Chapter 1

Pagbukas ng pinto ng kanyang penthouse unit ay sinalubong si Althea ng katahimikan. Dahan-dahan siyang pumasok, at agad hinubad ang heels niya habang naglalakad. Iniwan niya iyon sa may entrance, hindi na inayos. Sumunod ang blazer na basta na lang niyang isinabit sa sandalan ng sofa.

Everything was in place.

Malinis. Organized. Expensive.

Pero walang buhay.

Huminto siya sa gitna ng sala at dahan-dahang iginala ang tingin sa paligid. Dati, ginhawa para sa kanya ang ganitong katahimikan. Ngayon, parang selda na walang ibang nakakulong kundi siya lamang.

“Sanay ka naman dito,” bulong niya sa sarili, pero hindi sigurado kung paniniwala pa niya ‘yon o pang-aliw lang.

Lumapit siya sa mini bar, kumuha ng wine glass, at nagbuhos ng red wine. Hindi siya nauuhaw. Hindi rin niya kailangan na maglasing. Pero mas madali minsan magkunwari na may ginagawa ka kaysa makinig sa sinasabi ng utak.

Bitbit ang wine glass ay pumunta siya sa glass wall at tumingin sa labas. Tanging ang ilaw ng siyudad lamang ang maliwanag sa gabing iyon.

She exhaled as she took a sip.

Biglang nag-vibrate ang phone niya. Alam na niya kung sino ang tumatawag kahit na hindi niya iyon tingnan.

Si Darius.

Saglit siyang nakatitig lang sa screen bago iyon sinagot.

“What?” bungad niya sa kabilang linya.

“Wow,” mapang-asar na sambit ni Darius. “Ganyan ka na ba lagi? Wala man lang ‘hello’?”

“Say what you need,” malamig niyang sagot.

“Concern lang ako,” sabi nito. “Hindi ka sumasagot kanina.”

“Don’t start,” pagputol niya sinasabi nito. “Hindi mo na kailangan gawin ‘yan.”

“Talaga?” medyo humina ang boses nito. “Ganun lang kadali para sa’yo?”

She closed her eyes briefly.

“Yes.”

“Althea—”

“May iba ka na,” aniya sa malamig na boses. “Doon ka na lang.”

Saglit na natahimik si Darius sa kabilang linya. Kapagdaka’y nagsalita ito.

“She’s not you.”

Hindi agad siya sumagot. Hindi dahil nawalan siya ng sasabihin. Kundi dahil alam niyang kahit anong sagot niya, mauulit lang ang pangyayari na ‘to.

“That’s not my problem anymore,” aniya saka sumimsim sa hawak na wine glass.

“You’re still my wife.”

“Ex-wife,” pagtatama niya. “Get used to it.”

“Hindi pa tapos ‘to,” halos pabulong na sambit ni Darius.

Hindi na siya sumagot. Pinatay niya na ang tawag.

Ibinaba niya ang phone sa mesa at ilang segundo lang siyang nakatitig doon.

Nakakainis.

Kahit tapos na, parang hindi pa rin siya malaya.

She finished her wine in one go, saka inilapag ang baso sa mesa.

Her night that moment, she can’t bear the loneliness. Masyadong tahimik, iyong tipong walang maingay, pero pakiramdam niya ay mabibingi siya.

Hindi na niya tinapos ang gabi sa loob ng penthouse niya. Kinuha niya ang sling bag niya, sinuot ang flats, at lumabas.

Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ang alam lang niya, ayaw niyang manatili roon.

Nasa kotse na siya, nagmamaneho ng walang destinasyon. Ayaw niya ng tahimik, ganunpaman ay hindi niya binuksan ang music.

Itong klase ng katahimikan ang gusto niya—yung hindi nakakasakal.

Hindi na namalayan ni Althea ang oras. Ang dami na niyang nadaanan na kalsada, mga taong palakad lakad, at mga building. Hanggang sa mapansin niya ang isang café sa gilid ng kalsada, malapit sa university. Hindi ito matao. Hindi rin masyadong maliwanag.

Napahinga siya ng malalim. Then she turned the car around. Ilang minuto lang, naka-park na siya sa harap ng café.

Hindi niya alam kung bakit doon siya huminto. Pero pinili pa rin niyang pumasok sa loob.

Pagpasok niya, sinalubong siya ng amoy ng kape at mahinang mga usapan. May ilang estudyante sa sulok, may dalawang taong nag-uusap sa gitna, at may tahimik na musika sa background na bumagay sa minimalisy style ng café

Umupo siya malapit sa bintana at umorder ng kape. Habang naghihintay, nakatingin lang siya sa labas.

Nasa malayo ang isipan niya.

Siguro, kung pinatawad niya ulit si Darius, magiging ganito kaya katahimik ang gabi niya?

Malamang, sa mga oras na iyon, umiiyak na naman siya sa kama nila. Habang si Darius ay nagpapakasasa sa ibang kama kasama ang kerida nito.

Matagal na palang tulala si Althea.

Marahil hindi siya titigil sa pagbabalik-tanaw sa nakaraan niya kung hindi pa dumating ang kape niya.

Mainit. Mapait. Sakto sa nararamdaman niya ng mga sandaling iyon.

Hawak niya ang tasa ng kape, pero hindi niya agad ininom. Sa halip, pinaglaro niya ang mga daliri sa bibig ng tasa.

Then she saw him.

Isang waiter.

Kakaiba sa mga waiter ng café na iyon. Tan ang balat, matangkad, at mukhang nasa mid-thirties, halos kaedaran niya. Maging ang makapal nitong mga kilay ay halos bumagay sa mukha nitong animo’y may lahing dayuhan.

Para itong lumabas sa libro ng isang romance pocket book.

Althea jumped from her seat when the waiter looked at him. Mukhang napansin nito na kanina pa niya ito tinititigan.

Lumapit ito sa table niya.

“Ma’am, may kailangan pa po kayo?” mahinahong tanong nito. Ngunit hindi no’n maitatago ang pagkabrusko ng boses nito.

She looked up at him.

“I’m fine.”

Tumango ang waiter. “Sige po.”

Aalis na sana ito ngunit pinigilan iyon ni Althea.

“Wait.”

Huminto ang waiter at nakangiti siyang hinarap.

“Umupo ka.”

Sa pagkakataong iyon ay nawala ang mga ngiti nito. Napakunot ang noo ito at nagtataka siyang tiningnan.

“Ha?”

“Sit,” pag-uulit niya sa kalmadong boses.

Saglit na inilibot ng waiter ang tingin sa buong paligid, halatang naguguluhan sa trip niya.

“Hindi po pwede, ma’am. Naka-duty po ako.”

“I’ll pay you.”

Natigilan ang waiter.

“Sandali lang,” dagdag ni Althea.

Ilang segudo itong nakatayo lang. Then he sighed. Hinila nito ang upuan na katapat niya at mabilis na umupo.

“Mabilis lang,” halos pabulong na sambit nito.

Althea nodded.

“How much do you earn here?” tanong niya.

Kunot noo siya nitong tiningnan. “Bakit?”

“Answer me.”

“…Minimum.”

“I’ll pay you triple.”

Napakagat-labi ang waiter. And Althea find it so hot.

Hindi niya alam, ngunit pursigido siyang mapapayag ito. Animo’y bigla niyang nakalimutan na kagagaling lamang niya sa hiwalayan.

“Para saan?” maingat na tanong nito.

“For your time,” sagot niya.

Natahimik ito saglit. Kapagdaka’y nagpakawala ng isang malalim na buntonghininga.

“Mukhang labas na ‘yan sa trabaho ko, ma’am,” magalang na sambit nito.

“I’m not asking you as a waiter. I’m asking you as a man.”

“Anong gusto mo?”

Althea didn’t look away.

“No strings. No expectations.”

She leaned slightly forward.

“Just stay with me.”

Mas matagal siyang tinitigan ng waiter. Parang sinusukat kung anong klaseng tao ang kaharap nito

“Hindi mo ako kilala,” sabi niya.

Nagkibit-balikat siya. “I don’t need to.”

“Bakit ako?”

Saglit siyang tumingin rito bago sumagot.

“You look simple,” aniya. “Looks easy to work with.”

Napairap ng bahagya ang waiter, bagay na hindi niya inaasahan mula rito.

“Pinupuri mo ba ako?”

“Hindi iyon papuri.”

Sa huli ay napabuga ito ng hangin at napakamot sa batok.

“Ganito ba kayo, ma’am?” tanong niya.

Umiling si Althea. “No. Ngayon lang.”

Natahimik ang lalaki. Mukhang may alam na ito sa kung ano ang pinagdadaanan niya.

“I’ll pay you,” dagdag niya. “Just name your price.”