Chapter 3 — Ang Kondisyong Hindi Ko Inaasahan

Elena's POV

Pagbukas ko ng kontrata, binasa ko ang mga ordinaryong kondisyon. Ngunit may isang kondisyon dito na labis na nagpalito sa aking isipan—isang malaking responsibilidad na hindi ko inaasahan.

Labis ang kaba ng dibdib ko. Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko dahil sa kondisyong nabasa ko.

Tumingin ako kay Sir Adrian. Wala itong kibo at hinihintay lamang ang aking pasya.

“Sir, bakit kasama po ito sa kontrata? Hindi po ba nagkamali lamang kayo?”

Hindi agad sumagot si Sir Adrian. Sa halip, marahan siyang napabuntong-hininga at tumingin sa dokumentong hawak ko.

“Hindi iyon pagkakamali, Elena.”

Napatingin ako sa kanya.

“Kung ganoon, bakit po kailangan itong isama? Hindi ko po yata kayang gawin ang nakasulat dito.”

“Alam kong mahirap para sa iyo. Kaya hindi kita pipilitin.”

Tahimik akong napatingin sa kontrata. Habang binabasa ko ang bawat salita, mas lalo kong nararamdaman ang bigat ng desisyong kailangan kong gawin.

“Si Lucas ay isang matalino at mapagmahal na bata. Lumaki siya nang mag-isa, at hindi ko naibigay ang mga bagay na kailangan niya dahil sa pagtatrabaho ko. Habang lumalaki si Lucas, nararamdaman niyang tila may kulang sa kanyang buhay. Marahil, unti-unti na rin niyang nauunawaan ang mga pangyayari sa kanyang paligid.”

Napayuko ako.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang ibang mukha ni Sir Adrian. Hindi na lamang siya ang malamig at istriktong boss na kilala ko sa opisina. Isa rin pala siyang tiyuhin na nag-aalala sa isang batang mahalaga sa kanya.

“Pero Sir Adrian, hindi ko po alam kung magiging mabuting tao ako para kay Lucas.”

“Hindi ko hinihingi sa iyong maging perpektong ina, Elena.”

Napatingin ako sa kanya.

“Ang hinihingi ko lang ay maging mabuti ka sa kanya. Bigyan mo siya ng oras at pagmamahal. Iyon lang.”

Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang dibdib ko sa sinabi niya.

Hindi naman ako sanay sa mga bata. Wala rin akong karanasan bilang ina. Sa totoo lang, hindi ko nga alam kung paano aalagaan ang isang batang tulad ni Lucas.

Pero habang iniisip ko ang kanyang mukha at ang paraan ng pagyakap niya sa akin kahapon, hindi ko maiwasang maawa.

“Paano po kung hindi niya ako magustuhan?”

“Sa tingin ko, hindi iyon magiging problema.”

Bahagya siyang ngumiti.

“Kung nakita mo lang ang mukha niya nang malaman niyang ikaw ang makakasama niya, malalaman mong matagal na niyang hinihintay ang pagkakataong iyon.”

Hindi ko napigilang mapangiti.

Pero agad ding bumalik ang seryosong ekspresyon ko nang maalala ko ang kontrata.

Dahil sa sinabi ng boss ko, unti-unti kong nauunawaan ang mga nais niyang mangyari. Ngunit ang kaba at pagdadalawang-isip ay hindi ko maitago.

Malaki ang magbabago sa buhay ko. Magbabago ang kinabukasan ko, at marahil, magkakaroon ako ng pamilyang hindi makakaranas ng mga bagay na naranasan ko.

Ngunit paano ko ba ito uumpisahan? Paano ko ba ito tatanggapin?

“Sir Adrian…”

“Yes?”

“Kung pumayag po ako, sigurado po ba kayong susundin natin ang lahat ng nasa kontrata?”

“Oo.”

“At pagkatapos ng tatlong taon?”

“Malaya ka nang umalis. Wala akong pipilitin sa iyo.”

Napabuntong-hininga ako.

Tatlong taon.

Sa isip ko, mahaba iyon. Pero kapag natapos ang tatlong taon, maaari na akong bumalik sa dati kong buhay.

Siguro kaya ko.

Hindi ko naman kailangang magmahal. Hindi ko kailangang kalimutan kung sino ako. Kailangan ko lamang gampanan ang papel na napagkasunduan namin.

Napatingin ako sa kontrata at muling binasa ang bawat kondisyon.

May bahagi sa akin na natatakot.

Pero may bahagi rin sa akin na umaasang baka ito na ang pagkakataong hinihintay ko upang mabago ang buhay ko.

Ilang taon na rin akong nagtatrabaho para lamang matustusan ang sarili ko. Wala akong malaking ipon at wala rin akong sariling bahay. Kung tatanggapin ko ang alok ni Adrian, maaari kong simulan ang pagbuo ng kinabukasang matagal ko nang pinapangarap.

Ngunit hindi pera lamang ang iniisip ko.

May isang batang umaasa sa desisyong gagawin ko.

At iyon ang pinakamabigat sa lahat.

“Sir Adrian, kung sakaling pumayag ako…”

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko.

“Ano?”

“Paano kung masyado akong ma-attach kay Lucas?”

Nanatiling tahimik si Adrian.

Sa ilang segundo, nagtagpo ang aming mga mata.

“Hindi ko alam, Elena,” mahina niyang sagot. “Pero baka iyon ang bagay na hindi natin kayang isulat sa isang kontrata.”

Hindi ko alam kung bakit tila may ibang kahulugan ang sinabi niyang iyon.

Muli akong napatingin sa papel sa harap ko.

Ang desisyon ay nakasalalay sa akin, at ako ang magpapasya sa mga bagay na nais kong mangyari sa aking buhay.

Huminga ako nang malalim at akmang hahawakan na ang ballpen upang tuluyang pirmahan ang kontrata.

Ngunit bago ko pa man maibigay ang aking pirma, isang tinig mula kay Sir Adrian ang tila muling magpapabago sa aking desisyon.

“Bago mo pirmahan iyan, Elena, may isang bagay pa akong kailangang sabihin sa iyo.”