Toxic | เป้าหมายของฮารุ

         ห้าปีผ่านไป…

         (แกเป็นดารารึไงห๊า! ถึงได้ไม่ยอมเปิดหน้าเปิดตัวให้พวกฉันเห็นเนี่ย ต้องเก็บตัวก่อนเดบิวต์อะไรแบบนั้นปะ!?)

            เสียงแหลมติดประชดประชันของจีน่าถูกส่งผ่านมาตามสัญญาณอินเทอร์เน็ตจนมาถึงอีกฝั่งหนึ่งของมุมโลก หรือผู้คนมักเรียกว่าดินแดนผู้ดีอย่างประเทศอังกฤษ ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อความลึกลับของเธอสามารถทำให้เพื่อนสาวสุดมั่นโวยวายออกมาได้ แต่ฮารุก็พยายามกลั้นเสียงหัวเราะคิกคักของตัวเองไว้อย่างถึงที่สุด

            (ทำไมฉันรู้สึกเหมือนว่ายัยฮารุกำลังขำพวกเราเลยล่ะ? มีเรื่องอะไรให้ตลกกัน)

            ฮารุฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมเมื่อได้ยินเสียงเซีย เธอหยีตาเข้าหากันอย่างคนกำลังสนุุกที่ได้เห็นเพื่อนทั้งสองคนสงสัยในพฤติกรรมตนเอง

            “ขำอะไรล่ะ คิดไปเองทั้งนั้น…ที่ฉันไม่ยอมเปิดกล้องคุยกับพวกแกตลอดห้าปีก็เพราะมีเรื่องจะเซอร์ไพร์สน่ะสิ คิกคิก”

            ปากตอบไปแบบนั้นแต่เธอกลับหัวเราะคิกคักออกมาตรงท้ายประโยคเสียได้ ทำเอาจีน่าสาวความอดทนต่ำถึงกับจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดใจ

            (…ไปเรียนแล้วมีผัวสองลูกหนึ่งรึไง! ถึงได้ไม่ยอมให้พวกฉันเห็นแกเนี่ย)

            “โหหหเพื่อนนน~ เห็นฉันเป็นคนยังไงก่อน…เอาเป็นว่าอีกสามวันว่างปะ ไปเจอกันที่บาหลีหน่อยดิจะกลับไทยแล้วแต่อยากแวะไปดื่มไปดริ๊งก์ก่อนอะ”

            (…ดูจะแพรวพราวขึ้นเยอะเลยนะฮารุ)

            เซียพูดแทรกเมื่อรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของฮารุ

            “ไม่มั้ง ปกตินะ คนเราโตขึ้นก็ต้องมีจริตจะก้านบ้างไง”

            (ฉันก็ว่าแปลก ๆ ว่ะ แต่ดีลนะอีกสามวันเจอกันเลยเคลียร์คิวหนุ่ม ๆ เรียบร้อย)

            “จ้าาา ขอบพระคุณอย่างสูงที่เลื่อนนัดผู้ชายให้น้า…ไว้เจอกัน คิดถึงพวกแกนะ บัยยยยย”

            ฮารุลากเสียงยาวด้วยความทะเล้นก่อนจะกดวางสาย เธอพลิกตัวทิ้งแผ่นหลังนาบลงกับที่นอนพลางตาก็จ้องไปบนเพดานห้องแล้วฉีกยิ้มกว้างออกมาอย่างคนอารมณ์ดี

            พรึบ!

            “…อีกไม่กี่วันก็จะได้เจอกันแล้ว หึ”

            แขนเรียวยันตัวเองลุกขึ้นนั่ง ฮารุมองไปที่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยสายตาแน่วแน่ การกลับไทยของเธอครั้งนี้ทุกคนจะได้รู้ว่ายัยฮารุคนเดิม ได้ตายไปแล้ว…

            Bali Beach Club

         เสียงเพลงดังอื้ออึงออกมาจากบีชคลับที่ใหญ่ที่สุดในเกาะบาหลี แต่ความวุ่นวายโกลาหลของสถานที่แห่งนี้ไม่สามารถปิดกลบความเฉิดฉายของผู้หญิงคนหนึ่งได้ ขาเรียวยาวตัดกับชุดเดรสรัดรูปสีเงินเป็นประกายต้องแสงไฟ โดยมีเฟอร์สีขาวฟูฟ่องคลุมทับช่วงต้นแขนเอาไว้อีกทีเพื่อไม่ให้ลุคที่สวมใส่มาดูเปิดเผยเนื้อหนังมากจนเกินงาม ทำให้สัดส่วนหุ่นนาฬิกาทรายของฮารุดูเย้ายวนชวนมองยิ่งกว่าเดิม

            “…เพื่อนจองไว้แล้วค่ะ”

            ปากอวบอิ่มเผยอบอกเป็นภาษาถิ่นแล้วใช้มือปัดผมลอนยาวสีบลอนด์สว่างไปด้านหลัง เธอเห็นว่าพนักงานต้อนรับมองมาที่หน้าของตนด้วยแววตาตื่นตะลึง คนตัวเล็กก็ยิ่งรู้สึกพึงพอใจไม่ต่างจากการได้รับคำชม

            “เชิญทางนี้ครับ…คุณผู้หญิง”

            ฮารุพยักหน้าน้อย ๆ แล้วเดินตามพนักงานของร้านเข้าไป ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจ เพราะสาวสวยรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตัวเองกำลังตกเป็นจุดสนใจจากแขกภายในร้าน

            ตึก ตึก ตึก…

            “ว้ายยยยย!! อะไรเนี่ย!? นี่เพื่อนฉันเหรอ? ไม่จริง ว้ายยยย!”

            “ชู่ว! แกเบา ๆ ได้ไหม ฉันตัวจริงเสียงจริง สวยจริง ตะลึงจริงเลยล่ะสิ!”

            ฮารุรีบโน้มตัวเอามือไปปิดปากจีน่าที่แหกปากร้องวี้ดว้ายออกมา แล้วหยิกต้นแขนของเพื่อนสาวคนสนิทไปอีกที โดยไม่ลืมพูดชมตัวเองเสริมไปด้วย

            “คิดว่าแกน่าจะสวยขึ้นแต่คาดไม่ถึงว่าจะเปลี่ยนไปขนาดนี้”

            เซียเอ่ยเสียงโทนเดียวแล้วไล่ตามองเพื่อนสาวตัวเล็กตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า หญิงสาวที่ห้าวที่สุดในกลุ่มถึงกับสับสนเพราะไม่รู้ว่าตัวเองต้องตะลึงส่วนไหนของร่างกายฮารุก่อนดี

            “ผมฉันสวยปะ? เพิ่งทำไฮท์ไลท์มาเลยนะ”

            นิ้วเรียวพันเกี่ยวช่อไฮท์ไลท์สีชมพูขึ้นมาเล่นพลางหย่อนตัวนั่งด้วยท่าทางกรีดกรายจนจีน่าถึงกับส่ายหน้าเบ้ปากออกมากับความดัดจริต

            “เหตุผลที่แกไม่ยอมเปิดกล้องตลอดห้าปีเพราะซุ่มเงียบแปลงโฉมนี่เอง…เอานี่ สงสัยแอลกอฮอล์พวกนี้จะเอาแกไม่ลงละ”

            จีน่ายื่นแก้วค็อกเทลสีหวานมาตรงหน้า ฮารุรับมันมาถือแล้วแนบริมฝีปากจิบสองสามอึกก่อนจะวางลงบนโต๊ะ

            “เปลี่ยนทุกอย่างยกเว้นเรื่องดื่มที่ยังไม่ถนัดเหมือนเดิมค่ะเพื่อน”

            “…แม่งสวยจริงว่ะ”

            “เขินนะ อย่าชมออกมาดื้อ ๆ แบบนี้ได้ไหมยัยเซีย”

            ฮารุเอามือป้องปากทำท่าเขินอาย แต่แววตาของเธอกลับมีแต่ความมั่นใจสวนทางกับพฤติกรรม

            “…หาตั้งนาน เข้ามาก่อนไม่รอกันบ้าง”

            เสียงทุ้มดังขึ้นข้างตัว ทำให้สามสาวพากันหันหน้าไปมองเป็นตาเดียว ทันทีที่คนตัวเล็กเห็นว่าเป็นเพื่อนตัวเองเธอก็รีบกระเถิบตัวขยับให้เพื่อนสนิทจากอังกฤษลงมานั่งข้างกัน

            “นี่เพื่อนฉันที่อังกฤษน่ะ ชื่อมาร์ติน เป็นลูกครึ่งไทยเบลเยี่ยม…ลืมบอกพวกแกก่อน”

            “สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณจีน่า คุณเซีย”

            ร่างสูงของหนุ่มลูกครึ่งรีบเอ่ยทักทายเพื่อนสนิทฮารุทันที เขายื่นมือไปตรงหน้าแล้วพูดคุยทำความรู้จักกับเซียและจีน่าอีกนิดหน่อย

            “…ดีนะที่แกบอกว่าเป็นเพื่อน ตอนแรกฉันคิดว่ามาร์ตินเป็นแฟนแก กำลังจะแซวเลยเกือบหน้าแตกละ”

            เซียพยักหน้าเห็นด้วยทำเอาฮารุถึงกับส่ายหัวคลี่ยิ้มออกมาแล้วหันไปมองเพื่อนชายคนสนิทของตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย

            “ถ้าผู้ชายหล่อแบบมันชอบผู้หญิงก็ดีสิ ฉันเกือบตามจีบละ…แต่ดันแสดงความสาวออกมาให้เห็นก่อน ฮ่า ๆ”

            “ถามจริง!? ขอโทษนะคะ แต่ดูไม่ออกเลย หล่อดูดี เนี๊ยบ สเปก!”

            “ฮ่า ๆ ไม่ชอบผู้หญิงครับ แต่แยกออกนะว่าผู้หญิงสวยจะเป็นแบบพวกคุณทั้งสามคน…ดูสิ หนุ่ม ๆ ในร้านอิจฉาผมกันตายแล้วมั้ง”

            “โอ้ ถึงว่าทำไมเดี๋ยวนี้พวกผู้หญิงหนีไปเติมเกย์กันหมด เพราะหล่อดูดีแล้วยังปากหวานแบบนี้นี่เอง”

            เซียยังอดชมออกมาไม่ได้ ทั้งสี่คนพูดคุยกันไปตามประสาเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันนาน กระทั่งฮารุที่เพิ่งนึกอะไรขึ้นได้เลยรีบดึงแขนมาร์ตินเดินไปสั่งเครื่องดื่มตรงบาร์กลางร้านทันที

            “อยากดื่มอะไร? สั่งเลย ฉันเลี้ยงเอง”

            “…เออ เค”

            มาร์ตินตอบแล้วหันไปมองฮารุที่ตอนนี้เพื่อนสาวกำลังชะเง้อหน้ามองซ้ายทีขวาทีเหมือนคนกำลังหาอะไรบางอย่าง ร่างสูงต้องเดินไปตามแรงลากที่คนตัวเล็กกำลังลากจูงเขาไป

         ตึก ตึก…

         เสียงปลายส้นแหลมกระทบไปตามพื้น กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าบาร์ขนาดใหญ่ของร้าน ฮารุปล่อยมือออกจากแขนมาร์ตินแล้วเท้ามันลงบนเคาน์เตอร์โดยไม่ลืมใช้มือทัดผมที่ข้างหูเพื่อที่เธอจะได้ก้มดูเมนูตรงหน้าได้ถนัด

            “…นายอยากดื่มอะไรล่ะ ฉันเคยมาที่นี่กับเพื่อนเมื่อห้าปีก่อน เครื่องดื่มเขาดีทุกตัวเลย”

            ฮารุจงใจพูดเสียงดังแล้วหันหน้าเข้าหามาร์ติน แม้เธอจะหันหลังให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์กับเพื่อนของเขา แต่ก็พอจะรับรู้ได้ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังมองมาที่เธอ

            หึ…

            นัยน์ตาคมไล่สำรวจสัดส่วนโค้งเว้าใต้เดรสรัดรูปที่ผู้หญิงผมบลอนด์สวมใส่มัน ระหว่างคิ้วของเขาย่นเข้าหากันเล็ก ๆ เมื่อได้ยินเสียงคุ้นหูดังออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มของผู้หญิงคนนั้น

            “…ไอ้โทบิ มึงฟังกูอยู่ไหมเนี่ย?”

            “ฮะ? อะ เออ..มึงว่าไรนะ”

            ใบหน้าหล่อหันกลับไปหาเฟยที่มันเพิ่งเรียกสติเขากลับคืนมา โทบิพยายามดึงความสนใจออกจากผู้หญิงตัวเล็กคนนั้น แต่ดูเหมือนว่ากลิ่นหอมจากตัวเธอที่มันโชยมาปะทะจมูกเขากำลังสร้างความปั่นป่วนกวนใจชายหนุ่มไม่น้อย

            คุ้นฉิบ…

            “สนใจผู้หญิงคนนั้นเหรอ มึงแลว่อกแว่ก”

            เฟยพูดเสียงเบาเพราะต้องการให้ได้ยินกันแค่สองคน หนุ่มผมสกินเฮดพยักเพยิดหน้าไปด้านหลังของไอ้เพื่อนตัวดี เขาเห็นว่าข้างหลังมันมีผู้หญิงทรวดทรงสวยคนหนึ่งยืนคุยกับผู้ชายหน้าลูกครึ่งอยู่

            “ชอบห่าไร ยังไม่เห็นหน้าเลย แค่รู้สึกคุ้นแปลก ๆ”

            โทบิส่ายหน้าหยิบแก้วเหล้าเทลงคอ เขาพูดเสียงดังฟังชัดเสียจนสาวสวยด้านหลังยังได้ยินมัน แต่ต้องทำเฉย…

            “อย่าหาคุ้นเขามากับผัว เก็บวิญญาณเสือร้ายของมึงเข้าไปซะไอ้โทบิ”

            เฟยกัดฟันพูดดักคอเพื่อนสนิทตัวเอง แม้เขาจะไม่เห็นมันทำพฤติกรรมแบบนั้นมาหลายปีแล้วก็ตาม