LOGINoh noooo
GABRIEL’S POVTime passed like a blur. It's been almost a year of searching for Evony pero wala pa ring naging progress. Ilang articles na rin ang na-release ng press tungkol sa missing case niya pero ni isang tawag na makapagsasabi sa amin ng lokasyon niya ay wala man lang nakarating sa amin.Mag-iisang taon na pero wala pa rin. Unti-unti na rin kaming nawawalan ng pag-asa at iyon ang mas masakit. Dati ay lahat kami ganado sa paghahanap sa kanya pero ngayon parang lahat kami ay wala ng kulay ang mukha. Tinulungan na rin kami ng gobyerno kung saan nagpakalat sila ng ilang officials na palihim naghahanap sa kanya pero isang buwan lang ang lumilipas ay sumusuko na sila dahil wala silang makuhang lead ni isa.No one could help us, and it’s killing the life inside me. Sa tuwing nakikita ko ang mga magulang ni Evony na tahimik na lumuluha sa tuwing binabalita sa amin na walang lead sa kaso ay nilalamon ako ng matinding konsensya. I am trying to be optimistic as hard as I possibly can, but
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POV For the time that I could not count anymore, nagising na lang ulit ako sa kwarto na pinagdalhan sa akin isang buwan na ang nakalipas dito sa Cascara Grounds. Ngunit iba na ngayon dahil nasa kaliwa ko na ang mag-asawa habang si Radleigh ay nasa kalayuan, matalim ang tingin sa akin. Iniwas ko lang ang tingin sa kanya habang ang mag-asawa naman ay nag-aalalang nakatitig sa akin. “Masakit pa ba ang likod mo? Ayos ka lang ba?” magkasunod na tanong ni Mrs. Irvine. Tumango lang ako. “Ano hong sabi ng mga doctor dito?” “Nothing went bad naman. Mas pinag-ingat ka lang dahil baka bumuka ang tahi sa likod mo,” kaswal na imporma ni Mrs. Irvine kaya nakahinga ako nang maluwag. “And Radleigh would like to apologize for his actions earlier.” Napalingon ako kay Radleigh na nakatitig sa amin na para bang pinagkaisahan namin siya. “I never said that, Mom,” he sharply hissed. “Hindi ako magpapakumbaba sa taong dahilan kung bakit nawawala ang kapatid ko. I almost went crazy when I wok
GABRIEL’S POVHabang kami habang nasa byahe. Si Mr. Irvine ang nasa passenger seat katabi ng driver seat, samantalang kami naman ni Mrs. Irvine ang nasa backseat, nakaupo sa magkabilang gilid. Nasa kanang parte ako habang nasa kaliwa naman si Mr. Irvine, parehas kaming nakatanaw sa bintana. Tila dama rin naman ng driver ang tensyon sa pagitan naming tatlo kaya binuksan niya na lamang ang radio na tahimik kong ipinagpasalamat. Sa buong byahe ay wala ni isang boses ang umalingawngaw. Kahit na may tumawag sa driver ay hindi niya ito sinagot para lang manatiling tahimik ang loob ng kotse. Nang makarating kami sa mansion, hindi ko pa naa-appreciate ang ganda nito nang bumaba na agad ang mag-asawa. Wala akong magawa kundi ang sumunod sa kanila.“Nasaan si Evony?” matalim na tanong ni Mrs. Irvine. Matunog akong napalunok. Seryosong-seryoso ang mukha niya na nakatingin sa akin, walang bahid ng kakulitan hindi gaya noong magkakasama pa kami. Parang mas nag-mature din ang kanilang itsura sa s
GABRIEL’S POVHabang kami habang nasa byahe. Si Mr. Irvine ang nasa passenger seat katabi ng driver seat, samantalang kami naman ni Mrs. Irvine ang nasa backseat, nakaupo sa magkabilang gilid. Nasa kanang parte ako habang nasa kaliwa naman si Mr. Irvine, parehas kaming nakatanaw sa bintana. Tila dama rin naman ng driver ang tensyon sa pagitan naming tatlo kaya binuksan niya na lamang ang radio na tahimik kong ipinagpasalamat. Sa buong byahe ay wala ni isang boses ang umalingawngaw. Kahit na may tumawag sa driver ay hindi niya ito sinagot para lang manatiling tahimik ang loob ng kotse. Nang makarating kami sa mansion, hindi ko pa naa-appreciate ang ganda nito nang bumaba na agad ang mag-asawa. Wala akong magawa kundi ang sumunod sa kanila.“Nasaan si Evony?” matalim na tanong ni Mrs. Irvine. Matunog akong napalunok. Seryosong-seryoso ang mukha niya na nakatingin sa akin, walang bahid ng kakulitan hindi gaya noong magkakasama pa kami. Parang mas nag-mature din ang kanilang itsura sa s
After a week of being hospitalized, the Irvines moved to a new mansion. Inabandona nila ang dati nilang bahay para i-preserve ang kanilang mga memorya roon kasama ang mga kasambahay nilang nasawi. Doon din hinold ang funeral kung saan dumalo ang pamilya ng mga kasambahay nila. Bilang pakikiramay,
In just a second, nasa sahig na si Chief Hanz habang nakaapak sa likod niya si Roman, umiigting ang panga sa galit dahil sa pagtatraidor nito sa kanila.“M-maniwala kayo! Walang akong kinalaman sa sinasabi ni Evony! Sinungaling ang batang ‘yan!” pilit nitong depensa sa sarili habang nagkakawag-kawa
Evony’s blood ran cold. She felt the shaking terror inside her body, making the hair on her nape stood. Ngayon lang siya natakot nang ganito. Ngayon lang siya sobrang kinabahan. Mariin niyang inapakan ang accelerator ng sasakyan at iniwasan ang mga dumadaang kotse sa napakalawak na highway. Para s
Hatinggabi na pero hindi pa rin makakatulog nang maayos si Gabriel. Oras-oras siyang umiidlip dahil nagigising din naman siya kaagad. Binabantayan niya kasi sa pagtulog si Evony na para bang mawawala ito sa paningin niya. Bukod pa rito, medyo nilalamig din siya kahit na makapal naman ang kumot at s







