Mag-log inLucian Philippe Segovia is a happy go lucky type of guy aside from the fact that he is one of the top Young billionaires of the country Maloko siya, lalo sa mga babae. Mapagbiro at minsan bakya ang trip kahit pa saksakan na siya ng yaman. When he met Thea Denise Vergara ay nahulog agad ang loob niya dito pero di gaya ng mga babaeng nakakasama niya, mailap ito at masungit, at ang dahilan, kasi mayaman siya. Thea hates mingling with the rich kaya naman para mapalapit siya dito ay nagpanggap siyang mahirap. And when Thea already learned to love him too, saka naman nito nadiskubre ang katotohanan sa pagkatao nito. And that broke her trust kaya siya lumayo kay Lucian.
view more---
الفصل الأول
من وجهة نظر ميراندا
أخرج من الحمام وأبقى لوقت طويل ساكنة أمام هذه المرآة الكبيرة المنصوبة كقاض صامت في غرفتي.
الماء ترك على بشرتي قطرات تتساقط ببطء على طول منحنياتي، وكأنها تذكرني بالشهوة التي أنا سجينة لها. أنظر إلى نفسي، عارية، كاملة. انعكاسي يعيد إليّ صورة امرأة لا تزال شابة، ممتلئة، مليئة بالحياة، لكنها فارغة من الداخل. جسدي يصرخ، جسدي يطلب، وأنا أعرف جيداً: إنه يطلب قضيباً.
أصابعي تلامس ملامحي، وركيّ، ثدييّ الثقيلين، مؤخرتي الممتلئة التي تشكل ذلك الخط "S" الذي كان زوجي يعشق تمريره. هو. قائد حربي. صخرتي. عاشقي الذي لا يشبع. لقد مات... وسيمضي شهران قريباً. شهران فقط، ومع ذلك كل ليلة بدونه هي أبد. عندما كان لا يزال في هذه الدنيا، رفعني إلى مرتبة ملكة، ليس فقط بحبه، بل بجسده، بتلك الحماسة التي كان يطلقها عليّ. في السرير، كان إلهاً. لقد وجدت فيه عالمي بأكمله. وها أنا ذا أجد نفسي وحيدة، يتيمة عن ذراعيه، يتيمة عن رجولته.
لا أحسب الليالي التي، في هذا السرير الذي أصبح واسعاً جداً، اضطررت لإخراج ألعابي، تلك الأجهزة الباردة التي تحل بشكل سيء محل دفء الرجل. كل مرة أتناولها، الخزي يضغط على حلقي. أقذف، نعم، لكن دائماً بهذا الطعم المر، بهذا الفراغ الذي لا يشبع الذي يذكرني بأنه لا بلاستيك، ولا ميكانيكا، سيحل أبداً محل ما كان يمنحني إياه.
ثم هناك هذا الثقل غير المرئي: النظرات، الأحكام. يمكنني، بالطبع، أن أبحث عن رجل، رجل نبيل يأتي ليهدئ عذاباتي الجسدية. لكن عائلة زوجي... ماذا سيقولون؟ بعد شهرين فقط من الدفن، سيسمرونني على المذلة: هذه المرأة عاهرة، لقد استبدلت زوجها كمن يغير قميصه. وهذا الصوت يتردد في داخلي، يحكم عليّ حتى قبل أن أجرؤ على خطوة نحو الحرية.
عاهرة؟ ربما. لكنني أيضاً امرأة اعتادت على الشغف، على التملك، على النشوة، على الجنس. زوجي نقش في جسدي بصمة الرغبة، واليوم هذه الرغبة تلتهمني حية. أكره نفسي لأنني جائعة، أكره نفسي لأنني لا أتمكن من إطفاء هذه النار. ومع ذلك، كل ليلة، كل صباح، أفاجئ نفسي وأنا أحلم به، بقوته، بجسده، وأنام مع هذا النقص الذي يمزقني.
أترك نفسي أسقط على السرير، رأسي لا يزال مليئاً بصورة زوجي الراحل. الملاية الباردة على جلدي العاري تعطيني قشعريرة ليس فيها شيء بريء. كل شيء في داخلي يطلب، يحترق، يصر. فتدور يدي آلياً نحو درج منضدة السرير. هزازي هناك، صامت، صبور، كسر أكرهه لكن لا أستطيع الاستغناء عنه.
أغمض عيني للحظة، آخذه بين أصابعي، وأنفاسي تصبح أثقل، أسرع. فقط بفكرة ذلك، جسدي يتفاعل بالفعل، وكأن ظل زوجي لا يزال يتربص، وكأن يديه ستظهران من العدم لتخضعاني مجدداً. لكن لا يوجد سواي. أنا وهذه الهاوية الهائلة التي أحاول ملئها.
أصابعي تلامس مهبلي، وكل تلامس يفجر موجة من الحرارة. أشعر بوركيّ يتقوسان من تلقاء نفسيهما، وكأن جسدي احتفظ في ذاكرته بالرقصة التي كان يعرفها جيداً. أعض شفتي، غير قادرة على إيقاف هذه الحاجة. صمت الغرفة يصبح مدوياً، لا يزعجه سوى أنفاسي المتقطعة.
عندما أشغل الهزاز، اهتزاز خفيض ينتشر عبر جسدي، يصعد في بطني، يغزو صدري، وأشعر بهذا التوتر يكبر، يتضخم، يغمرني بالكامل. إنه في نفس الوقت راحة وعذاب، لأنه في هذه المتعة الاصطناعية، هناك خاصة غياب الرجل الذي أحببته.
أتصارع مع هذه الازدواجية: خزي الحاجة إلى هذا، واللذة الحتمية التي تعتريني رغم ذلك. كل ثانية هي تذكير قاس: أنا حية، ما زلت امرأة، لكنني وحيدة.
وتبًا. كل شيء يتوقف فجأة. الصمت القاسي يصفعني. أبقى هناك، لهثة، ساقاي لا تزالان ترتجفان، وأنظر إلى الهزاز الخامل بين أصابعي. غضب خفيض يصعد في داخلي، لكن الاشمئزاز هو ما يغمرني بشكل خاص. لم أكن قد بلغت حتى هزة الجماع الأولى، تلك القمة التي كنت أبحث عنها، وبالفعل... الفراغ.
أتنهد، تعبة. بالطبع، أتذكر فوراً: آخر مرة، لم آخذ عناء إعادة شحنه. يا لها من غبية. أخجل من نفسي، أخجل من أن أكون هنا أعتمد على هذه الآلات كمراهقة محرومة، أخجل من رغبتي بهذا القدر. ألقيه على السرير بمرارة، وكأنه خانني.
لكن جسدي، هو، لا يهدأ. بطني لا يزال معقوداً، كتليّ تشتعلان، صدري ثقيل بالتوتر ومهبلي لا يزال رطباً. أنهض، محمومة، شبه منزعجة من هذه الرغبة التي لا تشبع التي تدفعني للبحث في الخزانة. يداي تجدان لعبة جنسية أخرى، أكثر ضخامة، شبه تهديدية في حضورها الصامت. سوداء وذات عروق. أخرجها، أتأملها للحظة، وابتسامة مريرة تعتريني.
جامدة. صامتة. مستقيمة. مثالية.
أضعها هناك، وكأنني أحاول إقناع نفسي أن هذه القطعة من السيليكون يمكنها أن تحل محل الرجل الذي أفتقده. يا لها من سخرية. يا له من عبث. ومع ذلك، أشعر بالفعل بقلبي يدق أسرع، منقسماً بين الإثارة وازدراء الذات.
أهمس، تقريباً لأطمئن نفسي:
— مثالي...
لكني أعرف أن لا شيء كذلك. ولا هذه الألعاب، ولا هذا الفراغ الذي أحاول ملأه.
آخذ مزلاقاً أضعه على محيط لعبتي الجنسية وقليلاً على أنوثتي. أنزل نفسي، مباعدةً مؤخرتي لأدخل بين فخذيّ. أدخل فقط الحشفة، مجرد رأس القضيب. وصرخة تفلت مني.
"آهههه"
ثم أدخل قليلاً قليلاً حتى يصبح القضيب كله بداخلي.
أبدأ بالتحريك، بعمل حركات دائرية. كانت حركاتي ذهاباً وإياباً سريعة. كنت أسمع مؤخرتي تصطدم بالبلاط. وأنات كانت تفلت من حلقي.
أمص طرف ثدييّ.
وأغمض عيني وأستسلم. كل حركة يمليها هذا الاحتياج الذي يحرقني، هذا النقص الذي لا يطاق الذي يسكنني منذ أسابيع. أنفاسي تتسارع، جسدي يتموج رغمًا عني تقريباً. التوتر يصعد، يرتفع كموجة، وفجأة يغمرني.
إنه عنيف، إنه شامل. فيض من الحرارة يغمرني، يجعلني أرتعش، ينتزع مني أصواتاً لا إرادية. أشعر بنفس الوقت بالتحرر والسحق، وكأن كل ليف في جسدي يفرغ في هذه اللحظة. ساقاي تخوران، جسدي يترك نفسه يسقط على الأرض الباردة، غير قادر على البقاء واقفاً.
أبقى هناك، لهثة، قلبي يدق، عيناي تائهتان في الفراغ. العرق يتصبب على بشرتي، عضلاتي ضعيفة، شبه مؤلمة. نعم، كان جيداً، جيداً بشكل رهيب... لكنه في نفس الوقت مرير جداً.
لأنه في خضم هذه النشوة، حقيقة تعود لتضربني في وجهي: هذه المتعة ليس فيها شيء إنساني. إنها مجرد وهم، سراب، ظل لما كان زوجي يمنحني إياه قديماً. وكلما انحسرت موجة اللذة، كلما أصبح صمت الغرفة لا يطاق.
أشعر بعيني تبتلان. ليس من الرغبة، هذه المرة. بل من الوحدة.
Thea “Are you ready?” tanong sa akin ni Lucian bago kami bumaba ng kotse He held my hand at kumapit naman ako sa kanya ng mahigpit. I smiled at him and I nodded. “Yes Hon! I’m ready at palagi akong magiging handa sa kahit na ako kasi nandyan ka!” Binigyan ako ni Lucian ng magaan na halik sa aking labi. Kahit na nadagdagan ang edad namin, hindi nabawasan ang pagiging sweet namin sa isa’t-isa. Nandito kami ngayon sa hotel kung saan gaganapin ang 20th anniversary ng Tanya Marie Vergara Foundation. Ito ang foundation na itinayo namin ni Lucian para matulungan ang mga batang deserving mag-aral ng college pero kapos naman sa budget. Naalala ko na sa Malibu nabuo ang konsepto nito during our honeymoon. Pagbalik namin ng Pilipinas ay naging busy na ako lalo ng maipanganak ko si Hyacinth at hindi ko alam na ongoing na pala ang processing nito at nang mabigyan ito ng approval sa SEC ay saka lang ito sinabi ni Lucian sa akin. It was my birthday ng pormal itong buksan ni Lucian at
LucianHindi na ako mapakali the moment na ipasok si Thea sa labor room. Si Nancy ang nakasama ko dito sa ospital dahil hindi naman pwedeng si Nurse Joy since walang maiiwan kay Inay.I called my parents at agad naman silang nagpunta dito sa ospital kasama si Margarette. They are all excited to see their first-born apo.“Kuya please, relax okay!” narinig kong sabi ni Margarette kaya naman napalingon ako dito“Paano naman ako magre-relax? Hanggang ngayon nasa loob pa si Thea at wala akong balita kung ano na ang nangyayari sa kanya!” sagot ko sa kapatid ko na prenteng nakaupo sa tabi ni Mommy“I’m sure the doctor’s are doing their job, iho. At kung may problema naman for sure malalaman natin yun!” sabi naman ng Mommy ko“Eh bakit nga ba ang tagal-tagal!” sabi naman ni Daddy na napatayo na din tulad ko“Tony utang na loob ha, huwag ka ng makisali kay Lucian!” suway naman ni Mommy kay Daddy na halatang kinakabahan din gaya ko“Jane, unang apo ko iyon! Natural kabahan ako!” katwiram namn
TheaSa mansion na kami dumiretso when we arrived at the Philippines at muli na naman akong sinorpresa ni Lucian. Pag-uwi namin sa bahay ay nandoon na si Arvie pero ang labis na nagpaluha sa akin ay nang makita ko ang inay.Nakaupo siya sa wheelchair habang nasa likod naman niya si nurse Joy. “Inay?” Agad ko siyang nilapitan at saka ko kinuha ang kamay niyaHindi naman nag-react si Inay pero ayos lang naman sa akin iyon. Ang mahalaga sa ngayon ay kasama na namin siya. Hindi pa rin ako mapapagod na magdasal na sana dumating ang araw na gumaling na siya.Makalipas ang isang buwan ay nagkaroon naman kami ng housewarming party. Invited lahat ng mga taong malapit sa buhay namin at masaya sila para sa amin ni Lucian at sa bagong tahanan namin.Nakita din ng mga taga-looban si Inay at hindi mapigil ni Aling Toyang at Tita Beth ang sarili nila na mapaiyak nang muli nilang makita ang kaibigang nawalay sa kanila.Maayos naman ang lahat pwera lang talaga ang paglilihi ko dahil noong tatlong
TheaSunundo ulit kami ng service para sa isa na namang tour na pina-book ni Lucian. Halos maghapon ang tour na ito and the guide reminded us to bring water and snacks just in case gutumin kami habang na sa sasakyan.Lucian made sure that we will have our breakfast first bago kami umalis ng hotel. Nagdala din siya ng tubig sa dalawang flask and snacks too.“Let’s go hon!” sabi niya saka niya inilahad ang kamay sa akinI can’t help but admire my husband kasi kahit anong isuot nito ay kayang-kaya niyang dalhin. He was just wearing short-sleeved polo and cargo shorts. May shades na nakasabit sa polo niya and topsider shoes. Nakasuot lang naman ako ng maong shorts since maliit pa naman ang tiyan ko. Naka sando lang ako at may shades din with my white rubber shoes.“Ang seksi naman ni buntis!” pang-aasar sa akin ni Lucian kaya natawa ako kasi minsan iyon ang itinatawag niya sa akin.Magkahawak kamay kaming lumabas ng hotel at nasa baba naman na ang service namin.Unang destinasyon ng tou
TheaPupunta ako sa school ngayon para tumulong sa enrollment ng mga bata. Minabuti kong umalis dahil lalo lang akong mag-iisip pag nasa bahay ako. Gusto ko din makausap si Karen dahil wala naman akong mapaglabasan ng sama ng loob.Alam ko na narinig ni Arvie ang pag-aaway namin ni Lucian kahapon per
TheaTinapos ko ang mga kailangan kong gawin sa school dahil naka-schedule na bukas ang lakad namin ni Lucian pa- Boracay.Hindi talaga makakasama si Arvie dahil may mga gawain pa siya sa school. Gusto ko nga sanang hintayin siya pero ito na ang tumanggi at sinabi niya na may susunod pa naman.Sabi ni
TheaTatlong araw na hindi ko naramdaman ang presensya ni Lucian pagkatapos nung huling beses na sinundo niya ako sa school.Hindi ko alam pero parang hinahanap ko din naman siya pero sa huli pinagalitan ko pa ang sarili ko dahil hindi ko naman dapat maramdaman iyon.Dumating ang araw ng linggo kay
Thea“Ate may bisita ka!” tinig iyon ni Arvie mula sa labas ng kwarto ko kasabay ng mahinang katok niyaSinulyapan ko ang oras sa relo at alas- otso na pala ng gabi. Hindi ko na namalayan ang oras dahil malibang ako sa paggawa ng lesson plan ko para sa mga susunod na araw.Agad akong tumayo at bin


















Maligayang pagdating sa aming mundo ng katha - Goodnovel. Kung gusto mo ang nobelang ito o ikaw ay isang idealista,nais tuklasin ang isang perpektong mundo, at gusto mo ring maging isang manunulat ng nobela online upang kumita, maaari kang sumali sa aming pamilya upang magbasa o lumikha ng iba't ibang uri ng mga libro, tulad ng romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel at iba pa. Kung ikaw ay isang mambabasa, ang mga magandang nobela ay maaaring mapili dito. Kung ikaw ay isang may-akda, maaari kang makakuha ng higit na inspirasyon mula sa iba para makalikha ng mas makikinang na mga gawa, at higit pa, ang iyong mga gawa sa aming platform ay mas maraming pansin at makakakuha ng higit na paghanga mula sa mga mambabasa.
RebyuMore