LOGINAlex POVHabang nakasandal ako kay Rhenan sa gitna ng madaling-araw, unt-unting humupa ang lakas ng iyak ni Aaliyah hanggang sa tuluyan itong makatulog sa kaniyang dibdib.Tinitigan ko si Rhenan. Kita ang maitim na bilog sa ilalim ng kaniyang mga mata at ang labis na pagod, ngunit wala kang makikitang ni katiting na reklamo sa kaniyang mukha. Sa halip, puno pa rin ng lambing ang kaniyang mga tingin habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ng aming anak."Salamat, Rhenan," pabulong kong wika habang pinupunasan ang aking mga mata. "Kung wala ka, baka bumigay na naman ako sa kaba."Inabot niya ang aking kamay at hinagkan ito nang matagal. "Sabi ko naman sa'yo, 'di ba? Magkasama tayo rito. Hindi ka na mag-isa sa kahit anong laban, Alex. Lahat ng puyat at pagod na 'to, kayang-kaya natin."Rhenan POVLumipas ang mga buwan at unti-unting naging mas madali ang lahat. Natuto kaming mag-adjust sa aming bagong routine. Sa tulong at gabay ng isa't isa, pinalitan ng saya at kapanatagan ang ba
Alex POV Habang nakayakap sa akin si Rhenan, damang-dama ko ang bahagyang panginginig ng kaniyang mga braso. Alam ko kung saan nagmumula ang kaniyang takot—siya ang nagpasan ng buong mabigat na dusa noong mga oras na nakalutang ako sa kawalan. Siya ang lumaban para sa aming dalawa noong ako mismo ay wala nang kakayahang lumaban. Dahan-dahan kong inilayo ang aking katawan upang tignan siya nang diretso sa kaniyang mga mata. Inabot ko ang kaniyang mukha at hinaplos ang kaniyang mga pisngi gamit ang aking dalawang kamay. "Rhenan, look at me," mahinang pakiusap ko. "Noong nawala ang unang baby natin, mag-isa ka lang na lumalaban para sa akin dahil wala ako sa sarili ko. Pero ngayon? Gising na ako. Magkasama na tayong dalawa." Bahagyang pumikit si Rhenan at isinandal ang kaniyang pisngi sa aking palad, habang humihinga nang malalim. "Hinding-hindi ko na hahayaang may mangyaring masama sa inyo," pabulong niyang panata. "Gawin ko ang lahat para maging ligtas kayo ni baby."
Rhenan POV Ilang buwan ang mabilis na lumipas. Naging napaka-produktibo ng mga sumunod na araw para sa aming dalawa ni Alex. Habang abala siya sa pamamahala ng kaniyang malaking design project, patuloy rin ang paglago ng aking negosyo. Ngunit sa kabila ng aming mga sibik na iskedyul, sinisiguro naming dalawa na palaging may nakalaang oras para sa aming pamilya at kay Rhenfield. Isang Sabado ng umaga, habang sabay-sabay kaming nag-aalmusal sa beranda, napansin kong bahagyang namumutla si Alex at mabagal ang kaniyang pagkilos. "Mahal ko, maayos lang ba ang pakiramdam mo?" maingat kong tanong habang inilalapit ang baso ng tubig sa kaniya. "Mukhang puyat ka ata o labis na napagod sa site visit niyo kahapon?" Bahagyang ngumiti si Alex at humawak sa kaniyang ulo. "Medyo nahihilo lang ako nang kaunti, Rhenan... at parang wala akong masyadong gana kumain ngayong umaga." Bago pa man ako makapagsalita uli, mabilis na tumayo si Alex at patakbong pumunta sa banyo sa ibaba. Mabilis
Rhenan POV Nang makauwi ako mula sa opisina noong gabing iyon, agad kong napansin ang kakaibang liwanag sa mga mata ni Alex habang naghahanda kami ng hapunan. May simpleng ngiti sa kaniyang mga labi na hindi niya maitago. "Mukhang napakaganda ng araw ng misis ko ah," pabulong kong bati habang lumalapit mula sa kaniyang likuran para yakapin siya sa baywang. "Anong meron?" Humarap siya sa akin, hawak-hawak ang dalawa kong kamay habang bakas ang pananabik sa kaniyang mukha. "Nandito si Sarah kanina, Rhenan," masayang bungad niya. "Inalok niya ako na maging lead designer para sa isang malaking proyekto sa firm nila." Natigilan ako nang ilang segundo bago ako napangiti nang malapad. Alam ko kung gaano kahalaga sa kaniya ang kaniyang propesyon bago nangyari ang lahat ng pagsubok. Ang makita siyang muling pangarapin at paghawakan ang kaniyang passion ay isang napakalaking tagumpay para sa amin. "Napakagandang balita niyan, Alex!" masaya kong tugon sabay angat at ikot sa kaniya na
Rhenan POV"Hmm..." daing ni Alex sa gitna ng aming halik habang dahan-dahang kumakapit ang kaniyang mga kamay sa aking balikat.Inilayo ko nang bahagya ang aking mukha para matitigan siya. Namumula ang kaniyang mga pisngi at may bahagyang hingal sa kaniyang paghinga. Sa bawat pagkurap ng kaniyang mga mata, kitang-kita ko ang matinding tiwala at pagmamahal na kailanman ay hindi na mababawi ng sinuman."Nasa ibaba si Rhenfield, mahal ko," pabulong niyang paalala habang may kasamang lihim na ngiti sa kaniyang mga labi.Natawa ako nang mahina at pagnanakaw pa ng isang mabilis na halik sa kaniyang mga labi bago siya dahan-dahang pinakawalan sa aking yakap."Alam ko. Kaya lang naman kita hinagkan kasi hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko kapag ikaw ang kaharap ko," sagot ko habang hinahaplos ang kaniyang pisngi. "Sige na, bumaba na tayo bago pa tayo hanapin ng anak natin."Inayos ni Alex ang kaniyang damit at buhok habang nakatitig sa salamin. Lumapit ako sa pinto at binuksan ito
Rhenan POVNagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatagos sa kurtina ng aming silid. Ang unang bumungad sa akin ay ang payapang mukha ni Alex na nakasandal pa rin sa aking dibdib. Ang kaniyang isang kamay ay nakapatong sa aking baywang habang pikit pa rin ang kaniyang mga mata.Hindi ko napigilang mapangiti. Dahan-dahan kong inilagay ang ilang lagaslas ng buhok sa likod ng kaniyang tainga para hindi siya maabala.Naramdaman niya marahil ang galaw ko kaya dahan-dahan siyang kumilos at nagmulat ng mata. Salubong ang aming mga tingin—at roon muli, nakita ko ang init at linaw na matagal kong inasam."Magandang umaga, mahal ko," pabulong kong wika sabay halik sa kaniyang noo.Bahagyang ngumiti si Alex at mas lalong isiniksik ang mukha sa aking leeg. "Magandang umaga... Ang sarap sa pakiramdam ng gising na walang takot.""Kailanman ay hindi ka na matatakot uli," sagot ko habang hinahaplos ang kaniyang likod. "Nandito ako. Tayo na nina Rhenfield ang magkakasama mula ngayon."Bigl
Rhenan POV “Sir, nasa labas po si Alexandra Lewis.” Bahagya akong napangisi habang dahan-dahang nilingon ang malaking bintana ng opisina ko. Sa labas ng mansyon, kitang-kita ko ang babaeng minsang sumira ng buhay ko. Basang-basa siya sa malakas na ulan. Nanginginig. Walang payong. Walan
Alexandra POV Dahan-dahan akong bumangon mula sa magulong kama, ninanamnam ang natitirang sakit at hapdi sa aking kaibuturan—isang pisikal na patunay na sa loob ng ilang sandali, naging akin si Rhenan. Hinugot ko ang kumot at ibinalot sa aking hubad na katawan, habang ang amoy ng aming pinagsaluha
Alexandra POV “Anong gusto mong gawin ko para makabawi ako sa’yo?” tanong ko. Bigla akong naawa sa kanya. May dahilan nga talaga kung bakit siya naging ganito sa akin. Gusto ko siyang paligayahin. At walang kaabog-abog, hinalikan niya ako. Marahas ang halik niya, pero kahit ganoon, hinalikan ko
Alexandra POV Nagising ako sa malakas na yugyog sa balikat ko. Napadilat agad ako at bumungad sa akin ang malamig na mukha ni Rhenan. Nanigas ako nang makita ko ang galit sa mga mata niya. Kagabi ay parang naging maayos naman siya kahit papaano… pero ngayong umaga, para na naman siyang ibang







