Casniel. “Tarantado ka talaga!”

Napuno ng tawanan ang opisina ko.