MasukVIOLET’S POVIsang buwan na ang nakalipas mula noong sabihin sa akin ni Bella ang balita tungkol sa amnesia ni Damian. Isang buwan na ring wala akong ibang ginagawa gabi-gabi kundi ang tumitig sa lumang silver bracelet at sa mga larawan namin noong masaya pa kami sa Maynila.Naalala ko ang bawat pangako niya, ang bawat halik niya sa gitna ng ulan, at ang paraan ng pagprotekta niya sa akin sa Batanes noong isakripisyo niya ang sarili niyang katawan para hindi ako masaktan.Pero ngayon... wala na akong lugar sa isip niya.Hindi ako nakatiis. Sa tulong ni Bella, patago akong lumipad patungong Zurich, Switzerland upang bisitahin ang rehab facility kung saan nagpapagaling si Damian. Hindi ako magpapakita nang tuluyan, gusto ko lang siyang makita mula sa malayo—gusto ko lang makita na maayos na ang lagay ng lalaking buhay ko.Subalit nang makatayo ako sa balkonahe ng magandang garden ng klinika sa Zurich... tumigil ang mundo ko.Sa ilalim ng malaking puno ng pine, nakaupo si Damian sa isang
VIOLET’S POVUnti-unting lumilitaw ang araw sa Batanes, ngunit ang malamig na hangin at ang usok ng nagdaang bagyo ay parang walang balak umalis. Nakatayo ako sa gilid ng tarmac habang nakatitig sa medical emergency jet ng mga Alvarez na nakaparada sa gitna ng helipad.Umiikot na ang mga balbula ng eroplano.Apat na doktor at nurse ang nagmamadaling nagtulak sa stretcher kung saan nakahiga si Damian. Nakakabit pa rin sa kanya ang napakaraming aparato para panatilihin ang kanyang paghinga. Ang kanyang mukha ay pinalililibutan ng mga benda, at ang kanyang mga kamay—ang mga kamay na dating humawak sa akin nang napakahigpit—ay nakalaylay at walang kaunting galaw."Damian..." pabulong kong usal habang pilit kong itinutulak ang mga luha ko pabalik.Gusto kong tumakbo. Gusto kong lumapit at hawakan ang kamay niya kahit sa huling pagkakataon bago isara ang pinto ng eroplano. Subalit sa tapat ko, nakatayo si Don Victor Alvarez kasama ang anim na pampamilyang abogado."Huwag ka nang humakbang p
VIOLET’S POVAng pulang ilaw sa ibabaw ng pintuan ng Operating Room ay nanatiling nakasindi. Dalawang oras na ang nakalipas mula noong ipasok si Damian doon.Nakatayo ako sa gitna ng malamig at tahimik na hallway. Nanginginig ang aking mga binti, habang ang damit at mga kamay ko ay natutuyuan na ng dugo—dugo ni Damian na ginawa nitong shield ang sarili niyang katawan para lang hindi ako magkaroon ng kahit isang sugat noong tumama ang sasakyan sa bangin."Ate, umupo ka muna," pakiusap ni Gabriel habang iniaabot sa akin ang isang baso ng mainit na tubig. May maliit ding gauze bandage sa noo si Gabriel mula sa aksidente, pero halatang balisa at puno siya ng matinding konsensya. "Gagawa ng paraan ang mga doktor.""Hindi ako uupo, Gabriel," garalgal kong sagot. Napatingin ako sa mga kamay kong may dugo. "Iniligtas niya ako... Pinalibutan niya ako ng katawan niya habang nagwawasak ang sasakyan. Kung hindi dahil sa akin, wala siya sa loob ng silid na 'yan ngayon."Bumukas nang marahas ang pi
VIOLET’S POV"London..." pabulong kong usal habang paulit-ulit na umagaw sa isip ko ang mga sinabi ni Daddy sa satellite phone.Lalayo na naman ako. Sa kabilang dulo ng mundo. At sa pagkakataong ito, hindi lang simpleng paglipat ng unibersidad kundi isang permanenteng pag-alis para siguraduhing hindi na kailanman magtatagpo ang aming mga landas ni Damian.Tumingin ako sa sulok kung saan nakaupo si Damian. Nakasandal ang ulo niya sa sementadong pader, nakapikit ang kanyang mga mata, at halos wala nang kulay ang kanyang mga labi. Ang damit niya ay basang-basa pa rin ng ulan at may mga bakas ng natuyong dugo mula sa sugat niya sa ulo."D-Damian...?" mahinang tawag ko habang dahan-dahang lumalapit sa kanya.Walang sagot.Inabot ko ang kanyang noo para kapain—at halos mapatalon ako sa matinding init! Legitimong mataas ang lagnat niya at mababaw na mababaw ang kanyang paghinga!"Gabriel!" sigaw ko sa kapatid ko sa matinding panic. "Gabriel, tulungan mo ako! Ang init-init niya! Hindi na siya
VIOLET’S POV"Ate, mag-ingat ka!" sigaw ni Gabriel habang pilit akong hinahatak patungo sa pinakamatibay na sulok ng Student Center.Ilang segundo lang ang lumipas nang marinig ang nakabibinging lagutok ng nababasag na salamin at ang malakas na pagguho ng lupa mula sa burol sa likod ng gusali. Mabilis na napuno ng usok, alikabok, at malamig na patak ng ulan ang loob ng silid. Nabalot kami ng kabuuang kadiliman nang tuluyang mamatay ang power generator ng campus."Gabriel! Si Sir Alex at ang mga staff!" sigaw ko habang itinatapat ang ilaw ng aking telepono sa paligid."Nasa likod sila, Ma'am Violet! Ligtas sila!" sagot ng isa sa mga bodyguards na pilit na binubuksan ang emergency exit door. "Pero blocked ang main road palabas! May malaking landslide sa daanan patungong Forbes estate!"Subalit imbis na ang landslide ang tingnan ko, pinalikot ko ang ilaw ng telepono ko para hanapin ang isang tao.Sa kabilang dulo ng nasirang hall, nakaluhod si Damian sa semento. Basang-basa, namumutla, a
VIOLET’S POVNapakadilim ng kalangitan sa ibabaw ng isla. Lumalakas na ang ihip ng hangin at ang dambuhalang mga alon sa South China Sea ay marahas na humahampas sa mga pader na bato ng Batanes. Nagdeklara na ang PAGASA ng Signal No. 3 dahil sa biglaang pagpasok ng isang malakas na bagyo.Nakatayo ako sa loob ng Batanes Campus Student Center habang tinutulungang mag-evacuate ang ilang mga estudyante at mag-ligpit ng mga gamit sa opisina."Violet, iha!" tawag sa akin ni Sir Alex habang nagmamadaling pumasok sa silid, nakabalot sa rain poncho. "Kailangan mo nang umuwi sa stone house ng pamilya mo sa Forbes estate dito. Papalapit na ang mata ng bagyo at delikado na ang mga kalsada patungo sa bangin.""Opo, Sir Alex," sagot ko habang isinusuot ang aking makapal na raincoat. "Isasara ko lang po ang mga bintana rito sa main hall—"BANG!Biglang bumukas nang marahas ang pintuan ng Student Center dahil sa matinding hangin mula sa labas!Pumasok ang malamig na usok ng ulan at ang basang-basang







