LOGIN"VICTOR, nakita namin siya kagabi sa restaurant. At hindi ko nagustuhan ang naging pagsisinungaling ng asawa ko sa akin." Utos ni Emil sa kanyang abogado. Napatiim si Victor saka tumango. "Hindi ba dapat nakakulong 'yon? Paano siyang nakakagala ulit?" Napakibit ng kanyang balikat si Emil. "Hindi ko alam. Ayoko lang pagsimulan namin ng away ni Leina. Dahil alam kong nagluluksa siya sa pagkawala ni Castor." Sumang-ayon si Victor. Isang linggo pa lamang ang nakalipas mula nang mawala ang matalik na kaibigan ni Emil. "Pero hindi ibig sabihin noon na pababayaan natin ito," sabi ni Victor. "Kung totoo ngang siya ang nakita ninyo kagabi, may dapat tayong malaman." Tumango si Emil. "Hindi ko rin naman balak na pabayaan. Gusto ko lang makasiguro bago ko kausapin si Leina. Ayokong pagbintangan siya ng kung anu-ano." "Gagawin ko ang utos mo." "Siguraduhin mong walang makakaalam." "Kasama na si Leina?" Sandaling natahimik si Emil bago tumango. "Lalo na si Leina." Naintindihan ni Vict
"SAAN kayo pupunta na dalawa?" tanong ni Lea nang makita sina Emil at Leina na magkasabay, pababa ng hagdan. Nagkatinginan ang mag-asawa. "Ma, kakain po kami sa labas ni Emil," sagot ni Leina sa ina. Sandaling natahimik si Lea at tila nakikiramdam. "Baka puwede akong sumama sa inyong dalawa. Gusto ko ring lumabas dito sa mansyon. Alam niyo naiisip ko si Castor..." Huminga nang malalim si Leina habang nakatingin sa ina. Kita niya ang lungkot sa mga mata nito. Mula nang mawala si Castor ay tila nawalan din ng sigla si Lea. “Ma…” marahang sambit ni Leina. Agad namang ngumiti si Emil. “Siyempre naman po, puwede kayong sumama. Mas mabuti nga pong makapagpahangin kayo.” Bahagyang gumaan ang ekspresyon ni Lea. “Talaga?” tanong nito. “Opo,” sagot ni Emil. “Ayokong naiisip niyo lagi si Dad nang kayo lang mag-isa rito.” Napabuntong-hininga si Lea bago pilit na ngumiti. “Hindi ko kasi maiwasan. Parang kahit saan ako tumingin dito sa bahay, naaalala ko siya.” Lumapit si Leina at ma
NAIBUROL si Castor sa chapel. Hindi umaalis si Leina sa tabi ng coffin ng kanyang ama. Hindi na ito umiiyak ngunit kitang-kita ang lungkot sa mukha niya. "Mahal ko, baka gusto mo munang magpahinga. Ilang araw ka nang hindi nakakatulog ng maayos. Puwede naman akong pumalit sa'yo sa pagbabantay kay Castor," sabi ni Emil. Napailing si Leina habang marahang hinaplos ang ibabaw ng kabaong ng kanyang ama. "Okay lang ako. Gusto kong nasa tabi ni Papa..." paos niyang tugon. "Parang kapag umalis ako rito... tuluyan ko siyang mawawala." Huminga nang malalim si Emil. Mas lalong sumikip ang dibdib niya habang pinagmamasdan ang asawa. Halos hindi na ito kumakain at wala ring maayos na tulog simula nang mawala si Castor. Marahang umupo si Emil sa tabi niya. "Hindi mawawala si Castor dahil lang umalis ka sandali," mahinahon niyang saad. "Pero baka ikaw naman ang bumagsak ang katawan kapag ipinagpatuloy mo 'to." Hindi sumagot si Leina. Nanatili lamang ang tingin niya sa larawan ng ama na nakap
PAGKARATING nila sa ospital ay inasikaso sila agad. Nakayakap si Leina sa Mama niya habang walang humpay ang pag-iyak. Si Emil ay awang-awa sa mag-ina. Kalalabas lamang sa kulungan nina Lea at Castor. Dapat ay nagsasaya sila para sa paglaya ng mga ito. Pero naging sunod-sunod ang problema. "Don't worry, I know some doctors here. Alam ko na gagawin nila ang lahat para maligtas si Castor," sabi niya para mapanatag ang loob nina Leina at Lea. Napahiwalay si Leina sa ina at humarap sa asawa. "Please, mahal ko. Kahit makiusap ako sa kanila, iligtas lang nila si Papa... gagawin ko." Nilapitan ni Emil si Leina, hinawakan niya ang kamay ng asawa. "Walang mangyayaring masama kay Castor. Sisiguraduhin ko 'yan sayo, mahal ko," tugon niya at niyakap ang lumuluhang asawa. Masamang tinapunan ng tingin ni Lea ang mag-asawa. Naninibugho ang damdamin niya na parang si Leina lang ang pinapakalma ni Emil. Malungkot din siya n Mas lalong humigpit ang yakap ni Emil kay Leina habang pilit itong pi
"CASTOR! Castor!" Sigaw na tawag ni Lea sa asawa. Niyuyugyog niya ito. Kanina pa niya ito ginigising pero parang hindi na ito gumagalaw. Humagulhol na ng iyak si Lea. Napatayo na siya at mabilis na lumabas ng kuwarto nilang mag-asawa. Nang matapat siya sa pinto ng kuwarto ng anak ay walang alinlangan siyang kumatok ng malakas. "Leina! Anak, pakibuksan ang pinto. Ang Papa mo..." sabi niya habang walang tigil sa pagkatok. Mabilis na nabuksan ni Leina ang pinto, gulo‑gulo pa ang buhok at nanlalaki ang mga mata dahil sa gulat at kaba nang makita ang ina na basag ang boses. Puno na rin ng luha ang mukha nito. Sa likuran niya ay naroon din si Emil, agad na humakbang palapit nang mapansin ang hindi magandang lagay ni Lea. “Ma? Ano pong nangyari? Bakit po ganyan ang itsura niyo?” nag‑aalalang tanong ni Leina, sabay hawak sa braso ng ina na nanginginig nang todo. “Hindi na siya gumagalaw… Leina, anak… hindi ko na siya magising!” humahagulgol na sagot ni Lea, halos bumagsak sa sahig sa ti
NAPAPIKIT si Leina nang mariin nang matamaan ni Emil ang pinakamaselang bahagi sa loob niya. Sabay silang napahalinghing dahil sa matinding sarap na dulot niyon. Ginamit nito ang kamay upang sundan ang hugis ng kanyang dibdib pababa hanggang sa kanyang tiyan, at doon idiniin ang palad habang patuloy sa paggalaw. Napasigaw siya dahil sa dami ng pakiramdam. Damang‑dama niya ngayon ang buong kahabaan nito sa loob niya. “Aahh! Emil!” Napahawak siya sa palapulsuhan nito ngunit hindi niya nagawang alisin iyon mula sa kanyang puson. “Oohhh!” Lalo pang bumilis at tumindi ang bawat galaw nito. Narinig niya ang mahihina nitong ungol bago ito dahan‑dahan ngunit mariing idiin ang sarili sa pinakaloob habang ibinubuhos ang lahat ng init nito sa kanya. Dahan‑dahan itong umulos habang nilalagyan siya ng lahat ng laman nito. Pinanood niya kung paanong tumulo at dumaloy pabalik mula sa kanya ang pinagsamang init at lagkit nilang dalawa. Dahan‑dahang hinugot nito ang sarili at umupo sa silyang umi
“LEINA…” Umupo siyang mas malapit nang kaunti, pero hindi nakikisiksik. “May isang taong kumontak sa abogado. 'Yong mga taong nagkaso sa mga magulang mo.” Nanlamig ang batok ni Leina. “P-Po? Sino po sila?” Tumango si Emil nang marahan. “Gusto ka nilang makausap. Iyong mga taong naloko raw
PAGKAUWI ni Leina sa apartment ay dumiretso siya sa kanyang kuwarto. Hindi na siya kumain dahil sa sobrang pagod. Nagring ang phone niya. Kinuha niya iyon sa kanyang bag at inihagis ang bag sa ibabaw ng kanyang kama. "Ma..." sabi niya nang sinagot ang tawag ng ina. "Leina, kailan ka ba uuwi rit
TAPOS na maligo si Leina at dahan-dahan niyang isinara ang pinto ng banyo. Nagulat siya na maraming paper bags ang nasa tabi ng kama. "Para kanino po ang lahat ng mga 'yan?" untag niya, na tinuturo ng tingin ang mga paper bags. "For you... I ask my secretary to buy for you," sagot ni Emil. "Na
PAGLABAS ni Vic at pagsara ng pintuan, bigla pakiramdam ni Leina ay lumamig ang paligid. Kasunod niyon, napahawak siya sa laylayan ng suot niyang palda, hindi alam kung saan ilalagay ang sarili. Hindi siya makatingin ng diretso kay Emil. Takot, naiipit sa sitwasyon niya at nalilito. Unti-unting







