LOGINปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูห้องพักสวีทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังบานประตูไม้เนื้อแข็งให้แ
ปัง! ปัง! ปัง!เสียงทุบประตูห้องพักสวีทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับจะพังบานประตูไม้เนื้อแข็งให้แหลกคามือ กฤตสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนกจากอาการหมดสติของน้องสาว เขาปลดล็อคและกระชากบานประตูเปิดออกอย่างรวดเร็วทันทีที่ประตูเปิดอ้า ร่างหนาของวีรวิชญ์ก็พุ่งพรวดเข้ามาด้านในอย่างแรงจนกฤตต้องก้าวถอยหลังหลบ นัยน์ตาดุดันของวีรวิชญ์วาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่ได้สนใจกฤตเลยแม้แต่น้อย สายตากวาดมองไปรอบห้องนั่งเล่นของห้องสวีทอย่างรวดเร็วเพื่อหาเป้าหมาย"อินอยู่ไหน! มึงทำอะไรเมียกูไอ้กฤต!" วีรวิชญ์ตวาดลั่น เสียงคำรามของเขาดังก้องไปทั่วห้องตามติดมาด้วยร่างสูงโปร่งของเทมส์และไทม์ที่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียดไม่แพ้กัน เทมส์สวมแว่นตากรอบใส นัยน์ตาคมกริบเย็นเยียบและเต็มไปด้วยการจับผิด ส่วนไทม์ที่มักจะร่าเริงอยู่เสมอบัดนี้กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นกฤตขยับตัวขวางทางเข้าห้องนอนที่เชื่อมต่อกัน แผ่นหลังตั้งตรงเผชิญหน้ากับเพื่อนสนิททั้งสามคน "อินกำลังพักผ่อน พวกมึงกลับไปซะ กูไม่มีอะไรจะคุยกับพวกมึง""หลีกไปไอ้กฤต กูจะเข้าไปหาอิน" วีรวิชญ์สาวเท้าเข้าไปป
"อินถอยไม่ได้แล้วค่ะพี่กฤต... อินขาดพวกพี่เขาไม่ได้แล้ว"คำตอบของน้องสาวเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของกฤต ความผิดหวังและความโกรธที่เพิ่งจะสงบลงไปปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาดันตัวอินทิราออกห่าง นัยน์ตาคมเข้มวาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด"ได้... ในเมื่อพี่พูดดีๆ แล้วไม่ฟัง งั้นเราก็ต้องมาลองดูกันว่าความรักบ้าๆ ของอินมันจะทนทานได้แค่ไหน" กฤตประกาศเสียงแข็ง "พี่ให้เวลาอินคิดอีกที เลือกระหว่าง 'พี่' คนที่เลี้ยงอินมา หรือ 'ไอ้พวกนั้น' ที่เพิ่งเข้ามาในชีวิตได้ไม่กี่เดือน... ถ้าอินเลือกพวกมัน อินก็ไม่ต้องมาเรียกพี่ว่าพี่อีก
"กินข้าวต้มสิ เมื่อคืนเราร้องไห้หนัก จะได้คล่องคอ" กฤตเลื่อนชามข้าวต้มไปตรงหน้าเธอ"ขอบคุณค่ะพี่กฤต" อินทิราตอบเสียงแผ่ว หยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเชื่องช้า ความอร่อยของอาหารระดับโรงแรมห้าดาวไม่สามารถแทรกซึมผ่านลิ้นที่รับรสขมปร่าของเธอได้เลยบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอึดอัด กฤตนั่งจิบกาแฟดำเงียบๆ ปล่อยให้อินทิรากินข้าวไปได้สักพักก่อนจะเริ่มเปิดบทสนทนาที่ทั้งสองคนพยายามหลีกเลี่ยง"อิน... รู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่" กฤตวางแก้วกาแฟลง สอดประสานมือไว้บนโต๊ะ นัยน์ตาคมเข้มจ้องมองน้องสาวอย่างจริงจัง "พี่พยายามคิดทบทวนทั้งคืน พยายามหาเหตุผลว่าทำไมน้องสาวที่พี่เลี้ยงดูมาอย่างดี ถึงยอมลดตัวลงไปทำเรื่องบ้าๆ แบบนั้น... คบกับผู้ชายพร้อมกันสามคนเนี่ยนะ อินคิดว่านี่มันนิยายหรือไง"อินทิราวางช้อนลง ก้มหน้างุด "อินรู้ค่ะว่ามันฟังดูแปลก... แต่มันเกิดขึ้นไปแล้ว และอินก็... รักพวกพี่เขาจริงๆ""รัก?" กฤตแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสมเพช "อินรู้จักความรักดีแค่ไหนเชียวถึงกล้าพูดคำนี้ออกมา ผู้ชายสามคนนั่นมันเป็นเพลย์บอยตัวพ่อทั้งนั้น โดยเฉพ
กฤตลอบมองน้องสาวผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะ ความรู้สึกผิดและสงสารเริ่มก่อตัวขึ้นในใจเมื่อเห็นสภาพที่บอบช้ำของเธอ เขาไม่ได้อยากทำร้ายจิตใจน้องสาว ไม่ได้อยากบังคับขู่เข็ญ แต่ในฐานะพี่ชายที่ต้องปกป้องดูแลน้องเพียงคนเดียว เขาไม่สามารถปล่อยให้อินทิราจมปลักอยู่กับความสัมพันธ์ที่ไม่มีวันได้รับการยอมรับจากสังคมได้"อิน... พี่ทำไปก็เพราะรักเรานะ" กฤตทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมมาก "พี่ไม่อยากให้เราต้องมานั่งเสียใจทีหลัง ผู้ชายพวกนั้นมันไม่ใช่คนดีอะไรหรอก เชื่อพี่เถอะ สักวันพวกมันก็ต้องทิ้งเรา"อินทิรายังคงนิ่งเงียบ ไม่ตอบรับ ไม่โต้เถียง เธอเพียงแค่หลับตาลงและปล่อยให้น้ำตาทำหน้าที่ระบายความเจ็บปวด การที่กฤตดูถูกความรักของพวกเทมส์ มันก็เหมือนการดูถูกการตัดสินใจของเธอเช่นกันความเงียบของน้องสาวทำให้กฤตยิ่งรู้สึกแย่ ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เลิกพยายามที่จะอธิบายเหตุผล เขาหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าไปจอดยังลานจอดรถของโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งย่านใจกลางเมือง จัดการเช็กอินเปิดห้องพักสวีทสองห้องที่เชื่อมต่อกันได้ เพื่อให้อินทิราได้มีพื้นที่ส่วนตัว แต่เขาก็ยังสามารถดูแลความป
"ไม่ไป! พี่กฤตปล่อยอินนะ อินเจ็บ!" หญิงสาวพยายามแกะมือพี่ชายออก แต่แรงของกฤตมีมากกว่าหลายเท่าวีรวิชญ์ทนดูน้องสาวเพื่อนถูกบังคับไม่ไหว ชายหนุ่มร่างหนาพุ่งตัวเข้าไปคว้าคอเสื้อของกฤตอย่างแรง ง้างหมัดขึ้นเตรียมจะซัดเข้าที่ใบหน้าของเพื่อนสนิทอีกรอบ "มึงปล่อยมือน้องเดี๋ยวนี้ไอ้กฤต ก่อนที่กูจะหมดความอดทน!""ไอ้วี หยุด!"เทมส์ตะโกนลั่น รีบถลันเข้าไปจับแขนของวีรวิชญ์เอาไว้แน่น นัยน์ตาคมกริบส่งสัญญาณเตือนอย่างจริงจัง "มึงจะบ้าเหรอวะ ขืนมึงสู้กันตอนนี้ อินจะยิ่งตกใจแล
"อินทำให้พี่กฤตเสียใจ... พี่กฤตเกลียดอินแล้ว" หญิงสาวสะอื้นอู้อี้อยู่กับอกกว้าง"ไอ้กฤตมันไม่เกลียดหนูหรอก มันแค่กำลังโกรธที่พวกพี่ปิดบังมัน" ไทม์อธิบายอย่างใจเย็น "ให้เวลามันหน่อยนะคนดี เดี๋ยวมันก็คิดได้เองแหละว่าไม่มีใครดูแลหนูได้ดีเท่าพวกพี่อีกแล้ว"วีรวิชญ์ถอนหายใจยาว เขามองดูรอยแดงที่ข้อมือของอินทิราจากการถูกกฤตบีบอย่างแรงเมื่อครู่ ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้ง "มึงเจ็บไหมอิน พรุ่งนี้กูจะเอายามาทาให้... ส่วนเรื่องไอ้กฤต มึงไม่ต้องห่วง กูรับปากว่ากูจะทำให้มันยอมรับให้ได้ ต่อให้กูต้องยอมให้มันกระทืบอีกสิบที กูก็ยอม"คำสัญญาของวีรวิชญ์ทำให้อินทิราเงยหน้าขึ้นมองเขา เธอเอื้อมมือไปแตะที่มุมปากที่มีรอยเลือดซึมของชายหนุ่มอย่างเบามือ "พี่วีเจ็บไหมคะ... อินขอโทษที่ทำให้พวกพี่ต้องมาเจ็บตัวแบบนี้""กูไม่เจ็บหรอก ไกลหัวใจตั้งเยอะ" วีรวิชญ์จับมือเธอมากดจูบที่ฝ่ามือ "มึงเลิกร้องไห้เถอะ ตาบวมหมดแล้ว คืนนี้ไปนอนพักก่อน พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากันใหม่"เทมส์ช้อนตัวอินทิราขึ้นอุ้มอีกครั้ง เขาพาดินทิราไปวางลงบนเตียงกว้าง จัดการดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเล็กให้จนมิดช







