Chapter 4 — Ang Sikretong Hindi Ko Alam

Elena's POV

Seryoso ang tono ng pananalita ni Sir Adrian, na tila may mahalaga siyang ipinaliliwanag sa akin.

“Kailangan ni Lucas ng isang ina. Isang ina na magpapabago ng buhay niya. Kailangan niya ng makakasama hanggang sa kanyang paglaki.”

Labis ang aking pagkagulat kaya nabitawan ko ang ballpen na hawak ko.

“Sir, bakit kailangan ako? Bakit kailangan ako ang maging mommy ni Lucas?”

Hindi agad sumagot si Sir Adrian. Ilang segundo siyang nanatiling tahimik bago siya marahang naupo sa kanyang upuan.

“Dahil ikaw ang taong pinagkakatiwalaan ko, Elena.”

“Pero Sir, secretary ninyo lang po ako.”

“Hindi lang secretary ang tingin ko sa iyo.”

Napatingin ako sa kanya.

“Sa lahat ng taon na nagtatrabaho ka sa kompanya, hindi kita nakitang nagsinungaling, nang-abuso ng tiwala o gumawa ng bagay na maaaring makasira sa kompanya. Alam kong responsable ka.”

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o lalo lamang kakabahan sa sinabi niya.

“Pero hindi ibig sabihin noon ay kaya ko nang maging ina ni Lucas.”

“Hindi ko hinihingi na maging perpekto kang ina.”

“Kung ganoon, ano po ang gusto ninyo sa akin?”

“Gusto kong maramdaman ni Lucas na may taong nandiyan para sa kanya.”

Napayuko ako.

Muli kong naalala ang batang unang tumakbo papunta sa akin. Hindi ko malilimutan ang saya sa mukha niya nang tawagin niya akong mommy.

Hindi ko pa man siya lubusang kilala, tila may bahagi na sa akin na naaawa sa kanya.

“Alam mo ba kung bakit ako pumayag sa ganitong kasunduan?” tanong ni Adrian.

Umiling ako.

“Dahil gusto kong magkaroon ng pagkakataon si Lucas na magkaroon ng normal na pamilya. Hindi ko kayang ibigay sa kanya ang lahat habang palagi akong abala sa trabaho.”

Tahimik akong nakinig.

“Hindi ko rin gustong lumaki siyang pakiramdam niya ay mag-isa siya.”

Bigla akong napaisip sa mga bagay na maaaring mangyari.

Paano ang trabaho ko? Paano ang pangarap kong magkaroon ng sariling pamilya? Paano kung kailangan kong tanggapin si Lucas na parang sarili ko nang anak?

“Hindi ko nakikita ang sarili ko na magkaroon ng batang makakasama. Hindi pa ito kasama sa plano ko.”

“Kung mangyayari iyon, tila magiging malaking pagbabago ito sa mga pinaplano ko.”

Tumayo si Sir Adrian at lumapit sa malaking bintana ng kanyang opisina.

“Hindi kita pipilitin, Elena. Kung sa tingin mong hindi mo kaya, maaari nating itigil ang usapan ngayon.”

Napatingin ako sa kanya.

“Pero kung tatanggapin mo ito, gusto kong malaman mong hindi kita pababayaan.”

Hindi ko alam kung bakit tila gumaan nang kaunti ang pakiramdam ko sa sinabi niya.

Gayunpaman, hindi pa rin mawala ang pag-aalinlangan ko.

Kung hindi ko pipirmahan ang kontrata, malaking bagay rin ang mawawala sa akin—tulad ng stable na trabaho na matagal ko nang pinapangarap at ang pagkakaroon ng magandang kinabukasan.

Ilang minuto akong tahimik na nakatingin sa kontrata.

Tatlong taon.

Tatlong taon lamang ang kailangan kong harapin.

Hindi ko kailangang isipin ang buong buhay ko. Kailangan ko lamang isipin kung kaya kong harapin ang susunod na tatlong taon.

Napatingin ako kay Sir Adrian.

“Kung sakaling pumayag ako, Sir Adrian, sigurado po ba kayong susundin ninyo ang lahat ng nasa kontrata?”

“Oo.”

“Walang ibang kondisyon na hindi ninyo sinabi sa akin?”

“Wala.”

“At pagkatapos ng tatlong taon?”

“Malaya ka na.”

Muli akong napatingin sa kontrata.

Marahil tama siya.

Hindi naman magiging hadlang si Lucas kung magiging bahagi siya ng buhay ko sa loob ng tatlong taon. Mabilis lamang ang tatlong taon.

Huminga ako nang malalim.

“Tama! Hindi naman magiging hadlang si Lucas kung magiging bahagi siya ng buhay ko sa loob ng tatlong taon. Mabilis lamang ang tatlong taon.”

Hinawakan ko ang ballpen at tuluyan ko nang pinirmahan ang kontrata.

Sa sandaling matapos ang aking pirma, tila may malaking pagbabago sa buhay ko.

Ibinaba ko ang ballpen at matagal na tinitigan ang aking pirma.

Hindi ko alam kung tama ba ang ginawa ko.

Pero tapos na.

“Simula ngayon, kailangan na nating ayusin ang lahat,” sabi ni Adrian.

Tumango ako.

“Sa mga darating na araw, pag-uusapan naman natin kung paano ang pagkikita mo sa aking pamilya at kay Lucas. Aayusin natin ang lahat ng kailangan at sisiguraduhin kong hindi ka mahihirapang magpanggap.”

“Paano po ang pamilya ninyo?”

“Hindi magiging madali.”

Napatigil ako.

“Bakit po?”

“Dahil hindi lahat sa kanila ay matutuwa na bigla akong magpapakilala ng asawa.”

Mas lalo akong kinabahan.

“May problema po ba sila sa akin?”

“Hindi ikaw ang problema, Elena. Ang problema ay baka may mga taong magtanong kung bakit biglaan ang lahat.”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung anong klaseng pamilya ang papasukin ko.

Hindi ko rin alam kung paano nila ako tatanggapin.

At higit sa lahat, hindi ko alam kung hanggang saan aabot ang kasinungalingang ginawa namin para lamang matupad ang kontrata.

“Elena.”

Napatingin ako kay Adrian.

“May isa pa akong kailangang sabihin sa iyo.”

“Ano po iyon?”

“Sa pagkikita mo sa pamilya ko, kailangan mong maging handa.”

“Handa saan?”

“Dahil hindi lamang sila ang makikilala mo.”

Nagtataka akong tumingin sa kanya.

“Makikilala mo rin ang mga taong bahagi ng buhay ko bago pa tayo nagkaroon ng ganitong kasunduan.”

Hindi ko na alam kung ano ang ibig niyang sabihin.

Matapos ang lahat ng usapan namin ni Sir Adrian at ang pagpirma ko sa kontrata, may sinabi siya na nagbigay muli ng kaba sa aking dibdib.

“Elena, sa pagkikita mo sa aking pamilya, iyon din ang araw na magsisimula kang tumira sa aking bahay. Ito ang simula ng lahat ng nasa kontrata natin.”

Wala akong nasambit na salita.

Napatitig na lamang ako sa kanya nang matagal habang malakas ang tibok ng aking dibdib.

Sa araw na iyon, hindi ko pa alam na ang paglipat ko sa bahay ni Adrian ang magiging simula ng mga bagay na tuluyang magbabago sa buhay naming lahat.