Prologue

Nakakabinging katahimikan ang lumulukob sa loob ng conference room—na tanging ang tunog ng air conditioner lamang ang pumapailanlang sa paligid.

Prenteng nakaupo si Althea Virelle Montemayor sa kabisera ng mahabang mesa habang mahigpit ang pagkakahawak sa ballpen na parang doon niya ibinubuhos ang lahat ng hindi niya sinasabi. Nasa harap niya ang isang puting folder na may nakasulat sa cover nito.

Divorce Papers.

Huminga siya ng malalim bago binuklat ang folder. Inilapit niya ang dulo ng pen sa papel, bahagyang tumigil—hindi dahil nagdadalawang-isip, kundi dahil gusto niyang siguraduhin na kapag ginawa niya ito, wala na siyang babalikan pa.

Sa kabilang dulo ng mesa, nakasandal sa kinauupuan si Darius Kade Villanueva, kumportableng nakaupo na parang nasa casual meeting lang at hindi sa pagtatapos ng kasal nila.

Nginisihan siya nito na ikinairap niya.

“Ganun na lang?” Darius broke the silence between them. “That easy?”

Hindi agad sumagot si Althea. Pinirmahan niya muna ang unang pahina, pati ang ikalawa, na kahit mabigat para sa kanya ay kinakailangan niyang gawin.

Kung noon ay umiiyak siya kapag hinahamon siya nito ng hiwalayan. Pwes, ngayon, tototohanin niya ang kahilingan nito.

Saka niya isinara ang folder at bahagyang itinulak iyon palapit sa gitna ng mesa.

“Hindi naman naging madali,” aniya sa kalmadong boses. “Matagal ko ng pinag-isipan ‘to.”

Napangiti si Darius, isang pilit na ngiti. “Talaga? Kasi parang ang bilis mong sumuko.”

Doon siya napatingin ng matalim sa lalaki.

This man. This man was her first in everything. Ngunit dahil sa kapusukan nito sa ibang babae ay tuluyang nasira ang kanilang limang taon na pagsasama.

“Sumuko?” inulit niya ang sinabi nito. Hindi niya naiwasang pagtaasan ito ng kilay. “You cheated, Darius. Ilang beses pa nga, hindi ko na binilang. Ano pa bang hinihintay mo—na magpanggap pa ako na okay lang?”

Muli na namang natahimik ang silid. Tumuwid si Darius at bahagyang yumuko, nakapatong ang mga siko sa mesa habang pinag-aaralan ang mukha niya.

“You’re making it sound worse than it is,” sambit nito, na parang simpleng bagay lang ang pinag-uusapan nila.

Pagak na natawa si Althea. “Pinapasok mo sa buhay natin yung ibang babae,” aniya sa halos pabulong ngunit matalim na tono. “Sa tingin mo ay hindi pa ‘yon sapat?”

Hindi siya agad sinagot ni Darius. Tinitigan lang siya nito, saka bahagyang ngumiti. “And yet, you stayed.”

Animo’y may parte ng kaniyang dibdib ang biglang kumirot, pero hindi na niya iyon pinagtuunan pa ng pansin.

Kung siya pa iyong dating Althea, malamang ay halos lumuhod na siya hindi lamang siya iwan ni Darius.

She’s really head over heels in love to him.

But now, everything has to change.

“Not anymore,” mahinahon niyang sabi, saka itinuro ang folder na nasa mesa. “Your turn.”

Kinuha ni Darius ang pen, pinaikot-ikot ito sa pagitan ng mga daliri na parang wala itong pakialam. “Alam mo? Hindi ko lubos maisip ang magiging kalagayan mo kapag wala na ako.”

Hindi na siya nag-abala pang sumagot. Bahagya siyang sumandal sa kinauupuan at pinakatitigan ang dating asawa.

“Try harder.”

She arched her brow when Darius started signing the papers. Napangisi siya nang makita ang multo ng ngiti sa mga labi nito.

“Tuwang-tuwa pa ang kumag na naghiwalay na kami,” bulong niya sa sarili.

Matapos magpirmahan ay tumayo na si Althea, inayos ang laylayan ng blazer niya, at kinuha ang bag.

“That’s it,” aniya na parang nakatapos ng isang major conference.

She stood up and was about to walk away. Ngunit bigla siyang napahinto nang tawagin siya nito.

“Yeah?”

Narinig niya ang paggalaw ng upuan at ang marahang paghakbang ni Darius palapit. Nang lumingon siya ay nasa harapan na niya ito.

“Do you really think this ends here?” mahinang sambit nito.

“It should,” aniya at diretso niya itong tinitigan sa mata.

Bahagyang ngumiti si Darius, pero may kung anong mabigat sa ekspresyon ng mukha nito.

“You don’t walk away from me that easily.”

Hindi umatras si Althea. Taas noo niyang pinakatitigan ang dating asawa.

“I just did.”

Muling namagitan ang katahimikan sa kanila. Sinamantala ni Darius ang pagkakataon na mas lumapit pa. At halos isang hakbang na lang ang pagitan nila.

“You were my wife,” mariing paalala nito. “Hindi ‘yan basta nawawala dahil lang sa pirma.”

“And you were my husband,” ganti niya na hindi inaalis ang tingin. “Hindi rin ‘yan nawawala dahil lang sa kabit mo.”

Napasinghap ng bahagya si Darius, ngunit mabilis din itong nakabawi. Bumalik ang maliit na ngiti sa labi nito.

“You’ll come back to me,” puno ng kumpiyansang sambit ni Darius.

Umiling si Althea. “Not a chance.”

Tinalikuran na niya ito ng tuluyan at naglakad palabas ng conference room. Hindi na siya lumingon pa, kahit nararamdaman niya ang tingin nito sa likod niya. Dire-diretso lang siya hanggang sa makalabas ng building, saka lang siya huminga ng malalim nang makasakay sa kotse.

Animo’y doon lamang naramdaman ni Althea ang kaginhawaan. Finally! She’s free.

Samantala, sa loob naman ng silid, naiwan si Darius, nakatayo at nakatingin sa pintong nilabasan ni Althea. Ilang segundo siyang hindi gumalaw, bago dahan-dahang napabuntong-hininga.

“You really think you’re done with me…” pagkausap niya sa sarili. Umangat ang isang sulok ng labi niya sa isang maliit at mapanganib na ngiti. “Let’s see.”