CHAPTER 7

Humarap si Karina kay Benjamin, at sa pagkakataong iyon, tuluyang nawala ang init sa mga mata niya.

“Hindi na katulad dati ang lasa,” mahinahon niyang sabi.

Napaka-kalmado ng boses niya, ngunit para itong malamig na tubig na bumuhos sa buong katawan ni Benjamin.

Mabilis niya itong nilapitan at niyakap nang mahigpit.

“Honey, baka pinalitan lang nila ang recipe,” mabilis niyang sabi. “Tatawagan ko sila bukas. Kahit magkano pa ‘yan, handa akong bilhin basta’t ibalik lang nila yung dating lasa.”

Nanatiling matigas ang katawan ni Karina sa mga yakap ni Benjamin.

“Nagbabago ang mga bagay, Benj,” malamig niyang sagot. “Kapag nagbago na, hindi mo na pwedeng ibalik.”

Parang bawat salita ay tumatagos sa dibdib ni Benjamin.

Bigla siyang kinabahan.

At sa sandaling iyon, tumunog ang telepono niya.

Napatingin siya sa caller ID at agad siyang namutla.

Napansin ni Karina ang pagbabago sa mukha niya, at mas lalong sumikip ang dibdib niya.

“Ma–may emergency lang sa trabaho,” nauutal niyang sabi. “Kailangan kong sagutin.”

Tumalikod si Karina.

“Sige lang. Importante ang trabaho mo.”

Nanigas si Benjamin sa kinatatayuan niya. Ilang segundo siyang nag-aalangan, na para bang hindi makapagdesisyon kung mananatili ba siya sa tabi ni Karina o sasagutin ang tawag na iyon.

Hanggang sa lumabas siya ng kwarto.

Sa labas, rinig ni Karina ang boses niya sa pagitan ng mga dingding.

“Roxanne, anong nangyari? Masama ba pakiramdam mo? Pupunta na ako…”

Unti-unting humina ang boses niya habang lumalayo.

At naiwan si Karina sa katahimikan.

Parang sinasakal ang buong paligid.

Dalawampung minuto ang lumipas nang muling tumunog ang cellphone ni Karina.

Hindi niya kilala ang numero.

Pero sinagot niya.

“Mrs. Del Valle, pasensya na po sa istorbo,” matamis na boses ni Roxanne ang sumagot. “Masama ang pakiramdam ko kaya hiniram ko po muna si Boss Benjamin ngayong gabi. Dumating siya agad nang tawagan ko. Sabi niya, wala raw mas mahalaga kaysa siguraduhin na okay ako.”

Humigpit ang hawak ni Karina sa telepono.

Ngunit nanatili siyang tahimik.

“Alam n’yo po ba,” patuloy ni Roxanne, “sabi niya sa akin ngayon, mas bata at mas maganda raw ako kaysa sa’yo. At kaya ko raw siyang bigyan ng hindi mo nagawa…isang anak. Nabanggit din niya na tatlong taon ka nang hindi nabubuntis at baka raw may problema sa’yo.”

Sandaling tumawa si Roxanne.

“Ah, yung strawberry mousse cake na tinapon mo kanina? Binibili niya rin ‘yon para sa akin palagi. Sabi niya, bagay daw sa mga sweet na babae.”

“Hindi ba ang tamis, Mrs. Del Valle?”

Pagkatapos noon, naputol ang tawag.

Nanatiling nakaupo si Karina sa dilim.

At doon, unti-unting nagbago ang lahat sa loob niya.

Hindi lang sakit.

Kundi isang mabigat at nakakabinging katahimikan.

Simula noon, tahimik na nag-impake si Karina.

Isa-isa niyang tiniklop ang mga damit niya.

Nilagay niya sa maleta ang mga libro, makeup, alahas ay bawat bagay na may kasamang alaala na hindi na niya gustong dalhin pa.

Lalong naging abala si Benjamin.

Palagi itong late kung umuwi. Minsan, hindi na ito umuuwi pa sa kanya. At kapag umuuwi man, laging malayo ang tingin. Palaging wala sa kanya ang atensyon nito.

Samantala, tuloy-tuloy ang mga mensahe ni Roxanne.

Mga litrato ng lumalaking tiyan.

Mga mamahaling regalo.

Mga salitang sinasadya nitong bigkasin upang saktan siya.

Isang araw, bumisita sa bahay si Vanessa, ang matalik niyang kaibigan, para tulungan siya sa pag-aayos ng annulment nila.

“Batay sa mga ebidensiyang nakalap mo at kumpirmadong pagbubuntis ng kabit na iyon, malakas ang kaso mo,” seryosong sabi ni Vanessa. “Malaki ang puwede mong makuhang danyos perwisyo mula sa asawa mo.”

Inilatag niya ang mga dokumento sa mesa.

“Isinakripisyo mo rin ang career mo sa scientific research para kay Benjamin. Malaki rin ang bearing no’n sa korte.”

Tahimik lang si Karina.

Bago siya pumirma o gumawa ng kahit ano, gusto muna niyang sabihin sa may sakit niyang ama.

Dinalaw niya ito sa ospital.

Mas maayos na ang itsura nito ngayon—mas buhay, mas malinaw ang mga mata.

“Dad,” maingat niyang simula, “kung… hypothetically lang… kung maghihiwalay kami Benjamin, ano pong masasabi niyo?”

Ibinaba ng ama niya ang diyaryo.

“May problema ba kayo ni Benjamin?”

Humigpit ang paghinga ni Karina.

“Curious lang po ako…”

“Hindi pwede!” biglang tumaas ang boses ng matanda. “Karina, alam mo ba kung ano ang ginawa ng Del Valle family para sa atin? Kung hindi dahil sa kanila, hindi tayo makakaahon. Sila ang nagbayad ng lahat ng gastusin ko sa ospital.”

Namula ang mukha nito sa emosyon.

“Si Benjamin ay mabuting asawa sa’yo. Bakit mo naiisip ‘yan? May nagsasabi ba sa’yo ng kung anu-ano?”

Hindi na nakapagsalita pa si Karina.

Hindi niya kayang sabihin ang totoo.

Hindi niya kayang sirain ang kalagayan ng ama niya.

“Wala po, Dad…”

Ngunit bago pa siya makapagpalit ng usapan, tumunog ang cellphone ng ama niya.

Tiningnan nito ang screen.

At biglang namutla.

Isang message mula kay Roxanne.

May kasamang larawan.

Benjamin.

At si Roxanne.

Naghahalikan sa isang hotel room.

Sa ilalim ng larawan, isang mensahe ang nakasulat:

“I am sending you this to let you know. Buntis ako at ang manugang ninyong si Benjamin ang ama.”