บทที่ 2 คุณเป็นของผม NC

 เมื่อความเงียบเริ่มละลายลงช้า ๆ  แรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่มีใครกล่าวถึง ค่อย ๆ บีบหัวใจ และเผาให้ร่างกายทั้งสองลุกไหม้...อย่างเชื่องช้า

ดนุลุกขึ้น ก้าวเข้าหาเธอเงียบ ๆ ราวกับเงา ฝ่ามือของเขายื่นออกมา เหมือนคำเชื้อเชิญในจังหวะของการเต้นรำ

มีนามอง ก่อนจะวางมือลงไปในมือของเขา เขาดึงเธอขึ้นจากโซฟา ร่างของเธอแนบเข้ากับแผงอกแข็งแน่น กลิ่นกายและลมหายใจของเขาแตะหน้าผากเธอเบา ๆ แล้วเลื่อนต่ำลงมาจนถึงปลายจมูก ริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบาและร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

มือของเขาลูบผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่า ไล้ตามแนวกระดูกสันหลังที่สั่นสะท้านทุกครั้งที่ปลายนิ้วลากผ่าน

สัมผัสนั้น...ร้อนวาบดั่งเปลวไฟ เขาประคองเธอกลับไปยังโซฟาเดิม แต่นั่งลงเสียก่อน แล้วดึงเธอขึ้นคร่อมบนตักอย่างแนบแน่น เพียงแรงขยับนิดเดียว ร่างกายของทั้งสองก็แนบสนิท สะโพกแน่นของเขาชิดติดหว่างขาของเธอ จนเธอเผลอกัดริมฝีปากตัวเอง

มีนากลืนน้ำลายลงคอ เสียงดังในห้องเงียบ เธอไม่พูด ไม่ต้องการคำพูดใด มีเพียงการกระทำ ที่ตอบทุกอย่างแทนหัวใจ

มือเรียวสอดเข้าใต้เสื้อของเขา ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแข็งแน่น กล้ามเนื้อใต้ปลายนิ้วกระตุกตอบรับราวกับมีชีวิต

เขาโน้มตัวลงมา จูบซับแนวไหล่เปลือยของเธอด้วยแรงดูดดื่ม มือหนาค่อย ๆ เลื่อนชายเดรสขึ้นอย่างตั้งใจ นิ้วหยาบลูบผ่านต้นขาด้านใน เธอสะดุ้งสัมผัสถึงความชื้นที่เธอเองไม่รู้ว่ามี ใบหน้าเธอร้อนวาบ

เสียงครางแผ่วลอดจากลำคอ ขณะที่เขาคุกเข่าลงตรงหน้า จูบซับ ปลายนิ้วลูบไล้เธออย่างช้า ๆ ราวกับเล่นบทดนตรีจากปลายนิ้วของเขาเอง เขาค่อย ๆ สอดนิ้วเข้าไป ลึก หนักแน่นในทุกจังหวะ พร้อมกับสายตาคมกริบที่จ้องเธอไม่วาง

“ผมไม่ได้แค่จะทำให้คุณลืมเขา...” เขากระซิบเสียงพร่า

“ผมจะทำให้คุณลืมทุกความเจ็บ ลืมทุกคืนที่เคยเหงา...และจำแค่เพียงว่า...คุณเป็นของผม”

เธอกอดเขาแน่น ร่างสะท้านไปตามแรงที่เพิ่มขึ้น ขาเรียวสั่นระริกจนแทบจะทรุด แต่เขารับไว้ทัน โอบกอดแน่นหนา

เขาจูบเธอและจูบอีกครั้งอย่างเร่าร้อนดูดดึงหายใจของเธอไว้กับเขา มือหนาค่อย ๆ ปลดกางเกงของตัวเอง เผยให้เห็นความแข็งขึงที่ตั้งตระหง่านอย่างเด่นชัด

เธอเบิกตากว้างเล็กน้อย แต่มองสบตาเขาแน่นิ่งที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา

“แน่ใจนะ...” เขาถามเสียงแผ่ว ที่สั่นระริกด้วยแรงอารมณ์

เธอพยักหน้า ดวงตาคมนิ่งเหมือนเปลวไฟในค่ำคืนที่ไม่มีทางดับ

เขาจับเรียวขาสวยแยกออกจากกัน แล้วดันลำกายเข้าหาเธออย่างเชื่องช้า ร่างเธอแอ่นรับโดยไม่ต้องสั่ง

เขาสอดใส่เข้าไป ทีละน้อย ลึก หนักแน่น เธอครางเสียงต่ำ ไม่ใช่จากความเจ็บปวด แต่จากการถูกเติมเต็ม ลึกจนวิญญาณเธอสั่นสะท้าน เขาขยับตัวช้า ๆ เร็วขึ้นทีละน้อย ท่วงท่าราวกับบรรเลงตอกย้ำให้เธอรับรู้ว่ายังมีอีกคนที่อยู่เคียงข้างและรับฟังปัญหาของเธอ แม้ว่าจะเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม

ในห้องที่มีเพียงเสียงฝน เสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงหอบหายใจที่ดังขึ้นทุกขณะ ทว่าเธอร้องไห้ออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่เพราะเธอกำลังถูกปลดปล่อย จากพันธนาการบางอย่างที่รัดเธอไว้หลายปี

เขาโน้มตัวจูบเปลือกตา เช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน ขณะยังขยับเข้าออกในร่างของเธอ แล้วกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เธอสั่นสะท้านยิ่งกว่าสัมผัสใด

“คุณไม่ต้องลืมใครคืนนี้... แค่จดจำไว้ ว่าคุณมีค่า มีสิทธิ์ที่จะถูกโอบกอด และถูกรัก... อย่างที่คุณควรได้รับมาตลอดชีวิตนี้”

...

ในเวลาเดียวกัน  บนชั้นสองของ “ลิโอจิน”

แสงสลัวจากจอมอนิเตอร์สาดเงาสีขาวซีดลงบนใบหน้าที่ตึงเครียดของเขา ณภัทรยกแก้ววิสกี้ขึ้นแนบริมฝีปาก ก่อนจะฟาดมันลงกับโต๊ะอย่างแรง ภาพบนหน้าจอกล้องวงจรปิด ห้อง VIP-007 แสดงให้เห็นร่างหญิงสาวที่เขารู้จักดีแนบชิดอยู่กับชายแปลกหน้าบนโซฟากำมะหยี่ มือของเธอสอดเข้าไปในเสื้อของชายคนนั้น ร่างของเขาโอบเธอไว้แน่น แนบแน่นจนเกินกว่าทุกสัมผัสที่เขาเคยได้จากเธอ เสียงหอบหายใจเบา ๆ ดังลอดมาจากลำโพงระบบเฝ้าระวัง เสียงที่ทำให้เขาแทบคลั่ง

ณภัทรเอื้อมมือลูบรอยสักบนข้อมือซ้าย ตัวอักษรเล็ก ๆ จางลงตามกาลเวลา

"มีนา 2008.7.15"

วันเกิดของเธอ...วันที่เขาเคยสัญญากับตัวเองว่าจะไม่มีวันปล่อยมือเธออีก แต่สุดท้าย เขาก็ยังทำ เขาไม่เคยทำร้ายร่างกายเธอ... แต่เขากลับทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนหนึ่งที่น่าสงสาร ด้วยคำพูดที่ตัดรอนอย่างโหดร้าย

แม้ทุกการกระทำจะมีเหตุและผลของมัน แต่ดวงตาคมที่จับจ้องภาพตรงหน้า กลับเต็มไปด้วยแววกรุ่นโกรธ อยากจะวิ่งลงไป ฉุดกระชากทั้งสองออกจากกัน ทว่าเขาทำไม่ได้

มือหนาบีบแก้ววิสกี้ใบใหญ่แน่นจนแหลกคามือ เศษแก้วกระจายเปื้อนเลือดที่ไหลจากปลายนิ้วโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัวว่าเริ่มบีบแรงตั้งแต่เมื่อไร หยดเลือดหยดลงบนกระดาษเฝ้าระวังตรงหน้า สีแดงสดค่อย ๆ ซึมลงบนแผ่นพิมพ์ขาวสะอาด เหมือนหยาดฝนในคืนนี้ที่หลั่งรินบนผิวกระจก...และไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

หน้าจอยังคงแสดงภาพสดจากกล้องลับภาพของมีนาขยับเบา ๆ บนร่างของชายคนนั้น เสียงครวญแผ่วแทรกออกมาจากลำโพง ไม่ใช่เสียงของความเจ็บปวด แต่คือเสียงของใครบางคนที่ยอมหลอมรวมตัวเองไว้กับอีกคนอย่างเต็มใจเสียงแห่งความสุข ความสุขที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขา

บรรทัดสุดท้ายบนหน้าจอปรากฏข้อความสีแดง

"ห้อง VIP-007: กล้องลับถูกปิดใช้งาน"