KABANATA 06

Nyx's POV

"Anong ibig mong sabihin, doc?" tanong ko, puno ng kaba at tanong ang isip.

"Kailangan nating mag-usap nang personal para mas maintindihan mo." Paliwanag niya bago pinatay ang tawag—marami pa raw siyang pasyente.

Halos bumigay na ang tuhod ko pero pinilit kong magpakatatag. Humarap ako sa salamin, halos walang kulay ang mukha. Naghilamos ako at inayos ang sarili, pilit na ngumiti kahit sa loob-loob ko'y parang mababaliw na.

Ang dami kong tanong. Nagpa-raspa na ako, kaya ano pang nakita ni doc sa resulta ng test?

Bago pa ako makalabas, bumungad si Ate Nixie kaya napatigil ako. Ang strawberry niyang pabango ay agad pumasok sa ilong ko.

Nasusuka ako. Hindi ko alam kung dahil ba sa ideya na nandito siya o hindi kaya ng sikmura ko ang pabango niya.

Tiningnan ko ang kanyang kabuuan. Kuhang-kuha ang hubog ng kanyang katawan sa suot niya na pulang gown. Na para bang pinagawa iyon para sa kanya.

Kaya pala hindi magkasya sa akin iyon.

Gusto kong matawa sa inis. Inis para sa sarili dahil naging bulag ako sa loob ng maraming taon.

"So...you're working with me." Usal niya. Kinuha niya ang powder mula sa wallet at nag-retouch sa harap ng salamin. Nang matapos, tumingin siya sa akin, nakapout pa. "Kawawa naman ako."

Ngumiti ako ng plastik kahit naglalagablab na ang loob ko.

"Pareho lang tayo," bulong ko. Lumapit pa. "Kung ayaw mo sa akin, gano'n din ako."

Biglang nanlisik ang kanyang mga mata, nagngitngit ang bagang.

Nagtagal ang titigan naming dalawa, walang gustong bumitaw.

Pero kumabog ang dibdib ko sa biglaang pangyayari nang hinawakan niya ang kamay ko—at ginamit iyon para sampalin ang sarili, saka siya bumagsak sa sink.

Nanlaki ang mga mata ko. Ang bilis ng galaw niya, hindi ko man lang naagapan.

"A-anong—" nangangapa ako ng salita.

Bumangon siya kaya kita ko kung paano umagos ang kunting dugo sa ulo. Parang dumilim ang paningin ko nang makita ang dugo. At biglang natriggered ang alaala ko…ang anak ko.

"A-ate..." bulong ko, papalapit, pero isang marahas na hila ang pumigil sa akin.

"Mav!" namimilipit na sigaw ni ate.

“Nixie—" mabilis siyang nilapitan ni Maverick, inalalayan at sinuri.

Nagtagal ang tingin niya sa dugo. Tapos ay dumapo ang tingin niya sa akin. Malamig ang kanyang tingin, nakapako sa akin na parang kaya akong patayin kahit anong oras.

Hindi na niya kailangang magsalita upang alamin ko kung anong iniisip niya.

Biglang nanuyo ang lalamunan ko. Halos hindi na makagalaw sa aking kinatatayuan.

"Ang sakit, Mav," daing ni Nixie, hawak ang ulo kung saan siya tumama. Kaya naman biglang bumaling ang tingin ni Mav sa kanya.

Hindi ko iyon ginawa. Hindi ko kayang gawin iyon kahit malaki ang galit ko sa kanila. Pero alam ko na kahit anong paliwanag ko, walang saysay kasi hindi naman ako pakikinggan ni Mav lalo pa’t kung tungkol kay ate.

The muscle in his jaw twitched.

"If something happens to Nixie, hindi ko alam kung anong gagawin ko sa'yo." Ang lamig ng boses niya'y dumiretso sa mga buto ko.

Hindi ako nakapagsalita. Kinuha niya si ate at iniwan akong tulala sa loob ng banyo.

Gusto kong ipagtanggol ang sarili. Pero ang mga alaala ng nakaraan paulit-ulit lang na bumabalik. Ang anak ko.

Humakbang sana ako, pero hindi gumalaw ang mga paa ko. Nanginig ang tuhod ko, bumagsak ang bigat sa katawan. Mahigpit ang kapit ko sa sink, para lang manatili akong nakatayo.

***

"Sinasabi ko na nga ba't nasa loob ang kulo!"

"Obsessed na talaga siya kay sir."

Ilan lang iyon sa mga salitang naririnig ko habang naglalakad papunta sa pwesto ko. Pinipilit kong huwag pansinin, pero mas lalo lang lumalakas. Pati iyong tinuturuan ko, lumalayo na.

"Dito ka na lang, Rachel," tawag ni Stephanie. "Baka may mangyari pa sa'yo."

And Rachel went to her—hindi man lang lumingon sa akin na para bang mayroon akong nakahahawang sakit.

Pagkaupo ko sa swivel chair, mariin kong pinikit ang mga mata, binibilang ang bawat hinga. Hindi ko sila papansinin. Kilala ko ang aking sarili.

Wala akong kasalanan. Alam ko 'yon. Pero lahat sila—tila nakalimutan na minsan naging mabuti rin ako sa kanila. Na ako ang gumagawa ng mga gawain dapat nila.

Natapos ko na halos lahat ng tinuturo kay Rachel via email. Sinabi ko ang bawat steps upang maging maayos ang trabaho niya dahil ayaw ni Mav na may makita siyang mali. Kahit isa lang.

Bukas ay aalis na rin ako dito. Kaya titiisin ko na lang ang mga mapanghusga nilang mga mata at matatabil na dila.

Nilulong ko ang sarili sa trabaho na pinagawa ni Maverick—hindi niya alam na aalis na ako kasi hindi naman niya nakita ang resignation letter ko. Mas mabuti nang magpakaabala kaysa pumatol pa sa mga intriga ng mga tao sa paligid.

Eksaktong 5:00 p.m., natapos na ako. Nagligpit ng gamit at tumayo.

All eyes were on me. Sanay silang nag-oovertime ako—dati, gusto ko kasi na makasabay si Maverick sa elevator, para lang masulyapan siya, malanghap ang amoy niya. Kasi kahit nasa iisang bahay pa kami nakatira. Minsan lang magcross ang landas namin at tuwing gagamitin niya lang ang katawan ko.

Natatawa na lang ako sa kahibangan ko dati.

Pinindot ko ang ground floor. Nang magsara ang pinto, nawala ang bulungan.

Tapos na ako sa pagiging martyr na asawa. Sa pagiging mabait. At higit sa lahat sa pagiging tanga.

***

PAG-UWI ko, madilim ang bahay. Siguro ay nasa ospital sila at doon na maturulog. Mas mabuti iyon. Payapa ang gabi ko.

Naglinis ako ng katawan, pagkatapos nagluto ng pagkain para sa sarili. Nagpatugtog pa ako ng musika habang nagluluto. Tahimik. Wala akong iniintindi.

Mas payapa pala kapag ikaw lang mag-isa. Mas nakakagaan ng loob. Wala akong inaalala na kahit ano. Hindi ako nag-iisip kung anong ginagawa niya o saan siya.

Matapos kumain, naghugas ako ng plato at niligpit ang kusina.

Bukas ng hapon babalik ako kay doc upang pag-usapan namin ang sinasabi niya. Kapag natapos ko nang iligpit ang mga gamit ko sa opisina.

Umupo ako sa aking kama habang hawak ko ang tablet, naghanap ng bagong trabaho online. Habang nag-scroll, biglang tumunog ang cellphone.

Unknown number. Kumunot noo ko—pamilyar, pero di ko agad maalala kong sino pero sinagor ko.

"Hello?"

"Nyx Dela Cruz." Buo at malalim ang boses. Nanlaki ang mata ko nang makilala kung sino iyon.

"L-Liam?"

Bago pa man ako muling makapagsalita, may boses na umalingawngaw sa loob ng kwarto.

"Sino si Liam?"

Napatingala ako. Nagtagpo ang mga mata namin ni Maverick.

Parang may nakadagan sa dibdib ko, pigil ang bawat hinga. His eyes blazed with fire.

At doon ko lang naamoy—alak. Matapang, mapait, dumidikit sa kanya. His lips, his breath.

Napatigil ako. Dahil alam ko. Kapag lasing si Maverick—hindi na siya mahulaan. At hindi ko alam kung kaya ko bang pigilan…

Ang aking sarili.