Chapter 6

𝘊𝘰𝘯𝘧𝘶𝘴𝘦

Gabi.

Punong-puno ng katahimikan ang gabi ko, ang tanging naririnig ko lang ay ang ingay ng mga kuliglig sa labas. Hanggang ngayon ay nasa isipan ko pa rin ang sinabi ni Noel. Na pumapayag na siya sa plano kong hindi ituloy ang kasal tapos ay tutulungan niya pa ako.

Dapat nga masaya ako ngayon at nag-iisip na ng plano para ihinto ang kasal. Pero imbis na plano ang isipin ay siya at ang dalagang kasama niya kanina ang naglalaro sa utak ko.

Silang dalawa…magkahawak ang kamay at nagtatawanan. Iyong tawanan na sigurado akong hindi ko maibibigay…

Binuksan ko ang pinto patungo sa balkonahe at napayakap sa sarili ko. Ang laylayan ng bestida ko ay sumasabay sa ihip ng hangin. Ang lalaking kanina ay nasa isip ko, ngayon ay nakikita kong nasa ilalim ng malaking puno.

Pero hindi lang siya ang natanaw ko…si Ligaya—ang babaeng kasama niya kanina at ang sinasabing nobya niya.

Nanliit ang mga mata ko sa eksenang nadatnan. Dalawa silang nag-uusap at parang sinusuyo ni Noel ang dalaga, marahang hawak ang siko niya pero ang dalaga ay lumalayo at napapailing. Hindi ko inaasahan ang mga susunod na pangyayari…mabilis na nagtagpo ang palad ng dalaga at ang pisngi ni Noel kaya’t ang nanliliit kong mata ay lumaki.

Sakit ang bumalatay sa mukha ni Noel at hindi ko inaasahang umangat ang tingin niya at magtagpo ang mga mata namin. Nawala ang sakit sa mata niya, napalitan ng gulat at…takot?

Mabilis pa sa alas kwatro akong pumasok pabalik at isinara ang pinto. Nagtungo agad sa aking kama.

Isang katok ang nagpagising sa akin. Bumalik ako sa reyalidad. Nawala ang panaginip ko ng parang bula.

May ideya ako kung sino ang kumakatok. Pagbuksan ko ba? Bakit naman siya kakatok? Tungkol sa plano?

“Anong kailangan mo? Gabi na, Noel. Ipagpabukas mo na kung ano man ‘yan,” sambit ko sa likod ng pinto. Ayoko siyang pagbuksan.

“Senyora, may importante akong sasabihin,” ramdam ko ang pagmamadali niya.

Napabuga ako ng marahas na hangin. “Kung gusto mo talagang sabihin ngayong gabi, sabihin mo na. Hindi kita pagbubuksan ng pinto.

Hindi nakatakas sa aking pandinig ang pagbunto ng hininga niya. “Senyora…gusto mo talagang hindi ituloy ang kasal?”

Sandali akong natigilan sa itinanong niya. Sigurado naman na ako ah. “May rason ba?”

“Para gustuhin ko?”

“Kung may rason ba…ay papakasal ka?” dahan-dahan niyang bitaw.

Hindi naman mainit ngayong gabi, pero bakit pinagpapawisan ako? Napalunok ako sa tinanong niya. Kung may rason ako para magpakasal ay sigurado akong magpapakasal ako. May rason naman ngayon. Pero napakababaw at hindi naman katanggap-tanggap.

Pumikit ako at isinandal ang ulo sa pinto, nahihirapan na sa nangyayari sa damdamin ko. “Hindi. Kung ayan ang importanteng sinasabi mo matutulog nalang ako.”

“Senyora…sabihin mo…anong tulong ang gusto mong makuha sa akin?”

Kinagat ko ang pang ibabang labi. Kanina pa ako nag-iisip tungkol sa plano, pero ikaw at ang babaeng kasama mo ang nasa utak ko. Ayaw mawala. Gusto kong isigaw sa kan’ya ‘yon.

“Sabihin mo ang totoo…na hindi ako ang gusto mo,”

Pakiramdam ko parang may ibang katauhan na lumabas mula sa akin, dahil alam kong hindi ko sasabihin ang mga katagang iyan.

“Ang totoo ha?” may pamamangha niyang tanong.

“Sige…matulog ka na…senyora. Mapanaginipan mo sana ako.” nadugtungan ng mahinang pagtawa.

Kumunot ang noo ko. “Bangungot iyon,”

Umaga na naman at walang bago sa buhay ko. Patapos na kaming kumain ng agahan nang biglang pumasok si Noel. At ibang-iba suya sa Noel na nakita ko kagabi. Ngayon punong-puno ng kasiyahan ang mata, samantalang kagabi ay malungkot at madilim ang itsura.

Mukhang dahil sa nangyari kagabi ay mangungulit na naman siya, kaya’t inunahan ko na. “Noel, huwag mo akong simulan—”

“Don Leano, nais ko po kayong makausap,”

Biglang nanlaki ang mata ko. Nagpabalik-balik ang tingin ko kay Lolo at kay Noel. Punong-puno ng mga tanong ang isip lalo pa at parang hangin lang akong pinutol ni Noel sa pagsasalita.

Tumango si Lolo at tumayo na. “Sige buti naman at ikaw na ang pumunta rito dahil may sasabihin din ako sa iyo.”

Bumalik ang tingin ni Lolo sa akin at itunuro ang pinagkainan. “Mauna na ako, iha. Huwag mong hugasan ang mga pinagkainan. Hayaan mo silang maglinis ng kusina at huwag mong agawan ng trabaho.”

Napangiwi ako at nakita ko ang maliit na ngiting sumusupil sa labi ni Noel.

“Mauuna na po kami…mahal…” nanlaki ang mata kosa sinabi niya, habang ang isa nang-aasar na ngumiti. “Na senyora…”

Si Lolo ay nakatingin lang sa amin na parang may sikreto kaming hindi sinasabi sa kan’ya. Pero hindi naman ata napansin ni Noel, dahil siya na ang nag-alok na lumabas na sila.

Binabalak kong umakyat sa silid at mag espiya sa pinag-uusapan nila Lolo kaya hindi rin ako naglinis ng huhugasan na mga pinggan.

Ang kaso may malakas na kalabog akong narinig sa sala. Lakad takbo ang ginawa ko, dahil baka may nabasag na gamit na naman ang mga kasambahay.

Nagsalubong ang kilay ko ng madatnan si Mildred. Nakasalampak sa sofa at hawak-hawak ang isang napakalaking maleta.

Ano na namang problema dala nito?

“Anong ginagawa mo rito?” mataray kong tanong habang papalapit sa kan’ya.

Isinandal niya ang gilid ng ulo niya sa sofa at ang inaantok na mga mata ay bumagsak sa akin. “Makikituloy ako rito at iyong kaibigan ko. Kaso wala pa siya eh, delay flight niya galing Seattle.”

Hindi ako naniniwala sa mga sinasabi nito. “May kaibigan ka? From Seattle?”

Kaibigan? Sa sama ng ugali niya.

“Hoy! Sa ating dalawa ikaw ang friendless! Sige nga ilan ang kaibigan mo?!” Bumango na siya sa pagkakasalampak.

Hindi ko binigyang atensyon ang pag a-alburoto niya, dahil may plano pa akong makinig sa usapan nila Lolo.

“Hindi ko kailangan na may isa pang pepeste sa mansyon at sa buhay ko. Mag book ka nalang ng hotel, ako ang magbabayad!”

Pagak siyang natawa. “Anong tingin mo sa akin hindi ko kayang magbayad ng kwarto sa isang hotel? Alam mo kaya ka binabansagang matandang dalaga eh, ang hilig mo ipagtabuyan mga tao rito,”

Angat kilay ko siyang sinagot. “Dahil namemeste lang naman kayo,”

Hindi niya na ako sinagot at isinalampak muli ang katawan sa sofa. Tulala lang siya at nakakapanibago dahil kinaya nuyang hindi magsalita sa loob ng tatlong minuto. Parang makina ang bunganga at ingay nito kaya sigurado akong may problema siya.

“Ayos ka lang? Sabihin mo na ‘yan,”

Wala akong sagot na nakuha. Bunting hininga lang ang ginawa niya. Tama nga ang hinala ko. Hindi naman pupunta ‘yan rito, kung walang nangyari sa buhay niyang napakagulo.

“Senyora Frederica…” pag-agaw ng isang kasambahay sa atensyon ko.

“Bakit?”

Napalunok siya at nakayukong nagpatuloy. “May naghahanap po kasi kay Noel…”

Doon na mas naagaw nito ang atensyon ko. “Sino? Kausap niya ang Lolo,”

Napairap ako ng matagal na mag-isip ang kasambahay. Takot atang malaman ko kung sino ang naghahanap sa lalaking iyon.

“Sino ang naghahanap, Roberta?” binanggit ko na ang ngalan niya kaya mas lalong nataranta ito.

“Si Ligaya ho…” halos pabulong niya ng sambit.

Lumapit ako sa kan’ya at dinungaw ang paligid. “Nasaan siya?”

Lumilibot pa rin ang paningin ko sa labas, pero wala akong bultong makita. At ang kanina’y tahimik na si Mildred, biglang nagsalita ng mga hindi ko inaasahang marinig.

“Magpapakasal na ako…”

Bigla akong napaharap sa kan’ya. Natuod at halos hindi malakad.

Bakit magpapakasal siya? Anong nangyari? May nobyo siya? Nobya? Buntis ba siya? Kailan pa?

“Ay ito na po pala si Noel…” otomatiko namang gumalaw ang leeg ko paangat. Nakita ko nga si Noel na pababa at kinausap na ng kasambahay.

Hindi nawala ang saya sa mga mata niya at ang nakakaasar na tingin niya sa akin. Ako naman ay sigurado akong naroon pa rin ang gulat sa mga mata, dahil nga sa binitawang balita nitong si Mildred.

“Hanap ka ni Ligaya. Umiiyak siya eh,” hindi nakatakas sa aking pandinig ang huling sinambit ng kasambahay at nakita ko rin ang biglang pag-iba ng emosyon ni Noel.

Ang kaninang masaya, ngayon naman ay nag-aalala na.

Walang paa-paalam siyang umalis. Gusto ko siyang sundan, pero hindi ko maigalaw ang mga paa dahil hanggang ngayon ay tulala pa rin sa kawalan si Mildred.

Lito.

Litong-lito ako at hindi ko mawari kung sino ang uunahin. Gusto kong harapin at malaman ang totoong namamagitan kay Noel at Ligaya, pero ayoko ring iwanan si Mildred na mukhang hindi na rin alam ang nangyayari sa buhay.