Kabanata 25

"We'll give you enough time to think about it. Hindi naman namin kayo minamadali. Like what I've said, in exchange of the baby is a good future for your other kids. A bright future for your family. Bibigyan kita ng magandang trabaho so Rynette can rest and take care of your kids. Hindi ka na rin mamomroblema sa pagpapaaral ng iba mo pang mga anak dahil lahat sila bibigyan ko ng scholarship from kindergarten to college. Secured na ang future niyo for short. Sana ay mapagbigyan niyo kami."

Mula pa kanina na nagsisimula pa lang si Spike na magsalita hanggang ngayon na patapos na siya ay tahimik lang sina Rynette at asawa niya. Habang ako'y ganun din at nakatingin lang kay Spike. So this is how he do his business. Ni hindi man lang nagawa ng mag asawa na magsalita dahil napaka intimidating niyang kaharap.

"H-hindi pa po kami sigurado kung ano ang gender ng bata dahil nasa first trimester pa lang naman po. A-ayos lang po ba sa inyo kahit anong gender ng bata?" sabi ni Rynette.

"Hon," agad na saway sa kanya ng asawa niya.

I think Spike did great. Mukhang nakukumbinsi na niya si Rynette.

"Hon, isipin mo sina Natasha, Frederick at Liam. Kailangan nila ang future na sinasabi ni Sir Spike."

"Anak natin ang pinaguusapan dito, Rynette! Hindi ba sumasakit ang tiyan mo habang sinasabi 'yan? Mag da-dalawang buwan na ang bata d'yan sa sinapupunan mo. Naririnig ka na niyan!" Tumayo ang asawa ni Rynette at galit kaming tiningnan. Halos mapakapit ako sa braso ni Spike sa takot.

"Umalis na ho kayo. Hindi namin kailangan ang pera niyo. Amin lang ang anak namin."

Hindi na nagsalita si Spike at tumayo na rin agad. "Just call me if you change your mind. . ." Nilingon niya ako. "Let's go."

"Uno, kailangan natin ito! Hindi lang isang buhay ang masasalba kapag ginawa natin ito!"

Padarag na isinarado ng asawa ni Rynette ang pintuan ng bahay nila pagkalabas na pagkalabas namin ni Spike.

"MANAHIMIK KA, RYNETTE! HINDI KA BA NAAAWA SA ANAK NATIN?"

"INIISIP KO LANG ANG MGA ANAK NATIN!"

"TAMA NA! HINDI KO IPAPAMIGAY ANG ANAK KO!"

"SIGE! KUNG IYON ANG GUSTO MO! MAGSAMA-SAMA TAYO SA KAHIRAPAN! LECHENG BUHAY ITO!"

Sunod naming narinig ay ang pagkabasag ng mga gamit na animo'y pinagtatatapon sa kung saan.

Hinawakan ako ni Spike sa braso at hinila. Agad ko ring hinila ang kamay ko mula sa pagkakahawak niya saka ako nagdiretso sa sasakyan niya at padarag na naupo.

Buong byahe ay tahimik ako. Hindi mawala-wala sa isip ko ang mga narinig kong sigawan mula kina Rynette. Tila ibinalik ako sa sitwasyon ng pamilya namin no'ng bata pa ako na laging sigawan nina daddy at mommy ang nagiging vitamins ko araw-araw. Pursigido akong pumasok sa school at perfect attendance, hindi rin nale-late, hindi dahil masipag akong mag aral kung 'di dahil ayaw at pagod na akong marinig ang away nilang dalawa na hindi ko pa maintindihan noon kung anong dahilan.

For the record, it's a childhood trauma na kahit paulit-ulit kong takasan ay hindi ko magawa. Walang tigil ang away nina mommy at daddy. Naging abala sila sa away na 'yon at naging abala rin ako sa sarili kong buhay. Kaya nagulat na lang ako isang araw, pinapalayas na ni daddy si mommy.

"Minahal kita, Eliza! Inalagaan kita, binihisan, pinakain, binigyan ng masisilungan. Binigyan kita ng magandang buhay. I did everything for you! Pero anong ginawa mo? ANONG GINAWA MO?! NILOKO MO AKO! PINAGLARUAN MO AKO! GINAWA MO AKONG TANGA!"

Hawak-hawak ni daddy si mommy sa magkabilang balikat. Nanginginig ang mga kamay ni daddy habang naroroon kaya sigurado akong galit na galit siya kay mommy.

Sa ilang mga nakalipas na buwan ay hindi ganito si daddy tuwing umiiyak. Ang lagi kong naririnig mula sa kanya ay ang mga katagang 'please'. Pero ngayon, tila ba napagod na siya't naubos na ang lahat ng pasensya na mayroon siya.

"Hindi na kita mahal," kahit na lumuluha at nakayuko ay matigas pa ring sabi ni mommy.

Nanatili akong nakatayo sa labas ng pintuan ng kwarto ko kung saan tanaw ko silang dalawa sa ibaba. Malapit pa sila sa pintuan at mukhang hindi pa tuluyang nakakapasok ay nag away na agad. Minsan hindi na talaga sila makapaghintay na makapasok sa kwarto nila upang doon mag away. Ang alam kasi nila ay sa mga ganitong oras ay tulog na ako. Pero ang hindi nila alam ay lahat ng away nila sa tuwing umuuwi sila galing saan ay naririnig ko.

Basang-basa silang pareho mula sa lakas ng ulan sa labas. Mukhang bumabagyo dahil sa mga kulog at kidlat na naririnig ko. Nanginginig si mommy pero walang pakialam si daddy. He just stand there and watched her like he doesn't care if she gets sick.

"Nakapagdesisyon na ako. I'm sorry," nanginginig na sabi ni mommy.

"Lumayas ka sa pamamahay ko. LUMAYAS KA AT HUWAG KA NA ULIT BABALIK! HUWAG KA NANG MAGPAPAKITA KAY SERRA! HINDI NIYA KAILANGAN ANG TULAD MONG WALANG KWENTA!"

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang nakita ko kung paanong kinaladkad ni daddy si mommy palabas. Sandali pa akong natulala sa aking kinatatayuan bago ako tuluyang nakakilos. Pumasok si daddy sa kusina at doon nagwala. Pinagbababasag niya ang mga gamit na naroroon. Tumakbo ako pababa ng hagdan at agad na lumabas.

Nawalan ako ng pakialam sa malakas na hangin at ulan, sa kulog at kidlat. Ang tanging nais ko noon ay ang mahabol si mommy.

"Mommy! Mommy!"

Dulot ng lamig ay yakap-yakap ko na ang sarili ko habang tumatakbo at binabaybay ang daang inaasahan kong magtuturo sa akin kung nasaan na si mommy.

"Mommy, nasaan ka?"

Palabas na ako no'n ng village nang nakita ko siyang yakap yakap ng isang lalaki. Nahinto ako sa pagtakbo. Tila huminto ang ikot ng mundo ko. Ang kaninang namumuo kong mga luha ay biglang inanod ng tubig ulan.

"Hindi ka dapat nagpapabasa sa ulan, baka magkasakit ka. Makakasama sa anak natin," puno ng pag aalalang sabi ng lalaki bago inakay si mommy papasok sa kanyang sasakyan.

"Bukas ay siguradong pipirma na ng kontrata sa atin si Rynette."

Mula sa malalim na pag iisip ay tahimik kong nilingon si Spike.

"Sa narinig nating sigawan nilang dalawa kanina ay bakas na ang pagiging pursigido niyang makaahon sa kahirapan."

Kumunot ang noo ko. Nakaplaster sa kanyang labi ang nakasanayan niyang tipid niyang ngisi. Tuluyang pumaibabaw ang pagkakairita ko.

"Para sa pagiging gahaman mo sa kayamanan ng pamilya mo ay nagagawa mong manakit ng ibang tao? Wala ka talagang puso no?"

Hindi ko alam kung para saan ang galit na biglang umusbong sa aking dibdib. Kung kay mommy ba o kay Spike?