บทที่ 3 ไฟหึงและรอยแผลในใจ

แสงไฟสีส้มอบอุ่นจากเพดานสะท้อนระยิบระยับในแก้ววิสกี้ทรงเตี้ยที่วางนิ่งสนิทอยู่บนโต๊ะกระจก ในนั้นมีน้ำแข็งที่เริ่มละลายช้าๆ สะท้อนแสงเป็นริ้วคล้ายภาพวาดสีทองอ่อนโยน แต่บรรยากาศภายในห้องวีไอพีแห่งนี้กลับแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ณภัทรเอนหลังลงบนโซฟาหนังสีดำเนื้อดีอย่างผ่อนคลาย ดวงตาคมกริบที่ดูสงบนิ่งนั้นกำลังจับจ้องไปยังภาพในจอมอนิเตอร์ด้านหน้าอย่างไม่วางตา

ผู้หญิงคนที่เขาเฝ้ามองและคอยตามติดชีวิตมานานหลายปี นานเกินกว่าจะเรียกว่าคนรู้จักกันธรรมดาๆ ได้ กำลังนอนใต้ตัวผู้ชายแปลกหน้า และผู้ชายคนนั้น กลับมีใบหน้าคล้ายเขาอย่างน่าประหลาดจนเขาแทบจะรู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองเงาตัวเอง แต่เขาก็มั่นใจว่าไม่ใช่เขาแน่ๆ

เพียงแค่คิดว่าเธอกำลังยิ้มหวานและหัวเราะเบาๆ ให้กับชายคนนั้น ไฟที่ซุกซ่อนอยู่ภายในอกก็ร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้ มันลามจากหัวใจสู่สมองจนทำให้เขาแทบขาดสติ

 “ไปสืบให้หน่อยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน มีความเกี่ยวข้องกับเธอยังไง”เขาออกคำสั่งเสียงต่ำที่แฝงด้วยความเย็นชา

บอดี้การ์ดก้มหน้าลงเล็กน้อยรับคำสั่งโดยไม่มีข้อสงสัย แล้วเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

“ไม่ว่ามันจะเป็นใคร...” ณภัทรพูดต่อเบาๆ กับตัวเอง น้ำเสียงนั้นแฝงด้วยความมุ่งมั่นที่เต็มไปด้วยความแค้น

“ฉันจะไม่ยอมให้ผู้หญิงของฉัน... ตกเป็นของคนอื่นเด็ดขาด โดยเฉพาะแก! ไอ้ผู้ชายขายตัว”

เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง แผ่นหลังจมลึกลงไปในหนังเย็นเยียบ หลับตาลงอย่างพยายามควบคุมความรู้สึกปั่นป่วนที่กำลังรุมเร้า

เช้าวันรุ่งขึ้น ห้อง VIP-007

แสงไฟอ่อนโยนส่องผ่านผ้าม่านสีครีมบางเบาลงมาบนพื้นไม้ที่เงาวับสะอาดตา ดนุยืนอยู่เงียบๆ หน้ากระจกยาว เสื้อเชิ้ตขาวของเขาปลดกระดุมเผยผิวกายที่มีรอยแดงบางจุดบนต้นคออย่างชัดเจน รอยที่เป็นหลักฐานของเหตุการณ์เมื่อคืนที่ยังคงทิ้งสัมผัสไว้ในความทรงจำ

เขายกมือขึ้นแตะรอยนั้นอย่างแผ่วเบา ปากเผยยิ้มบางๆ ที่ผสมผสานความรู้สึกขมขื่นและความประชดตัวเองไว้อย่างชัดเจน

“เคยสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก แต่สุดท้ายก็ผิดคำพูดกับตัวเองจนได้” เขาพูดเสียงเบาหวิวเหมือนลมหายใจ “ไม่มีสัจจะในโลกนี้จริงๆ สินะ”

โทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนโต๊ะส่งเสียงแจ้งเตือน ดนุหยิบมันขึ้นมาอ่านข้อความอย่างช้าๆ

ยอดเงินเข้า 1,000,000 บาท

ยอดเงินที่โอนเข้ามาไม่ได้ทำให้เขารู้สึกภูมิใจหรือดีใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้หัวใจของเขาสั่นสะเทือนรุนแรงยิ่งกว่าเดิม เขาถือโทรศัพท์นิ่งๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขมขื่น

“เงินหนึ่งล้านบาท แลกกับแค่ร่างกาย... มันก็คงไม่ได้เลวร้ายอะไรมากใช่มั้ย”

เขาหยิบกระดาษโน้ตและปากกาขึ้นมาเขียนข้อความอย่างช้าๆ ทุกตัวอักษรถูกกดลงบนกระดาษ

“เจอกันคืนนี้ แปดโมง ดาดฟ้าของลิโอจิน จากดนุของคุณ”

เขาวางกระดาษโน้ตไว้ใต้แก้วเหล้าช้าๆ ดอกกุหลาบแดงจากแจกันถูกหักก้านให้งอโค้งแล้ววางไว้เคียงข้างโน้ต กลีบกุหลาบร่วงหล่นเบาๆ ราวกับสื่อถึงความเปราะบางและความแค้นที่อยู่ลึกในใจเขา

นาฬิกาบนผนังบอกเวลา 19:17 น. ข้างนอกหน้าต่าง ฟ้าเริ่มหม่นหมองลงเรื่อยๆ เสียงลมพัดเบาๆ ผ่านม่านบางที่พลิ้วไหว

คืนนี้ มีคนที่จะขึ้นไปดาดฟ้าเพราะคำเชื้อเชิญ มีคนที่จะขึ้นไปเพราะความสงสัย และอีกคนจะขึ้นไปพร้อมกับไฟแค้นที่ร้อนแรงในอก เกมที่บางคนวางแผนกันมาอย่างยาวนานกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว