C H A P T E R 2 ไม่คงคอนเซ็ปต์เดิม (3)

แล้วคือระหว่างที่ฉันกำลังนั่งชั่งใจ ลังเลว่าควรจะทำยังไงดี รับหรือไม่รับ ปืนก็ไม่มีทีท่าจะถอดใจ สายตัดไปเขาก็โทรกลับมาใหม่เดี๋ยวนั้นเลย เป็นแบบนี้อยู่ราว ๆ สามถึงสี่ครั้ง จนฉันต้องขอยกธงขาวยอมแพ้ในความพยายาม และขณะเดียวกันก็สงสัยด้วยว่าเพราะอะไรถึงต้องการจะคุยแบบเห็นหน้า ที่พิมพ์แชตมาคิดว่าแค่อยากแกล้ง ฉันให้หัวร้อนเล่นซะอีก แต่นี่ นี่มันเหนือความคาดหมายเกินไป  จับต้นชนปลายไม่ถูก

ฉันกลอกตามองเพดาน พลางสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนจะตัดสินใจสไลด์ปลายนิ้วรับสาย และสิ่งแรกที่ฉันเห็นเต็มจอคือใบหน้าหล่อเหลาสุดแสนจะเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์ของปืนรออยู่ เขาไม่ยิ้มไม่แย้ม ฉันเองก็ไม่ได้ฉีกยิ้มใส่เหมือนกัน ซึ่งฉันก็เรียนรู้มาจากตัวเขานั่นแหละ แต่ภายในใจนี่อีกเรื่องหนึ่งเลยนะ มันมีความตื่นเต้นซ่อนอยู่

คนไม่คุ้นเคยกัน จู่ ๆ มามองหน้ากันผ่านกล้อง ไม่รู้สึกแปลกก็ให้มันรู้ไป และด้วยความช่างสังเกตที่มี มองแป๊บเดียวฉันก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าสถานที่ที่ปืนยืนอยู่ไม่น่าจะใช่ที่พักอาศัย เดาสุ่มว่าน่าจะเป็นร้านเหล้าร้านใดร้านหนึ่ง ล่าสุดแอบได้ยินเสียงนักร้องพูดใส่ไมค์คุยกับลูกค้า เลยสรุปได้ว่าฉันเดาถูกนั่นเอง

สายวิศวฯ นอกจากขึ้นชื่อในเรื่องของสายลุย ไม่กลัวเปื้อน เรียนดี หัวไว และแซวสาวเก่งแทบยกคณะแล้ว พวกเขาเหล่านี้ยัง ยืนหนึ่งในเรื่องการดื่มแอลกอฮอล์ด้วย ดูได้จากตอนหลังเลิกเรียน สักประมาณห้าหกโมงเย็นเป็นต้นไป ลองไปดูได้เลยถนนเส้นหลังมหา’ลัยอะ จะเจอพวกนี้นั่งก๊งชนแก้วเหล้าแก้วยาดองตามร้านที่ขายเครื่องดื่มมึนเมาเป็นแถว

 เรียนก็หนัก งานก็เยอะ แยกแยะเวลาได้ยังไง ฉันล่ะสงสัย

เป็นฉันคงหัวหมุนตาย

“ทำไมต้องทำหน้าบึ้งด้วย”

 ปืนถามฉันด้วยสีหน้าเฉื่อยชาขั้นสุดหลังจากที่เราสองคนเอาแต่เงียบใส่กันตั้งแต่เห็นกันและกันผ่านกล้องหน้าของสมาร์ตโฟน  เราจ้องกันไปมาคล้ายกำลังเล่นสงครามประสาท แต่ไม่ใช่หรอก  ฉันแค่ทำตัวไม่ค่อยถูก ส่วนปืนก็...ตามภาพที่ฉันเห็น เขาดูไม่ค่อย สดชื่นเท่าไร เทียบกับเมื่อตอนกลางวันนี่คนละเรื่องเลย และต้องขอบคุณเขานะ พอถูกตั้งคำถามขึ้นมาฉันเลยรู้สึกว่าเรามีเรื่องให้ บทสนทนามันไปต่อแล้ว

 “นี่หน้าปกติของเรา” พอฉันบอกไปแบบนั้นปืนก็ส่ายหน้า  ฉันเองก็เลิกคิ้วตั้งคำถาม รอฟังคำอธิบายจากปากของคนที่ว่าหน้าฉันไม่ปกติอย่างใจจดจ่อ

 “ไม่ปกติ” ปืนยังยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น “พริกหวานตัวจริงต้องยิ้มสวย ๆ ด้วยสิ ยิ้มแบบนี้ไง” แล้วคนที่ว่า ใบหน้าฉันไม่ปกติก็สาธิตวิธีการฉีกยิ้มให้ฉันดูประหนึ่งคนทึ่มทื่อที่ แสนจะไร้เดียงสา เห็นแล้วฉันถึงกับหลุดยิ้มออกมาได้ง่าย ๆ คือแบบโอ๊ย...น่ารักมากแบบมากจริง ๆ แม่จ๋า

และเหมือนเขาพอใจมากด้วยนะที่ทำให้ฉันเสียรอยยิ้มจนได้ คราวรู้สึกว่าตัวเองเกิดอาการเสียหน้าเบา ๆ ฉันเลยกลบเกลื่อนด้วยการยู่ปาก และถลึงตาดุใส่คนหน้าเป็น จะลองวางเฉยดูบ้างสักหน่อย สุดท้ายฉันเสียศูนย์เฉยเลยจ้ะ กว่าจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติได้ช่างยากเหลือเกิน  “งั้นคนที่เรากำลังคุยด้วยตอนนี้ก็ไม่ใช่ปืนตัวจริงน่ะสิ” คราวนี้ฉันย้อนบ้าง

 “ยังไง” ปืนขมวดคิ้วสงสัย

“ก็เพราะว่าปืนตัวจริงไม่มีทางส่งยิ้มให้เราแบบนี้แน่นอน” “ฟังดูไม่ค่อยดีเท่าไรเลยเนอะ”

“ก็...ช่างมันเถอะ”

รู้สึกว่าบรรยากาศมันไม่ค่อยปกติเลยเนอะว่าไหม

“ว่าแต่ที่โทรมานี่ มีธุระอะไรกับเรารึเปล่า” ฉันถามเข้าเรื่อง

 “การจะคุยกับเธอปืนจะต้องมีธุระอะไรมารองรับด้วยเหรอ” เขาถามนิ่ม ๆ พลางเอียงคอทำหน้าสงสัยคล้ายเด็กที่ต้องการคำอธิบายในเรื่องนั้น ๆ ให้กระจ่าง คือเจอท่าทางแบบนี้ของเขาเข้าไปทำเอา ฉันไปไม่เป็นเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่จะมาคุยกับฉันเนี่ย ไปล้มหัวฟาดพื้นที่ไหนมารึเปล่าถึงได้ดูเป็นคนละคนได้อย่าง น่าอัศจรรย์ถึงขนาดนี้ หรือเพราะดื่มแอลกอฮอล์หนักมากไปหน่อยเลยกลายเป็นงี้

คือมองภาพรวมแล้วมันก็น่ารักน่าหยอกอยู่หรอกไอ้ท่าทาง แบบนี้ของเขาอะนะ แต่มันดูไม่เหมือนตัวเขาเท่าไรนี่สิเลยทำให้ ฉันอดรู้สึกแปลก ๆ ในอกไม่ได้ และจากที่ไม่คุ้นชินกับเขาอยู่แล้ว  เจอโหมดนี้เข้าไปไม่อึ้งยังไงไหว

“ทำไมไม่ตอบ”

ฉันเผลอทำปากยื่นใส่เขา ก่อนจะตอบเสียงอุบอิบ “ไม่มีก็ได้”

“อะไรคือไม่มีก็ได้” ฉันว่าเขากำลังกวนประสาทฉันอยู่นะ

“…”

“ว่าไง”

“ก็...” ฉันเม้มปากมองเขาอย่างไม่เข้าใจเท่าไร

“ก็…” ปืนเลิกคิ้วกดดัน

“ไม่มีธุระก็คุยได้ เราไม่หยิ่ง!” ฉันค้อน

“อือฮึ” ปืนพยักหน้าช้า ๆ แล้วอมยิ้ม เห็นแล้วขัดใจฉันไงไม่รู้

“คนเมื่อกลางวันหายไปไหนแล้วล่ะ” ฉันบ่นอุบอิบ

“คนไหนเหรอ” ยังอุตส่าห์ได้ยินเนอะ

“คนที่น่าหมั่นไส้มาก ๆ น่ะ”

“อ้อ”

“ปืน...ไอ้ปืน!”