เข้าสู่ระบบTahimik ang mansyon kinagabihan—ang uri ng katahimikang may kinikimkim na sigaw. Sa bawat sulok, may matang nakadilat. Sa bawat pintuan, may kamay na handang humawak ng bakal. At sa gitna ng lahat, naroon sina Aurora at Samuel, magkatabi ngunit parehong gising ang isip.Hindi agad nakatulog si Aurora. Nakahiga siya, nakatitig sa kisame, binibilang ang mga lamat na para bang mga bituing puwedeng pagkapitan. Sa tabi niya, ramdam niya ang paghinga ni Samuel—kontrolado, sanay, ngunit may bahid ng pagod na hindi naitatago. Inabot niya ang kamay nito.“Hindi mo kailangang magpanggap,” bulong niya.Hindi sumagot si Samuel. Humigpit lang ang hawak. Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita. “May mga gabi na mas madali ang pumatay kaysa magpatawad.”Napapikit si Aurora. “At may mga gabi na mas mahirap ang manatili.”Bumaling si Samuel sa kanya. Sa dilim, nakita niya ang anyo ng lalaking pinili niya—hindi perpekto, hindi malinis ang mga kamay, ngunit buo ang paninindigan. “Kung babalik siya
Sumunod ang mga araw na tila humahaba ang oras sa loob ng mansyon. Hindi na ito ang tahimik na kanlungang minsang ipinangako—ngunit hindi rin ito naging kulungan. Naging kampo ito ng paghahanda, ng mga lihim na binubuo sa pagitan ng mga bulong at titig.Maagang nagising si Aurora sa mahinang yabag sa pasilyo. Hindi na siya nagulat. Sa halip, nakinig siya—isang kasanayang natutunan niya hindi dahil gusto niya, kundi dahil kailangan. Bumangon siya at sinilip ang bintana. Sa ibaba, ang hardin ay puno ng aninong gumagalaw nang may disiplina. Walang ingay. Walang pagmamadali. Parang alam ng bawat isa ang eksaktong puwesto nila sa mundong ito.Sa likuran niya, bumangon si Samuel. “Hindi ka na natutulog nang mahimbing,” sabi niya, hindi bilang puna, kundi obserbasyon.“Hindi rin ikaw,” sagot ni Aurora. Lumingon siya at ngumiti—isang ngiting may bahid ng pagod at tapang. “Pero ayos lang. Hindi naman tayo binayaran para maging payapa.”Tumawa si Samuel, mahina. “Hindi rin tayo binayaran para m
Nagpatuloy ang ulan na parang may sariling pasya—hindi upang linisin ang gabi, kundi upang lalong palalimin ang anino ng mga lihim na matagal nang naghintay ng pag-amin. Sa loob ng bodega, ang hangin ay tila tumigil sa paghinga. Ang ilaw sa itaas ay kumurap, at sa bawat kurap ay may alaala—mga kasunduang binuo sa dilim, mga pangakong tinupad sa dugo, at mga pangalang binura sa katahimikan. Si Samuel ang unang kumilos. Hindi siya umatras, ngunit hindi rin siya sumugod. Inilapag niya ang folder sa mesa—isang payak na kilos na may dalang bigat ng taon. “Ito ang huli,” sabi niya, malamig ang tinig. “Pagkatapos nito, wala ka nang babalikan.” Lumapit ang anino, ang ngiti’y mas lalong tumalim. “Akala mo ba papel lang ang sandata?” Tinapik nito ang mesa. “Ang mga tao, Samuel—sila ang sandata. At marami pa akong hawak.” Hindi kumurap si Aurora. Sa bawat hakbang ng lalaki, naramdaman niya ang pulso ng panganib—ngunit may kakaibang linaw sa loob niya. Hindi na siya ang babaeng pinilit pumikit
Sumunod ang mga oras na parang hinihila ng mabigat na tanikala—mabagal, maingat, at puno ng mga pagitan na hindi sinasabi. Sa kusina ng mansyon, tahimik na gumagalaw ang mga tauhan; bawat kalansing ng kutsara ay parang paalala na may mundong nagpapatuloy kahit may digmaang paparating. Si Aurora ang unang bumaba. Hindi siya nagpalit ng bihis—ang suot niya kagabi ay tila naging baluti na rin niya. Ang buhok niyang dati’y maayos ay nakapusod lamang ngayon, handang humarap sa kung anong haharap.Sa labas, nag-uunahan ang ulap sa langit. Ang liwanag ay pilit, parang ayaw pumasok sa bakuran. Naroon ang mga guwardiya, mas marami kaysa karaniwan, mas tahimik kaysa dati. Walang nagtatanong. Lahat ay nakatingin sa direksiyon ng gate—doon kung saan ang banta ay may anyo ngunit walang pangalan.Bumaba si Samuel makalipas ang ilang minuto. Hindi siya nagdala ng baril; sa halip, isang manipis na folder ang hawak niya. Mga dokumentong maaaring magpabagsak ng imperyo—o magligtas ng pamilya. Nang magt
Tahimik ang ulan nang huminto ito—parang kusang umatras upang bigyang-daan ang susunod na kilos. Sa loob ng command van, isa-isang bumalik ang ilaw ng mga monitor. Ang EMP ay hindi ganap na pumatay sa sistema; sapat lamang upang mag-iwan ng marka. Isang pirma. Isang pahiwatig. “May naiwan,” sabi ng tech, may halong pagkamangha at pag-iingat. “Hindi sa meet point. Sa paligid.” Lumapit si Samuel. Sa screen, dahan-dahang binubuo ang mapa—mga pulse, mga micro-delay, mga pattern na hindi halata sa mata ng baguhan. Ngunit para sa kanya, malinaw ang hugis ng galaw. Isang kamay na marunong maglatag ng bitag, pero mas sanay sa pag-urong kaysa pagsugod. “Hindi siya umalis,” bulong ni Aurora. “Hinding-hindi,” sagot ni Samuel. “Hindi niya kailangang makita ang resulta. Alam niyang makakarating sa atin ang mensahe.” Tumango si Clara. “May secondary signal sa hilaga—mahina, parang echo.” “Ghost channel,” sabi ni Samuel. “Gamitin mo ang lumang key. Yung akala niyang wala na.” Nagpalitan ng ti
Sumikat ang araw nang buo, ngunit walang sinumang tunay na nakaramdam ng umaga. Sa safehouse, ang liwanag ay parang ilaw lamang sa entablado ng isang dula na malapit nang sumabog sa ikalawang yugto. Walang nagdiwang ng panibagong araw—lahat ay gumising na parang hindi natulog.Si Samuel ay nakatayo sa balkonahe ng ikalawang palapag, tanaw ang bakod at ang malawak na lupang nakapalibot dito. Tahimik ang paligid, ngunit para sa isang taong sanay sa panganib, ang katahimikan ay hindi aliwalas—ito ay babala. Sa likod niya, narinig niya ang marahang pagbukas ng pinto.“Apat na oras ka nang nakatayo riyan,” sabi ni Aurora.Hindi siya lumingon agad. “Tatlo at kalahati.”“Hindi ka na natutong magpahinga,” dagdag niya.“Natuto,” sagot ni Samuel. “Pinipili ko lang kung kailan.”Lumapit si Aurora at tumabi sa kanya. Pareho silang nakatanaw sa malayo, parang may inaabangang hindi pa nakikita. “Iniisip mo pa rin ang tawag?”“Hindi lang iyon,” sagot niya. “Ang tono. Hindi siya nagmamadali. Ibig sab