ตอนที่ 1 การออกล่าเหยื่อ

          ปีศาจส่วนใหญ่ก่อกำเนิดจากอารมณ์ของมนุษย์ นี่คือพลังที่แม้แต่ผู้สร้างอย่าง ‘มนุษย์’ เองก็ไม่รู้

           นอกจากจะก่อกำเนิดอมนุษย์ต่างๆแล้ว มนุษย์ยังเป็นพลังงานหล่อเลี้ยงเผ่าพันธุ์วิเศษเหล่านี้อีกด้วย พวกมันมีชีวิตเกือบเรียกได้ว่าอมตะ และสามารถสร้างสิ่งวิเศษที่เรียกว่า ‘เวทมนตร์’

          ถึงแม้จะมีเวทมนตร์ทรงพลังแค่ไหน แต่เมื่ออยู่ในมือในเผ่าพันธุ์ด้อยปัญญา พลังเหล่านั้นก็กลายเป็นสิ่งที่มีขีดจำกัด เนื่องจากไร้การสรรค์สร้างมากพอจะเอาไปใช้ทำอย่างอื่นนอกเหนือจากการสนองความอยู่รอดของตัวเอง 

          ทว่าก็นับว่าดีที่สิ่งทรงพลังอย่างเวทมนตร์นั้นไม่อาจถูกครอบครองด้วยมนุษย์ ไม่เช่นนั้นพวกเขาอาจใช้มันเพื่อทำลายล้างกันเอง และสร้างความโกลาหลยิ่งใหญ่เกินกว่าโลกทั้งใบจะรับได้

          จวบจนทุกวันนี้ความัลบเหล่านั้นก็มีน้อยคนเท่านั้นที่จะรู้ เหล่าอมนุษย์ยังคงเร้นกายอยู่ท่ามกลางฝูงชน จุดมุ่งหมายเพียงเพื่อชักจูงบรรดาอาหารบุฟเฟ่ต์เหล่านี้ ให้มอบพลังให้แก่ตนเองเพื่อนำไปหล่อเลี้ยงนายเหนือหัวของพวกมันอีกที

          ในหมู่มวลปีศาจที่โด่งดังคงหนีไม่พ้นพวกคิวบัส ปีศาจที่เข้าไปยุ่มย่ามกับตัณหาซึ่งเป็นอารมณ์พื้นฐานของมนุษย์ที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ บริสุทธิ์ไร้ซึ่งการปรุงแต่ง

เมื่อก่อนคิวบัสถูกขนานนามว่ามารสิงฝัน พวกมันจะดูดกลืนพลังงานได้แค่ยามนิทราเท่านั้น แต่หลังจากมีพลังมากพอพวกเขาก็ปรากฏตัวปะปนอยู่กับผู้คนได้อย่างแนบเนียน และไม่ต้องการดูดพลังจากแค่ในความฝันเบลอๆอีกต่อไป

                                     ************************

          ตึกสูงใจกลางเมืองถูกตกแต่งอย่างสวยงาม ทางเข้าเชิญชวนพร้อมติดป้ายราคาค่าใช้บริการ อาบน้ำ นวดสปา ว่ายน้ำ และอื่นๆอีกมากมาย ดูผิวเผินแล้วเป็นสถานที่พักผ่อนทั่วไป แต่ในกลุ่มของเหล่ายอดชายฉกรรจ์จะรู้ดีว่าที่นี่ไม่ต่างจากร้านบุฟเฟต์ เพียงแค่ที่เติมไม่อั้นนั้นไม่ใช่อาหาร

          ด้วยพื้นที่อาคารที่มีพอสมควร แต่ละชั้นจึงดัดแปลงให้ใช้งานตามวัตถุประสงค์ แบ่งแยกเป็นสัดส่วนราวสวนสนุกขนาดย่อม ต่างตรงที่ผู้เข้าใช้บริการแทบเปลือยการล่อนจ้อนเดินสวนกันอย่างไม่เขินอาย

          โซนยอดฮิตคงเป็นตู้ซาวน่าขนาดใหญ่สามารถจุคนได้ราวห้าคน หรือหากจะยัดเข้าไปก็อาจถึงสิบคน และถึงแม้จะเป็นตู้ทึบทว่าผู้เดินผ่านไปผ่านมามักได้ยินเสียงแปลกประหลาดดังออกมาเสมอ

          ชายตัวสูงใหญ่ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นปึก สีผิวเหมือนคาราเมลนั่งอ้าแขนขาอยู่ในห้องอบร้อน เหงื่อเม็ดพราวเกาะตามผิวหนังจนเป็นประกาย เนื้อตัวแวววาวดึงดูดสายตาน่ามอง

          นัยน์ตาดำขลับสีเดียวกับเส้นผมและคิ้ว รวมไปถึงขนทุกเส้นบนร่างกายก็มีสีเข้มมันวาว ลำตัวสูงชะลูดหนาใหญ่น่าเกรงขาม ขัดกับใบหน้าหวานชวนค้นหา ดวงตากลมโตคมกริบราวใบมีด สันจมูกพุ่งโด่งรับกับสันกรามเหลี่ยม

          หยดน้ำไหลซึมจากรูขุมขน ริมฝีปากหนาสีเข้มเผยอออกปล่อยลมหายใจลอดผ่านฟันซี่ขาวจนควันฟุ้งกระจาย ความอบอ้าวจากถ่านแดงสูบฉีดเลือดในร่างกายจนพุ่งสูง

          เส้นเลือดตามท่อนแขนปูดโปนจากความร้อนภายในที่ใกล้ปะทุ หน้าอกแผ่นหนาใหญ่กระเพื่อม หน้าท้องชุ่มเปียกด้วยของเหลวสีใส

          ท่อนบนเปลือยเปล่าพิงผนังไม้เทียมอุ่นๆ ท่อนล่างปกปิดด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กจิ๋วชิ้นเดียว บางอย่างใต้นั้นดุดัน แข็งแกร่งพร้อมผงาด

          เอาเข้าจริงในห้องซาวน่านี้ใครแวะเวียนเข้ามาก็ต้องหันไปมองเขาทั้งนั้น ไม่ใช่แค่เพราะขนาดตัวอันโดดเด่น แต่ขนาดของบางอย่างก็ชวนดึงดูดความสนใจเช่นกัน

          ใกล้กันนี้มีหนุ่มหน้าใบหน้าละเอียดอ่อนเยาว์จ้องไม่กะพริบ ดวงตาเป็นประกายซ่อนอยู่ในหมอกควันจางๆ

          “หัวใจนายเต้นแรงมากรู้ไหม” เสียงทุ้มใหญ่ดังลอดมาจากริมฝีปากที่แสยะยิ้ม เขี้ยวสีขาวซี่ใหญ่อวดโฉมอย่างภูมิใจ 

          “ขอโทษที สงสัยอากาศในนี้จะร้อนไปหน่อย” ชายหนุ่มหน้าตาละมุนเอ่ย พลางหาเรื่องคุย “ฉันอาร์เต้นะ ไม่เคยเห็นนายแถวนี้มาก่อน”

          “อืม” ชายร่างใหญ่หลับตาไม่แย่แสอีกฝ่ายสักเท่าไหร่

          “ฉันว่าหน้านายคุ้นๆอยู่นะ แต่นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน” พูดพลางอาร์เต้ก็มองไปยังผนังของห้องซาวน่าทั้งสี่ด้าน “อันที่จริงเหมือนเราเคยเจอกันในนี้ด้วย”

          “ถ้าไม่ใช่เดจาวู… เราก็คงเคยเจอกันในฝัน” ชายร่างใหญ่หัวเราะในลำคอ “อาร์เต้!”

          อาจเพราะความประหม่าและกลิ่นหอมประหลาดจึงทำให้อาร์เต้ไม่ทันได้คิดอะไรมากนัก คำพูดประหลาดจากชายท่าทางแปลกๆคล้ายหมอกควันจางๆที่พร่าเบลอ

          เด็กหนุ่มเหลือบมองชายใกล้ตัวด้วยความเขินอาย ท่าทางจองหองและหยิ่งยโสนั้นหากเจอกันข้างนอกเขาเองคงไม่คิดชอบพอเท่าไหร่นัก แต่ในบรรยากาศครุกรุ่นแบบนี้ มันทำให้หัวใจในทรวงอกแทบละลาย

          อีกทั้งพลังอำนาจบางอย่างใต้ผ้าขนหนูผืนบางจิ๋ว มันดึงดูดความสนใจจนแทบฉุดรั้งความคิดตัวเองไม่อยู่

          “เข้ามาสิ” ชายร่างใหญ่เชิดคางขึ้น เปิดเปลือกตาเล็กน้อย เชื้อเชิญด้วยน้ำเสียงยั่วยวน “นายจะได้เห็นมันชัดๆ”

          ร่างตรงหน้าสั่นเทิ้มด้วยความกล้าผสมความกลัว แก้มแดงแจ๋จนมองเห็นผ่านม่านหมอกอุ่นๆได้ น้ำลายอึกใหญ่ถูกกลืนลงคอจนดังอึก

          เมื่อเห็นร่างเล็กซีดนั้นตอบสนองคำสั่ง แต่ก็ยังไม่กล้าขยับตัวเข้าหาเสียที ชายร่างใหญ่ก็ค่อยๆอ้าขาให้ฉีกออก ขยายพื้นที่ตรงกลางให้เปิดกว้าง

          ไรขนเป็นแนวตรงจากสะดือลงไปเป็นกับดักล่อสายตา เหมือนถนนปูด้วยทองนำพาไปยังนครมรกต

          ผ้าผืนจิ๋วห้อยติดกับส่วนปลายของแท่งใหญ่ยักษ์ มันไม่ร่วงลงพื้นแต่ก็เกือบ กลางลำถูกยืดขยายด้วยหลอดเลือดภายในโผล่พ้นออกมาเป็นเงามัน

          ราวกับเส้นเลือดทั้งตัวถูกสูบฉีดส่งมายังจุดส่วนกลาง มันปูดโปนเด่นชัด… อันที่จริงค่อนข้างชัดกว่าปกติเสียด้วยซ้ำ

          แท่งนั้นเต้นตุบๆราวกับมีชีวิตตามจังหวะของชีพจร และดูท่าจะรุนแรงขึ้น

          นิ้วขนาดใหญ่กระดิกเรียกชายหนุ่มในม่านควันให้เข้าหา สั่นไปได้ไม่กี่ครั้งร่างขาวเนียนผู้เงอะงะก็ขานรับการเชื้อเชิญ

          อาร์เต้เบียดกายเล็กลีบแทรกเข้าไปยังหว่างขาอันแน่นแกร่ง หัวเข่ายืนหยัดแนบสนิทบนพื้นอย่างมั่นคง ยิ่งมองใกล้ๆเจ้าสิ่งตรงหน้ายิ่งมีขนาดโตใหญ่กว่าที่คิดไว้มาก

          กลิ่นหอมประหลาดเหมือนยางไม้จากดินแดนดิบชื้นโชยเข้าจมูก ความหลงใหลจู่โจมสัญชาตญาณดิบเถื่อนของชายหนุ่มเข้าอย่างจัง

          ผ้าผืนเล็กถูกเปิดราวกับจานอาหารในภัตตาคารหรูถูกเปิดฝาครอบ แท่งเนื้อขนาดบิดตัวอย่างขี้เกียจต้อนรับเด็กหนุ่ม ส่วนปลายโผล่หัวออกมาเพียงครึ่งเดียว

          ชายไร้นามเริ่มการตอบโต้เชิงรุกในทันที เขาคว้าผมเปียกชุ่มของอาร์เต้เอาไว้ในกำมือ กดหน้าอันเล็กจิ๋วนั้นเข้ากับแท่งขนาดเขื่อง

          “ตามสบาย แล้วไม่ต้องขอบคุณ”

          เสียงทุ้มดังจากลำคอหน้าใหญ่ ชายผู้นั้นยกแขนทั้งสองขึ้น พิงหัวไว้บนฝ่ามือด้วยท่าทางสบายใจ ในขณะที่ปล่อยให้ทาสหนุ่มลิ้มรสราคาจากปลายอาวุธดุดัน