C H A P T E R 3 เขาจีบแกเหรอ ?

เอี๊ยด!

พรึ่บ

แควก...

เฮ้ย!

ฉันร้องอุทานด้วยความตกใจพร้อมกับรีบก้มหน้าลงมองกระโปรงนักศึกษาของตัวเองหลังก้าวเท้าลงมายืนหน้าแห้งบนทางเท้าตรงบริเวณป้ายรถประจำทางฝั่งตรงข้ามมหาวิทยาลัยเป็นที่เรียบร้อย พลางยกมือตบหน้าผากเสียงดังแป๊ะเมื่อเห็นชิ้นงานที่ไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดขึ้นเต็มสายตา

ทั้งที่ระวังแล้ว

แต่ก็...

พลาด!

ฉันเบะปากมองแนวตะเข็บด้านข้างที่ผ่า มันขาดยาวขึ้นมา จนเห็นขากางเกงซับในตัวสั้น ก็คือถ้าไม่มีซับพอร์ตไว้ก็โป๊ ใส่ชุดนิสิตจนก้าวเข้าสู่ปีที่สามไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้ ดีที่เผื่อเวลา ทุกครั้ง ถ้ามาแบบฉิวเฉียดใกล้เวลาเรียนไม่อยากจะคิดว่าจะยุ่งยากมากแค่ไหน

นี่ก็กำลังคิดอยู่ว่าจะเดินตรง มุ่งไปยังโซนร้านขายเสื้อผ้านักศึกษาที่อยู่ห่างจากหน้ามอไปค่อนข้างไกลด้วยการเอากระเป๋า ปิดไปดีไหม หรือจะวานให้เพื่อนคนใดคนหนึ่งช่วยเหลือดี ไปเองก็คิดว่าน่าจะใช้เวลานาน และทุลักทุเลพอสมควร เพราะต้องคอยระวัง กลัวว่ามันจะแหวกไปถึงไหนต่อไหนให้คนมองไม่ดีอีก มีกางเกงซับในช่วยป้องกันโป๊อีกชั้นก็ใช่ว่าจะห้ามสายตาใครต่อใครได้ เอาเป็นว่าขอพึ่งเพื่อนละกัน

ตัดสินใจได้แล้วฉันก็เดินหนีบขามาทรุดตัวลงนั่งตรงป้ายรถเมล์ที่ไม่พลุกพล่านเอาเสียเลย เพราะตรงจุดนี้ส่วนใหญ่ลงรถแล้วก็จะข้ามสะพานลอยไปฝั่งมอ ไม่ก็แวะร้านข้าว ร้านกาแฟ คนยืนรอรถเพื่อไปที่อื่น ณ ตอนนี้มีแค่สามคน รวมฉันด้วยก็เป็นสี่ ฉันวางกระเป๋าสะพายที่วันนี้เลือกใช้ใบใหญ่บังตรงที่ขาดไว้ ก่อนจะค้นเอามือถือออกมาถ่ายกระโปรงแล้วส่งรูปเข้าไปในไลน์กลุ่ม

‘ยืนหนึ่งในสามคน’

ชื่อที่ฉันเป็นคนคิด

ยังไม่ทันได้พิมพ์ข้อความอะไรยัยแจนก็ส่งกลับมาเร็วทันใจ

Jan : เกิอะไรขึ้น ?

Prikhwan : ก้าวลงรถเมล์แล้วกระโปรงขาด 😥

Jan : @Prikhwan ตอนนี้อยู่ไหน ?

Prikhwan : ป้ายรถเมล์หน้ามอ รอแกสองคน 😔

Jan : อีกครึ่งชั่วโมงคงถึงแหละ แต่รถก็แอบติดอยู่

Jan : แกเข้าไปนั่งรอในคาเฟ่แถวนั้นก่อนไป ถึงแล้วว่ากัน

Prikhwan : อือออ

Jan : 😘😘

โชคดีที่หน้ามหาวิทยาลัยมีคาเฟ่ให้นักศึกษาอย่างพวกเราเลือกเข้าอุดหนุนอยู่หลายร้าน ซึ่งแต่ละร้านก็มีความคิ้วท์ ความสวยงาม มีจุดเด่น มีเอกลักษณ์ไว้ดูดเงินจากกระเป๋าลูกค้าแตกต่างกันออกไป และด้วยสถานการณ์เช่นนี้ทำให้ฉันไม่คิดที่จะเลือกเฟ้นสถานที่ หรือเน้นบรรยากาศอะไรมากมายนักหรอก นอกจากเลือกเอาร้าน ที่ใกล้ที่สุดเข้าว่า

แล้วฉันก็เดินมาถึงร้านที่เลือกในสิบก้าว ร้านนี้ฉัน ยัยแจน ยัยเบลแวะมาอุดหนุนค่อนข้างบ่อย เป็นคาเฟ่เล็ก ๆ สมกับชื่อร้าน ภายนอกไม่ค่อยดึงดูดสายตาลูกค้าเท่าไร แต่ถ้าได้เข้ามาแล้วจะได้รู้ว่าภายใต้ร้านแสนธรรมดามีของอร่อยซ่อนอยู่

“เดอะลิตเติ้ลคาเฟ่ยินดีต้อนรับค่ะ”

ฉันยิ้มให้พี่พนักงานที่คุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดี พลางกวาดสายตามองรอบร้าน มีลูกค้านั่งอยู่ในนี้ทั้งหมดสามคนรวมฉันด้วย เป็นผู้หญิงหมดเลยอีกเช่นกัน

“วันนี้รับเมนูอะไรดีคะ”

ฉันเลิกสนใจอย่างอื่นชั่วคราว หันมาตอบพนักงาน

“คาปูชิโนเย็นหวานน้อยเหมือนเดิมค่ะ”

หนึ่งในเมนูโปรดที่ฉันมักจะสั่งเป็นประจำเวลาเข้าร้านกาแฟ ขนมแนะนำวันนี้มีบราวนี่นูเทลล่า พี่พนักงานบอกว่าเจ้าของร้านทำมาขายแค่สามถาดเท่านั้น หมดแล้วคือหมดเลย ที่เห็นอยู่ในตู้กระจกตอนนี้เป็นถาดที่สองซึ่งใกล้จะหมดไปอีกถาดแล้ว ลองจิ้มชิมตาม คำคะยั้นคะยอดูแล้วถึงกับตาโต ร้องว๊าวออกมา คือช็อกโกแลตฉ่ำวาวซะใจสายเด็กอ้วนอย่างฉันมาก พลาดไปฉันคงเสียดายแย่ แล้วจะ รออะไรล่ะ

“เพิ่มบราวนี่ให้หนูหนึ่งชิ้นด้วยนะคะพี่”

“ของลูกค้ามีคาปูชิโน่เย็นกับบราวนี่นูเทลล่านะคะ”

ฉันพยักหน้าหงึกหงัก จ่ายเงินค่าเสียหายไปหนึ่งร้อยยี่สิบตรงหน้าเคาน์เตอร์เรียบร้อยถึงได้เดินมายังโต๊ะติดกำแพงสีขาวที่เล็งเอาไว้ตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในร้าน และระหว่างรอเครื่องดื่มกับขนมที่สั่งไปมาเสิร์ฟฉันก็หยิบโทรศัพท์มากดเข้าโหมดกล้องหน้า ทำหน้าบูดเพื่อให้เข้ากับสถานการณ์ที่กำลังเจอ

เลือกรูปที่ถูกใจ แต่งสีนิดหน่อยก็เอาลงเฟซบุ๊กพร้อมแคปชั่น

‘ว่าด้วยเรื่องกระโปรงขาด’

จากนั้นจึงไลน์บอกแจนกับเบลว่าตอนนี้รออยู่ที่ไหน

แล้วไม่รู้ว่าฉันตาฝาดหรืออะไรยังไงนะ เงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอมือถือแล้วเห็นบุคคลหน้าคล้ายปืนยืนอยู่หน้าร้านที่ฉันกำลังนั่ง ประกอบกับทางเข้าร้านเป็นประตูกระจกซึ่งมันไม่ได้ใสแจ๋วไง การโฟกัสมันเลยไม่ชัดเจนถึงขนาดมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสิ่งที่เห็นคือสิ่งนั้นจริง ๆ

และพอนึกถึงปืนขึ้นมาฉันก็คิดย้อนกลับไปยังเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนหลังจากที่ฉันชิงวางสายแล้วส่งข้อความไปบอกเขาว่าง่วงนอนแล้ว เขาก็ไม่ได้โทรกลับมาหรือพิมพ์แชตมารบกวนอะไร อีกเลยนะ คือหายเงียบเข้ากลีบเมฆไปเลย ประหนึ่งว่าก่อนหน้านั้นเราสองคนไม่เคยคุยกัน

จนถึงตอนนี้ก็ยังเงียบสนิท

ไม่แชต

ไม่โทร

ไม่อะไรทั้งนั้น

“คิดจะหลบไปถึงเมื่อไร”