Mag-log inPadabog akong bumaba ng hagdan kinabukasan. Dumiretso ako sa kitchen para tingnan kung anong almusal. Pagpasok ko do’n ay agad rin akong natigilan nang maabutan ko si Timothy do’n.
He was in an apron, flipping pancakes on a goddamn pan!Bahagya akong napatigil pero agad ring nakabawi nang mapansin niya akong pumasok. Nagkunwari akong lumapit sa refrigerator.What will I get?Agad akong kumuha ng baso at binuksan ang chiller para kumuha ng tubig. Pati tunog no’n habang isinasalin ko ay parang nakaiirita sa pandinig.“I reheated the food you ordered yesterday. But you can also have pancakes if you want,” aniya.Na para bang mas takam ako sa pancake na gawa niya. Duh!Halos mapairap ako nang harapin siya. Nilagpasan ko siya para dumiretso sa microwave. Pagbukas ko ay walang laman ‘yon.Fuck…“Umupo ka na, it’s on the table,” wika niya nang mapansin na hinanap ko ang pagkain.Nakakainis talaga!Yssa and I decided to stroll around the local market to buy pasalubongs before we go back to Manila. My foot felt better after days of full rest.Kaya balak naman talaga naming dalawa lang, pero mapilit itong si Zach at sumama pa sa amin. Walang tigil tuloy ang bangayan ng dalawa habang nasa biyahe kami.“Ha! Akala mo kung sinong pa-cool, ampota,” naulinigan kong bulong ni Yssa.She was seated on the passenger seat, hindi mapakali at panay ang galaw sa upuan.Bahagyang natawa si Zach dahil paniguradong narinig niya ang sinabi ni Yssa.“Elara, hindi ko alam na may PA ka palang mas maangas pa kaysa sa amo niya,” pahaging niya, nakatingin sa side mirror.Alanganin akong ngumiti sa back seat at pareho silang sinulyapan bago inabala ang sarili sa phone.“Ah talaga?” ani Yssa. “Hindi porke’t pamangkin ka ni Sir Timothy, may karapatan ka nang pagsalitaan ako ng ganyan.”Zach scoffed. “What? Ikaw nga ’tong paulit-ulit na tinatawag akong pa-cool at ampota. Really?”“Tigilan niyo na, please lan
“Is there something you need, hija?” Tinig ng matandang Grey ‘yon sa kalmadong paraan.I was caught off guard.Agad kong ibinuka ang bibig at pilit hinanap ang tamang salita. “I-I was just looking for—” naputol ang paliwanag ko nang mapatingin ako sa kamay ni Timothy na nakahawak pa rin sa bewang ko.Mabilis niyang inalis iyon, kasing bilis ng pagtuwid ko ng pagkakatayo.“May kailangan lang siya,” biglang sabi ni Timothy bago pa ako makapagpatuloy. “I asked her to come in,” aniya, saka maingat na iniabot sa’kin ang baso ng orange juice.Napatingin ako sa kanya, saka nanginginig ang kamay na kinuha ‘yon.Sir Arthur looked worried. “Ganun ba,” aniya, saka tumingin sa’kin. “You shouldn’t just stroll around, hija.” Bumaba ang tingin niya sa paa ko bago kay Timothy. “Allan, is this really okay? You shouldn’t let her roam around by herself,” puna ng matanda.Tumikhim ako. “Pasensya na po,” mahina kong sagot. “I thought—”“That’s on me,” putol ulit ni Timothy. “I told her I’d be here.”May k
“Ely…” sabi ng bumubulong sa’kin.I barely slept last night, kaya halos mag-aapat na ng umaga nang tuluyan akong makatulog. My mind was everywhere... my heart, too.“The sun is rising…” kanta pa ng kung sinong istorbo.Bahagya akong nagmulat sa inis at nadatnang nakapameywang si Yssa sa harap ko. She was smirking while checking out my bandage.“Muntik na ‘kong matanggal sa trabaho,” bungad niya. “Niyari ako sa sermon ni Sir. Ang sabi mo, susundan mo lang saglit. Bakit pilay ka na ngayon, girl?” Histerikal niyang dugtong.Umupo ako at halos mapairap. “Sprained ankle lang.”“Sprained ankle lang…” ginaya niya, maarte.Pero imbes na patulan pa siya, napabuntong-hininga na lang ako.“Wow,” puna niya. “Ang lalim no’n. So how are you?” Sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. “Akala ko sa kwarto na ni Sir kita madadatnan, eh.”Mabilis ko siyang tinapunan ng unan sa mukha. “He won’t do that. Hindi nga niya kayang magkagusto sa anak-anakan niya,” makahulugan kong sabi, saka sinubukang tumayo.“
“Good thing you didn’t push it,” sabi ng doktor. “Otherwise, mas malala pa ’yan.” Kung alam lang niya kung gaano ko pinilit ang sarili ko sa mas masakit na bagay. Para lang mabigo sa bandang huli. That’s why the pain it caused me was also severe. “Yeah,” sagot ko na lang. “Baka nga lumala pa.” Hindi ko alam kung para saan ’yon. Kung tungkol ba sa sprain o sa kung ano pa man. I didn’t want to clarify, because the clearer it gets, the worse feeling it brings. “Just follow the prescription,” paliwanag ng doktor. “Huwag mong pilitin ang paa mo. May mga bagay talagang kailangan munang magpahinga para tuluyang gumaling. You’ll be fine.” Napakurap-kurap ako sa sinabi niya. It hit a different angle in me. I smiled bitterly at my thoughts. “Yes. I just need to rest,” inulit ko. Pagkatapos ay itinulak na ng doktor ang wheelchair palabas ng pinto. Agad na tumayo si Timothy nang makita ang paglabas namin. They greeted each other shortly, then bid their goodbyes as well. At nang itutulak na
Pinilit kong idiretso ang lakad ko habang pababa, pero bigo ako sa huling hakbang ng hagdan. Napaigik ako nang bahagya nang hindi ko matantiya ang lalim ng aapakan.“Are you sure you’re okay?” bulong ni Zach.I forced a smile but refused to look at him. “Yeah,” I rasped.Nang makalapit kami kay Timothy, agad kong napansin ang atensyon niya sa paa kong natapilok. Pinilit kong magsalita at pasiglahin ang boses ko.“You’re here. Akala ko may business meeting ka,” sabi ko nang nasa tapat na niya kami.“Uncle,” bati rin ni Zach.Pero imbes na sumagot agad, matagal na tumutok ang mga mata niya sa paa ko. Maya-maya pa ay pinaglipat niya ang tingin sa ’min ni Zach, saka bumuntong-hininga.“Let’s have that checked,” aniya, patungkol sa napilayan kong bukung-bukong.Mabilis akong umiling. “A-Ayos ako,” pilit na saad ko.Pero hindi niya ako pinansin at hinarap si Zach sa halip. “You go ahead to the house first,” sabi niya rito.Nag-alangan si Zach at binalingan ako bago nagsalita. “But, Uncle—”“
“So, I heard you’re still in college?” tanong ni Zach habang binabaybay namin ang daan papunta sa lighthouse.Actually, magaan siyang kasama. He was very talkative. At parang kahit poste, kaya niyang kausapin. He could talk about everything under the sun.“Yeah. I chose not to study when my mom got sick. That’s why I’m still on my third year,” paliwanag ko.He nodded, then turned hard left to take a big curve. Malubak ang daan at matarik. I was just grateful that he offered to tour me around. Dahil baka kung si Tim ang kasama ko, mauuwi lang sa bangayan ang buong biyahe. I couldn’t imagine having a conversation with him after what happened.“I see. Sorry about your mom. Hindi kami nakapunta because Lolo was very ill that time,” paliwanag niya.Hindi ko masabi na I wasn’t aware of Tim’s relatives because I was busy hating him all this time. Ni hindi ko nga alam ang tungkol kay Sir Arthur... especially about his sickness.Natigilan ako sandali bago muling nagtanong. “Is he okay now?”Na







