Chapter 2

Ilang hakbang lang ang inilayo ni Caelum mula sa mesa ni Althea nang mapahinto siya. Hawak pa rin niya ang notepad, pero hindi na siya nakatingin dito. Sa halip, napabuntong-hininga siya at bahagyang napakamot sa batok

Hindi niya alam kung matatawa siya o maiinis.

“Ang gulo,” bulong niya sa sarili bago sumulyap muli kay Althea.

Nandoon pa rin si Althea, prenteng nakaupo sa parehong pwesto habang hawak nito ang tasa ng kape saka dahan-dahang sumimsim. Masyado itong kalmado na parang isang laro lamang ang mag-aya ng lakaki.

Hindi ito normal. Alam niyang hindi.

Pero hindi rin siya makaalis.

Maya-maya ay may lumapit na kasamahan niyang waiter na nakangisi. “Hoy, ayos ka lang? Kanina ka pa lutang.”

Napalingon si Caelum at pilit na ngumiti. “Okay lang. May iniisip lang.”

“Siguraduhin mo lang na hindi mo makalimutan yung table mo,” biro nito bago umalis.

Napailing si Caelum, pero hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib niya. Hindi siya sanay sa ganitong sitwasyon. Hindi rin siya yung tipo na basta pumapasok sa ganito.

Pero kahit anong pilit niyang lumayo, bumabalik pa rin ang tingin niya kay Althea—tahimik, composed, parang kontrolado ang lahat.

Ibang klase.

Hindi niya alam kung curiosity ‘yon o mali lang talaga siya ng iniisip, pero sa huli, bumalik siya sa mesa nito.

Napatingin si Althea sa direksyon niya nang maramdaman nito ang presensya niya. Hindi na ito nagulat. Parang inaasahan siya nito na lumapit.

“May nakalimutan ka?” kalmadong tanong nito.

Umupo si Caelum sa harap ng babae. This time mas diretso na ang tingin niya.

“Gusto ko lang maging malinaw,” sabi niya.

Ibinaba ni Althea ang tasa at hinarap siya nang buo. “Go.”

Huminga siya ng malalim bago nagsalita. “Anong klaseng ‘stay’ ba ‘to?”

Hindi agad sumagot si Althea. Pinagmasdan lang siya nito sandali bago sumandal ng bahagya sa upuan. “You’ll spend time with me. Outside work. Walang ibang kailangan.”

Napakunot ang noo ni Caelum. “Hindi gano’n kasimple ‘yon.”

“Mas magiging komplikado kung lalagyan mo ng ibang ibig sabihin,” sagot ni Althea.

Mariing napatingin si Caelum sa kausap, parang sinusubukang hulihin kung may tinatago itong kakaiba sa pananalita nito.

“So parang… kasama lang kita?” tanong niya.

“Yes.”

“Walang iba?”

Tinitigan siya ni Althea. “Wala.”

Natahimik siya sandali bago muling nagsalita. “Bakit?”

Hindi agad sumagot si Althea. Kinuha nito ulit ang tasa ng kape, pero hindi ito uminom—sa halip ay hinawakan lang nito ang tasa, parang binibigyan nito ang sarili ng ilang segundo bago sumagot.

“I don’t want anything serious. Ayoko ng komplikasyon,” sambit nito.

Napailing si Caelum. “Hindi naman normal ‘yan.”

“I’m not asking for normal.”

Natigilan siya doon. Napabuga siya ng hangin at sumandal sa upuan.

“Okay… kung sakali,” sabi niya, mas maingat na ngayon ang tono, “ano’ng rules mo?”

Bahagyang umangat ang kilay ni Althea. “You’re negotiating now?”

“Kailangan,” sagot niya. “Hindi pwedeng basta lang.”

Tumango si Althea. “No attachment. No questions about my personal life unless I bring it up. And when I say stop, everything stops.”

Mas lalong nangunot ang noo ni Caelum. “Ganun lang?”

“Ganun lang.”

“Parang hindi.”

“Mas madali ‘pag simple.”

Napabuntong-hininga siya at napailing, pero hindi na siya kumontra pa.

“Okay. Ako naman,” sabi niya.

Bahagyang tumango si Althea, hinihintay ang sasabihin niya.

“Ayoko ng gulo,” aniya. “Hindi ako lalabas sa kahit anong sitwasyon na mapapahiya ako.”

“Fair enough,” sagot nito.

“At kapag ayaw ko na, tapos na. Walang habol.”

“Same,” walang pag-aalinlangan na ganti ni Althea.

Saglit na namagitan sa kanila ang katahimikan. Caelum gulped, as if he’s taking all the air in the place. Ito ang unang pagkakataon na mag nag-alok sa kanya ng ganito.

Muli niyang sinulyapan si Althea. Mukhang hindi ito basta-basta. Tingin pa lang, mabango na.

Mabango sa pera.

So he must ask her fair and square.

“Magkano?”

Hindi agad sumagot si Althea. Tinitigan lang siya nito sandali bago nagsalita. “You tell me.”

Napailing siya. “Hindi ako sanay sa ganito.”

“I know.”

“Hindi ko alam kung magkano ‘yon.”

“Then think of something that makes it worth your time.”

Napabuga siya ng hangin, napatingin sa gilid, saka bumalik ang tingin sa kausap.

“Hindi lang oras ‘to,” sabi niya. “Alam mo ‘yon, ‘di ba?”

“Yes.”

“At okay lang sa’yo ‘yon?”

“Yes.”

Doon siya natahimik ng tuluyan. Parang doon lang talaga tumama sa kanya kung gaano kaseryoso itong kausap niya.

“Hindi pa rin ako sigurado,” sabi niya sa huli.

“I’m not asking you to be,” sagot ni Althea.

“Iniisip ko pa.”

“Then think.”

Hindi nakapagsalita si Caelum. Wala siyang mahagilap na tamang salita para sumagot pa.

Dahan-dahang tumayo si Caelum at kinuha ang notepad niya, na parang bumabalik na siya sa reyalidad.

“Kailangan ko na bumalik,” sabi niya.

Tumango si Althea. “Of course.”

Pero bago siya tuluyang umalis, napahinto siya at napatingin ulit sa babae.

“Althea...”

“Yes?”

Sandali siyang nag-isip bago nagsalita. “Kung sakali… hindi ‘to magiging magulo?”

Hindi agad sumagot si Althea. Tinitigan lang siya nito ng diretso bago nagsalita.

“I won’t let it.”

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya mukhang kumbinsido. Pero tipid siyang napatango.

“Sige.”