Ang Lugaw

“Kumusta po si Kovi?” tanong niya nang makalabas ang family doctor ng mga Bismonte.

Marahan namang inalis ng matandang lalaki ang suot nitong salamin tsaka inabot ang maliit na papel sa kanya. “He is fine. Kailangan nya lang ng nutrisyon sa katawan at vitamins. Nagsulat ako ng ilang reseta ng gamot na maaari niyang inumin.”

“Salamat po,” aniya.

Napahinga naman sya ng maluwag dahil sa narinig. Nagpaalam na rin ang doctor sa kanila matapos nito ipaliwanag ang tamang oras ng pag-inom ni Kovi ng gamot. Mga ilang minuto naman ang nakalipas ay humahangos na dumating si Lorean. Bakas sa mukha nito ang pag-aalala kaya naman, kaagad niya itong nilapitan sabay abot ng panyo.

“He’s fine. Doc. Reyes gave me the list of vitamins na pwede niyang inumin. Need lang daw ni Kovi ng nutrients sa katawan,” paliwanag niya.

Napatango naman sa kanya ang asawa. “Okay. That's good.”

“Tumakbo ka ba papunta rito? Pawis na pawis ka,” natatawa niyang saad.

Napatango naman ito sa kanya. “Yes. Traffic sa may intersection. I got out of the car and run pauwi. I am worried.”

Kinuha ni Amayah ang panyo na hawak ng asawa at pagkatapos ay siya na ang nagpunas ng pawis nito. Unti-unti namang bumalatay gwapo nitong mukha ang pagtataka at gulat. Hindi na lang niya iyon pinansin bagkus ay binigyan nya lang ito ng isang matamis na ngiti.

“Natutulog na si Kovi. Pupuntahan ko lang si Syresse. Sobra syang umiyak kanina. Check ko lang,” aniya.

Hindi na niya hinintay pa na makatugon ang asawa dahil mabilis na siyang naglakad palayo. Nagpunta sya sa silid ni Syresse upang tingnan ang lagay nito. Mahimbing naman nang natutulog ang anak nang makapasok siya sa loob kaya naman, hindi na niya ito inabala pa. Nagpunta na lang siya sa kusina upang kausapin ang mga katulong tungkol sa pagkain na ipapakain sa mga bata. Naabutan naman niya ang mga ito na nagchi-chismisan habang naglilinis sa may kusina.

“May kakaiba kay Ma'am Elyse. Hindi ko na sya nakikita na nagwawala,” anang katulong na may maikling buhok.

Napatango naman ang isa na may mahaba at kulot na buhok. “Sinabi mo pa. Pero ito na nga. Nagbunga na ang pagpapahirap niya sa mga bata. Nagkasakit na si Kovi dahil samkagagawan niya.”

Napakunot naman ang noo ni Amayah dahil sa narinig. Hindi na rin niya napigilan pa ang sarili at tuluyan na nga siyang pumasok sa kusina. “Anong kasalanan ko?”

“M-Ma’am Elyse. Wala po. Nagkamali lang po ng salita si Ate Dina,” pagtatanggol ng katulong na may maikling buhok sa kasama na ngayon ay nakayuko na.

Napailing naman siya. “No. Tell me. Ano ang ginawa kong masama sa mga bata?”

“P-Pinag-utos nyo po na isang beses lang sila pakainin sa isang araw. At sa halip po na ipakain sa aso ang mga natitira nyong pagkain ay iyon na lang po ang ibinibigay namin sa kanila,” mahabang paliwanag ni Dina.

Napako naman siya sa kanyang kinatatayuan nang marinig ang kasamaan na ginawa ng bente-quattro anyos niyang katauhan. Para siyang pinana ng paulit-ulit sa sakit at awa para sa mga anak niya. Pero mas nasaktan pa siya nang makitang nakatayo si Lorean sa may pintuan ng kusina. Bakas sa gwapo nitong mukha ang galit at pagkagulat.

“Kayong dalawa, tanggal na kayo. Ayaw ko nang makita ang mga pagmu-mukha nyo. Layas!” galit na sigaw nito.

Napaluhod naman ang dakawa sa takot habang ilang beses na humihingi ng tawad. Pero hindi nagpatinag si Lorean at tumawag pa ito ng guard para kaladkarin palabas ang dalawa. Hindi naman alam ni Amayah kung ano ang gagawin at sasabihin sa asawa kaya naman, hinawakan na lang niya ang kamay nito.

“S-Sorry. Pangako. Hindi na iyon mauulit. Hindi ko alam kung paano ito ipapaliwanag pero hindi ko maalala ang lahat ng nagawa ko noon. Wala akong alam sa mga pinag-gagagawa ko. Maniwala ka, please,” pakiusap naman niya.

Napailing naman si Lorean. “Hindi ko na alam kung ano ang paniniwalaan ko, Elyse. Pinipilit kong unawain at intindihin ka. Pero ito? Ang saktan at idamay ang mga bata na wala namang kaalam-alam sa mundo, hindi ko mapapalampas ito.”

“Maniwala ka, Lorean. Hindi na ako gagawa ng mga bagay na ikapapahamak ng mga bata o ikagagalit mo. Promise. Please, maniwala ka. Bigyan mo pa ako ng pagkakataon,” pakiusap niya.

Pero hindi siya pinansin ng asawa bagkus ay umalis na ito at umakyat sa taas. Naiwan naman siya roon na mag-isa, bagsak ang mga balikat habang pilit na pinipigilan ang sarili na umiyak. Naupo siya sa may sofa sa sala hapag tahimik na kinakastigo ang future self nya.

Hindi na nagawa pang umakyat ni Amayah sa kwarto nilang mag-asawa dahil sa nahihiya siya kay Lorean. Wala siyang mukha na maiiharap dito dahil aminado naman siya na walang kapatawaran ang nagawa niyang kasalanan. Napaidlip na rin siya sa may sofa at nagising lang dahil nakaramdam siya ng panlalamig.

“Kailangan kong ayusin ang lahat. Nakakainis naman!” inis na singhal niya sa sarili habang kumakamot at ginugulo ang buhok.

Tumayo siya at nagpunta sa may kusina. Tiningnan niya ang laman ng refrigerator at naglabas ng ilang mga sangkap mula roon. Hinanda rin niya ang kaldero at ang iba pang mga gamit.

“Gagawa ako ng lugaw. Nabasa ko sa internet na maganda raw iyon sa tiyan at sa kalusugan,” nakangiti niyang saad.

Nagsuot siya ng apron at nagsimula na ring magluto. Sinabayan niya ang video na nakuha niya sa socmed upang maiwasan ang mga pagkakamali. Matiyaga siyang sumunod at naghintay habang taimtim na nananalangin na sana’y maging maganda ang kalabasan ng luto niya.

Samantalang bumababa naman ng hagdanan si Lorean habang may bitbit na kumot at unan. Kahit pa galit siya sa asawa ay hindi pa rin niya ito matitiis. Napakunot naman ang noo niya nang makitang wala si Amayah sa sofa. Mas lumalim pa ang gatla sa noo niya nang makaamoy siya ng kakaibang aroma na nangmumula sa may kusina. Kaya naman, sinundan niya iyon at nakita ang asawa na abala sa pagluluto.

“Nakakainis naman. Ano bang mali sa ginawa ko? Bakit ang pangit ng lasa?” tila nawawalan na nang pasensyang anas nito.

Sa hindi maipaliwanag na dahilan ay napangiti na lang si Lorean. Hindi rin niya ito inabala at tahimik lang niya itong pinanood at binantayan. Sa tuwing nagkakamali si Amayah ay pigil lang siyang natatawa. Pero naawa rin siya rito dahil kapag hindi nito nagugustuhan ang lasa ng niluto ay uulit na muliito mula sa simula.

Dahil sa pagkaaliw ni Lorean sa panonood kay Amayah ay hindi na nila napansin ang oras. Inumaga na silang dalawa ng dahil sa pagluluto ng lugaw. Worth it naman ang naging paghihirap ng asawa niya dahil sa huli ay nakagawa rin ito ng maayos at masarap na lugaw. Napailing na lang siya tsaka siya nagpasyang bumalik sa itaas.

“Sa wakas!” masayang saad ni Amayah.

Sa labing-anim na beses na pag-ulit sa pagluluto ng lugaw ay sa wakas ay nakagawa na rin siya ng maayos at masarap na lugaw. Masaya niya iyong hinain sa lamesa tsaka siya nagpunta sa silid ng mga anak upang gisingin ang mga iyon at pakainin.

“Wow. Mommy, cooked for us!” anas ni Syresse.

“Baka may lason ito. Ayaw kong tikman. Mag-ingat ka, Syresse,” ani naman ni Kovi.

Napatawa naman si Amayah. “Makakatulong ang lugaw para hindi na sumakit ang tiyan mo. Sige n. Kain na kayo.”

Uapang mapanatag ang loob ng anak ay si Amayah muna ang unang kumain ng lugaw. Kaagad namang sumunod sa kanya si Syresse habang nagmamatigas pa rin ang kakambal nito. Eksakto naman na dumating si Lorean na nakabihis na at may bitbit na suitcase.

“Eat. Your mother spent the night to cook that,” saad nito.

Natigilan naman si Amayah dahil sa narinig. Paano nito nalaman na buong gabi siya nagluto ng lugaw?